បណ្តុះបណ្តាល សុវត្ថិភាព ការងារ ដល់ បុគ្គលិក តាម អនឡាញ

រៀង រាល់ ឆ្នាំ នៅ រោងចក្រ កាត់ដេរ មួយ ក្នុង ខេត្ត កណ្តាល មាន ព្រឹត្តិការណ៍ តែ មួយ កើត ឡើង ៖ បុគ្គលិក ទាំង អស់ ត្រូវ បាន ហៅ ចូល ក្នុង សាល មួយ អ្នក ជំនាញ ម្នាក់ បើក ស្លាយ បង្ហាញ ប្រហែល មួយ ម៉ោង រួច សន្លឹក ចុះ ឈ្មោះ វិល ជុំ វិញ បន្ទប់ ឲ្យ គ្រប់ គ្នា ចុះ ហត្ថលេខា។ បន្ទាប់ ពី នោះ សន្លឹក នោះ ចូល ទៅ ក្នុង ថត តុ ហើយ គ្មាន នរណា មើល វា ទៀត ទេ រហូត ដល់ ថ្ងៃ ដែល មាន គ្រោះថ្នាក់ មួយ កើត ឡើង។ ថ្ងៃ នោះ សំណួរ ដំបូង ដែល គេ សួរ មិន មែន « តើ អ្នក បាន បង្រៀន គេ ឬ អត់? » ទេ តែ គឺ « តើ អ្នក បញ្ជាក់ បាន ទេ ថា អ្នក បាន បង្រៀន គេ? »។

ភាព ខុស គ្នា រវាង សំណួរ ពីរ នេះ គឺ ជា ខ្លឹមសារ ទាំង មូល នៃ អត្ថបទ នេះ។ ការ ហៅ មនុស្ស ចូល បន្ទប់ មួយ ម៉ោង គឺ ជា សកម្មភាព។ ការ ដែល អ្នក ដឹង ថា នរណា បាន រៀន មេរៀន ណា ថ្ងៃ ណា ហើយ បាន ពិន្ទុ ប៉ុន្មាន គឺ ជា ប្រព័ន្ធ។ ក្រុមហ៊ុន ភាគ ច្រើន នៅ កម្ពុជា មាន សកម្មភាព តែ ខ្វះ ប្រព័ន្ធ ហើយ នេះ មិន មែន ព្រោះ ថ្នាក់ ដឹកនាំ មិន ខ្វល់ ពី ជីវិត បុគ្គលិក ទេ។ វា ព្រោះ គ្មាន នរណា ធ្លាប់ បង្ហាញ គេ ថា ត្រូវ រៀបចំ វា យ៉ាង ណា ដោយ មិន ចាំបាច់ ជួល ក្រុមហ៊ុន ប្រឹក្សា ថ្លៃ ៗ។

អត្ថបទ នេះ សរសេរ សម្រាប់ ម្ចាស់ អាជីវកម្ម និង អ្នក ទទួល ខុស ត្រូវ ផ្នែក បុគ្គលិក នៅ រោងចក្រ ការដ្ឋាន សំណង់ ឃ្លាំង សណ្ឋាគារ និង ភោជនីយដ្ឋាន នៅ កម្ពុជា។ វា មិន មែន ជា ការ ដក ស្រង់ ច្បាប់ ទេ ៖ វា ជា វិធី អនុវត្ត។ យើង នឹង ដើរ តាម លំដាប់ ពិត ៖ តើ ការ បណ្តុះបណ្តាល សុវត្ថិភាព ការងារ ត្រូវ មាន មេរៀន អ្វី ខ្លះ ជា មុន សិន តើ ឧស្សាហកម្ម នីមួយ ៗ ត្រូវ បន្ថែម អ្វី ហេតុ អ្វី ការ ដាក់ មេរៀន ទាំង នោះ ឡើង អនឡាញ ស័ក្តិសម នឹង ទម្រង់ ការងារ នៅ ស្រុក យើង របៀប ធ្វើ មេរៀន ខ្លី ៗ ជា ភាសា ខ្មែរ ដោយ ខ្លួន ឯង និង ចុង ក្រោយ ភស្តុតាង ដែល ត្រូវ រក្សា ទុក ដើម្បី ថ្ងៃ ណា មួយ អ្នក ឆ្លើយ សំណួរ ខាង លើ បាន ក្នុង រយៈ ពេល ប៉ុន្មាន នាទី។

តើ ការ បណ្តុះបណ្តាល សុវត្ថិភាព ការងារ ជា អ្វី ហើយ ហេតុ អ្វី វា ច្រើន តែ ក្លាយ ជា ទម្រង់ ការ?

និយាយ ឲ្យ ខ្លី ការ បណ្តុះបណ្តាល សុវត្ថិភាព ការងារ គឺ ជា ដំណើរ ការ ដែល ធ្វើ ឲ្យ មនុស្ស ម្នាក់ ដឹង ពី គ្រោះថ្នាក់ ជាក់ ស្តែង នៅ កន្លែង ដែល គាត់ ធ្វើ ការ និង ដឹង ថា ត្រូវ ធ្វើ អ្វី ពេល រឿង មិន ល្អ កើត ឡើង។ វា មាន បី ស្រទាប់ ដែល ច្រើន តែ ត្រូវ បាន យក មក ច្រឡំ គ្នា ៖ ស្រទាប់ ចំណេះ ដឹង ទូទៅ ដែល គ្រប់ គ្នា ត្រូវ មាន ស្រទាប់ ជំនាញ តាម មុខ ងារ ដែល មាន តែ អ្នក ប្រើ គ្រឿង ចក្រ ឬ សារធាតុ គីមី ទើប ត្រូវ រៀន និង ស្រទាប់ សម្រាប់ អ្នក ដឹកនាំ ក្រុម ដែល ត្រូវ ចេះ សម្រេច ចិត្ត ពេល មាន ហេតុ។ ភាព ច្រឡំ រវាង បី ស្រទាប់ នេះ គឺ ជា មូល ហេតុ ដែល វគ្គ បណ្តុះបណ្តាល មួយ ម៉ោង ក្លាយ ជា វគ្គ ដែល វែង ពេក សម្រាប់ អ្នក ខ្លះ ហើយ ខ្លី ពេក សម្រាប់ អ្នក ខ្លះ ទៀត ក្នុង ពេល តែ មួយ។

ហេតុ ផល ទី មួយ ៖ សន្លឹក ចុះ ហត្ថលេខា ក្លាយ ជា គោល ដៅ ជំនួស ចំណេះ ដឹង

ពេល អ្វី ដែល គេ ត្រួត ពិនិត្យ គឺ សន្លឹក ចុះ ឈ្មោះ នោះ សន្លឹក ចុះ ឈ្មោះ នឹង ក្លាយ ជា គោល ដៅ។ អ្នក រៀបចំ វគ្គ នឹង ផ្តោត លើ ការ ធ្វើ ឲ្យ ចំនួន ហត្ថលេខា គ្រប់ មិន មែន ផ្តោត លើ ការ ធ្វើ ឲ្យ មនុស្ស យល់ ទេ។ បុគ្គលិក ដែល មក ចុះ ហត្ថលេខា រួច ចេញ ទៅ វិញ ក៏ នៅ ត្រូវ បាន រាប់ ថា « បាន រៀន » ដែរ។ លទ្ធផល គឺ ឯកសារ មើល ទៅ ស្អាត តែ នៅ ថ្ងៃ មាន ភ្លើង ឆេះ ពិត ប្រាកដ គ្មាន នរណា ដឹង ថា ត្រូវ រត់ ទៅ ទិស ណា ទេ។ ដំណោះស្រាយ មិន មែន ការ ឈប់ ចុះ ហត្ថលេខា ទេ តែ គឺ ការ បន្ថែម រង្វាស់ មួយ ទៀត ដែល ពិបាក ក្លែង ជាង ៖ សំណួរ ខ្លី ៗ ចុង មេរៀន ដែល មាន ពិន្ទុ។

ហេតុ ផល ទី ពីរ ៖ ឯកសារ គោល នៅ ជា ភាសា អង់គ្លេស

ឯកសារ សុវត្ថិភាព ដែល មាន គុណភាព ល្អ បំផុត ក្នុង ពិភព លោក ភាគ ច្រើន ជា ភាសា អង់គ្លេស ។ ម៉ាក ទំនិញ អន្តរជាតិ ដែល បញ្ជា ទិញ ពី រោងចក្រ កម្ពុជា ក៏ ផ្ញើ បញ្ជី ត្រួត ពិនិត្យ របស់ ខ្លួន មក ជា ភាសា អង់គ្លេស ដែរ។ អ្នក គ្រប់ គ្រង អាន បាន តែ កម្មករ អាន មិន បាន។ អ្វី ដែល កើត ឡើង តាម ធម្មតា គឺ អ្នក គ្រប់ គ្រង បក ប្រែ ផ្ទាល់ មាត់ នៅ ពេល បង្រៀន ហើយ ការ បក ប្រែ ផ្ទាល់ មាត់ នោះ ប្រែ ប្រួល ពី វេន មួយ ទៅ វេន មួយ ពី សាខា មួយ ទៅ សាខា មួយ។ ខ្លឹមសារ ដែល ត្រូវ ដូច គ្នា គ្រប់ ទី កន្លែង ក្លាយ ទៅ ជា ដប់ កំណែ ខុស ៗ គ្នា ក្នុង ក្រុមហ៊ុន តែ មួយ។

ហេតុ ផល ទី បី ៖ មនុស្ស ថ្មី ចូល មិន ដាច់

ការ ចេញ ចូល របស់ បុគ្គលិក នៅ វិស័យ កាត់ដេរ សំណង់ និង សេវា កម្ម ក្នុង ស្រុក គឺ ខ្ពស់។ បើ អ្នក បណ្តុះបណ្តាល ម្តង ក្នុង មួយ ឆ្នាំ នោះ មនុស្ស ដែល ចូល ធ្វើ ការ នៅ ខែ ក្រោយ ថ្ងៃ បណ្តុះបណ្តាល នឹង រង់ចាំ ដល់ ជិត មួយ ឆ្នាំ ទើប បាន រៀន។ ក្នុង រយៈ ពេល នោះ គាត់ ធ្វើ ការ ក្បែរ ម៉ាស៊ីន ដដែល ជាមួយ គ្រោះថ្នាក់ ដដែល តែ ដោយ គ្មាន ចំណេះ ដឹង។ នេះ ជា ចន្លោះ ដែល គ្រោះថ្នាក់ កើត ឡើង ញឹក ញាប់ បំផុត ហើយ វា ក៏ ជា ចន្លោះ ដែល ទម្រង់ អនឡាញ ដោះស្រាយ បាន ល្អ បំផុត ដែរ ព្រោះ មេរៀន អនឡាញ មិន ចាំបាច់ រង់ចាំ ថ្ងៃ ណា មួយ ដែល គ្រប់ គ្នា ទំនេរ ទេ។

ប្រាំមួយ មេរៀន គោល ដែល កន្លែង ធ្វើ ការ ស្ទើរ គ្រប់ កន្លែង ត្រូវ តែ មាន

មុន នឹង គិត ដល់ ឧបករណ៍ ណា មួយ សូម ចាប់ ផ្តើម ពី បញ្ជី ខ្លឹមសារ សិន។ បញ្ជី ខាង ក្រោម នេះ ជា ខ្លឹមសារ គោល ៖ វា មិន គ្រប់ គ្រាន់ សម្រាប់ គ្រប់ ឧស្សាហកម្ម ទេ តែ បើ ខ្វះ មួយ ក្នុង ចំណោម នេះ នោះ គឺ ជា ចន្លោះ ប្រហោង ច្បាស់ លាស់។ ចូរ អាន វា ដូច ជា បញ្ជី ត្រួត ពិនិត្យ ៖ សម្រាប់ មេរៀន នីមួយ ៗ សូម សួរ ខ្លួន ឯង ថា « បើ ខ្ញុំ ចាប់ បុគ្គលិក ម្នាក់ នៅ ក្នុង រោងចក្រ ឥឡូវ នេះ ហើយ សួរ គាត់ តើ គាត់ ឆ្លើយ បាន ទេ? »។

មេរៀន ទី ១ ៖ អគ្គិភ័យ និង ផ្លូវ ចេញ សង្គ្រោះ បន្ទាន់

នេះ ជា មេរៀន ដែល សំខាន់ ជាង គេ ហើយ ក៏ ជា មេរៀន ដែល គេ បង្រៀន ខុស ច្រើន ជាង គេ ដែរ។ កំហុស ធម្មតា គឺ បង្រៀន ទ្រឹស្តី អំពី ប្រភេទ ភ្លើង ឆេះ ជំនួស ឲ្យ ការ បង្ហាញ ផ្លូវ ចេញ ពិត ប្រាកដ នៅ ក្នុង អគារ ពិត ប្រាកដ របស់ អ្នក។ មេរៀន ល្អ ត្រូវ មាន ៖ រូប ថត នៃ ទ្វារ ចេញ សង្គ្រោះ បន្ទាន់ ទាំង អស់ របស់ អ្នក ថត ពី ជាន់ នីមួយ ៗ កន្លែង ជួប ជុំ ក្រៅ អគារ ដែល មាន ឈ្មោះ ជាក់ លាក់ មិន មែន គ្រាន់ តែ « ក្រៅ អគារ » ទី តាំង នៃ ធុង ពន្លត់ អគ្គិភ័យ និង របៀប បើក វា និង ច្បាប់ ដ៏ សាមញ្ញ មួយ ដែល ត្រូវ និយាយ ម្តង ហើយ ម្តង ទៀត ៖ កុំ ត្រឡប់ ចូល ទៅ យក របស់ វិញ។ បើ អ្នក មាន សិក្ខាសាលា ជាក់ ស្តែង ម្តង ក្នុង មួយ ឆ្នាំ ចូរ ថត វីដេអូ ទុក ដើម្បី យក ទៅ ដាក់ ជា មេរៀន សម្រាប់ អ្នក ចូល ថ្មី។

មេរៀន ទី ២ ៖ បឋម សង្គ្រោះ

មិន មែន គ្រប់ គ្នា ត្រូវ ក្លាយ ជា គិលានុបដ្ឋាយិកា ទេ។ អ្វី ដែល គ្រប់ គ្នា ត្រូវ ដឹង គឺ ៖ ប្រអប់ ឱសថ ស្ថិត នៅ ណា នរណា ជា អ្នក ទទួល ខុស ត្រូវ បឋម សង្គ្រោះ ក្នុង វេន នេះ លេខ ទូរស័ព្ទ សង្គ្រោះ បន្ទាន់ ណា ដែល ត្រូវ ហៅ និង អ្វី ដែល មិន ត្រូវ ធ្វើ។ ផ្នែក ចុង ក្រោយ នេះ សំខាន់ ជាង គេ នៅ កម្ពុជា ព្រោះ ទម្លាប់ ក្នុង ស្រុក ខ្លះ ដូច ជា ការ លាប ថ្នាំ ដុត ឬ ការ ចាប់ ផ្លាស់ ទី អ្នក រង របួស ឆ្អឹង ខ្នង អាច ធ្វើ ឲ្យ របួស ធ្ងន់ ជាង មុន។ សូម សរសេរ ចំណុច ទាំង នេះ ជា ភាសា ខ្មែរ ធម្មតា កុំ ប្រើ ពាក្យ វេជ្ជសាស្ត្រ ដែល គេ មិន ធ្លាប់ ឮ។

មេរៀន ទី ៣ ៖ សម្ភារ ការពារ ខ្លួន

ស្រោម ដៃ ម៉ាស់ ស្បែក ជើង កវែង មួក សុវត្ថិភាព ឆ្នុក ការពារ ត្រចៀក វ៉ែនតា ការពារ ភ្នែក ៖ បញ្ជី នេះ ខ្លី តែ មេរៀន មិន គួរ ត្រឹម តែ រាយ ឈ្មោះ សម្ភារ ទេ។ សំណួរ ពិត ដែល កម្មករ មាន ក្នុង ចិត្ត គឺ « ហេតុ អ្វី ខ្ញុំ ត្រូវ ពាក់ វា ពេល ខ្យល់ ក្តៅ ម្ល៉េះ? » ។ មេរៀន ដែល ដំណើរ ការ ត្រូវ ឆ្លើយ សំណួរ នោះ ដោយ ត្រង់ ៖ បង្ហាញ អ្វី ដែល កើត ឡើង ចំពោះ ដៃ ភ្នែក ឬ សួត ក្នុង រយៈ ពេល ប្រាំ ឆ្នាំ បើ មិន ពាក់។ ហើយ ត្រូវ បង្រៀន ផង ដែរ អំពី របៀប ពិនិត្យ ថា សម្ភារ នោះ នៅ ប្រើ បាន ឬ ខូច ព្រោះ ស្រោម ដៃ រហែក គឺ ដូច គ្មាន ស្រោម ដៃ ។

មេរៀន ទី ៤ ៖ សារធាតុ គីមី និង ស្លាក ព្រមាន

គ្រប់ កន្លែង ធ្វើ ការ មាន សារធាតុ គីមី ទោះ បី ជា អ្នក មិន គិត ថា មាន ក៏ ដោយ ៖ ថ្នាំ សម្អាត បង្គន់ ថ្នាំ លាង ក្រណាត់ សារធាតុ រំលាយ ស៊ី ម៉ង់ ថ្នាំ លាប សាំង ឧស្ម័ន ចម្អិន អាហារ។ មេរៀន នេះ ត្រូវ បង្រៀន បី រឿង ៖ របៀប អាន ស្លាក លើ ធុង របៀប ស្តុក ទុក ដោយ ញែក ដាច់ ពី គ្នា និង អ្វី ដែល ត្រូវ ធ្វើ ភ្លាម ពេល ចាក់ ស្រក់ ឬ ប៉ះ ស្បែក។ បញ្ហា ធំ ក្នុង ស្រុក គឺ ការ ចាក់ សារធាតុ គីមី ចេញ ពី ធុង ដើម ចូល ក្នុង ដប ទឹក ឬ ធុង ចាស់ ដែល គ្មាន ស្លាក។ បើ អ្នក បង្រៀន បាន តែ មួយ ចំណុច ក្នុង មេរៀន នេះ សូម បង្រៀន ចំណុច នោះ ៖ ធុង គ្មាន ស្លាក គឺ ជា គ្រោះថ្នាក់ មិន មែន ជា ការ សន្សំ ទេ។

មេរៀន ទី ៥ ៖ គ្រឿង ចក្រ និង ការ ផ្តាច់ ប្រភព ថាមពល

មេរៀន នេះ សម្រាប់ គ្រប់ អ្នក ដែល ធ្វើ ការ ក្បែរ ម៉ាស៊ីន ដែល មាន ចលនា ៖ ម៉ាស៊ីន ដេរ ម៉ាស៊ីន កាត់ ខ្សែ បញ្ជូន ស្ថាបនា រ៉ក លើក ទំនិញ។ ខ្លឹមសារ គោល គឺ ការ ធានា ថា ម៉ាស៊ីន ត្រូវ បាន ផ្តាច់ ចរន្ត និង ចាក់ សោ មុន ពេល មាន នរណា ម្នាក់ ដាក់ ដៃ ចូល ទៅ ជួស ជុល ឬ សម្អាត។ ក្រុមហ៊ុន តូច ច្រើន តែ គិត ថា វា ជា រឿង របស់ រោងចក្រ ធំ ប៉ុណ្ណោះ តែ ការ ពិត គ្រោះថ្នាក់ ធ្ងន់ ធ្ងរ បំផុត ដែល កើត ឡើង នៅ ហាង តូច ៗ ភាគ ច្រើន កើត ឡើង ពេល មាន នរណា ម្នាក់ បើក គម្រប ម៉ាស៊ីន ដោយ គិត ថា « គ្រាន់ តែ មួយ ភ្លែត »។ សូម បន្ថែម ច្បាប់ មួយ ដែល ចាំ ស្រួល ៖ អ្នក ណា ដាក់ សោ អ្នក នោះ ដក សោ ចេញ វិញ។

មេរៀន ទី ៦ ៖ របៀប រាយការណ៍ គ្រោះថ្នាក់ និង ហេតុ ការណ៍ ស្ទើរ កើត

នេះ ជា មេរៀន ដែល គេ ភ្លេច ជាង គេ ហើយ វា ជា មេរៀន ដែល ធ្វើ ឲ្យ ប្រព័ន្ធ ទាំង មូល រៀន បាន។ បើ បុគ្គលិក មិន ហ៊ាន រាយការណ៍ ព្រោះ ខ្លាច ត្រូវ ស្តី បន្ទោស នោះ អ្នក នឹង មិន ដឹង ថា មាន បញ្ហា រហូត ដល់ ថ្ងៃ ដែល បញ្ហា នោះ ធ្ងន់ ធ្ងរ ដល់ កម្រិត លាក់ មិន បាន។ មេរៀន ត្រូវ បញ្ជាក់ ច្បាស់ ៖ រាយការណ៍ ទៅ នរណា រាយការណ៍ តាម ផ្លូវ ណា ក្នុង រយៈ ពេល ប៉ុន្មាន ហើយ អ្វី ដែល នឹង មិន កើត ឡើង ដល់ អ្នក រាយការណ៍។ សូម បន្ថែម គំនិត « ហេតុ ការណ៍ ស្ទើរ កើត » ចូល ផង ដែរ ៖ ថង់ ស៊ី ម៉ង់ ធ្លាក់ ចុះ ដោយ មិន ត្រូវ នរណា គឺ ជា ដំណឹង ល្អ តែ បើ គ្មាន នរណា កត់ ត្រា វា ទេ វា នឹង ធ្លាក់ ម្តង ទៀត ហើយ លើក ក្រោយ ប្រហែល ជា ត្រូវ មនុស្ស។

ឧស្សាហកម្ម នីមួយ ៗ ត្រូវ បន្ថែម អ្វី លើ មេរៀន គោល?

ប្រាំមួយ មេរៀន ខាង លើ ជា ផ្នែក រួម។ ផ្នែក បន្ថែម អាស្រ័យ លើ អ្វី ដែល អ្នក ធ្វើ ជា ជីវកម្ម។ ចូរ កុំ ចម្លង កម្មវិធី បណ្តុះបណ្តាល ពី ក្រុមហ៊ុន ដទៃ ដោយ គ្មាន ការ កែ សម្រួល ៖ រោងចក្រ កាត់ដេរ និង ការដ្ឋាន សំណង់ មាន គ្រោះថ្នាក់ មិន ដូច គ្នា ស្ទើរ តែ ទាំង ស្រុង។ តារាង ខាង ក្រោម ជា ចំណុច ចាប់ ផ្តើម សម្រាប់ បួន វិស័យ ដែល មាន ចំនួន បុគ្គលិក ច្រើន ជាង គេ នៅ កម្ពុជា។

វិស័យ	គ្រោះថ្នាក់ ធំ ជាង គេ	មេរៀន បន្ថែម ដែល ត្រូវ មាន
កាត់ដេរ និង វាយនភណ្ឌ	ម្ជុល ចាក់ ដៃ ធូលី ក្រណាត់ សំឡេង ខ្លាំង ឥរិយាបថ អង្គុយ យូរ ភ្លើង ឆេះ ក្នុង ជាន់ ដែល មាន មនុស្ស ច្រើន	ការ ការពារ ម្ជុល ការ ពាក់ ម៉ាស់ ការ លាត សន្ធឹង រាល់ ពីរ ម៉ោង ការ ហាត់ ចេញ ពី អគារ តាម ជាន់
សំណង់	ធ្លាក់ ពី ទី ខ្ពស់ វត្ថុ ធ្លាក់ ពី លើ ក្បាល អគ្គិសនី បណ្តោះ អាសន្ន ការ ជីក ដី ជ្រៅ	ខ្សែ ក្រវាត់ សុវត្ថិភាព និង ចំណង ចាប់ ការ ត្រួត ពិនិត្យ ស្ថាបនា ប្រចាំ ថ្ងៃ ច្បាប់ តំបន់ ហាម ចូល ក្រោម ការ លើក ទំនិញ
ឃ្លាំង និង ដឹក ជញ្ជូន	រថ យន្ត លើក ទំនិញ ជាន់ ត្រូវ ជើង ការ ជង់ ទំនិញ ខ្ពស់ ពេក ការ លើក ធ្ងន់ ខុស ឥរិយាបថ	ផ្លូវ ដើរ ជើង ដាច់ ពី ផ្លូវ រថ លើក ច្បាប់ កម្ពស់ ជង់ បច្ចេកទេស លើក របស់ ធ្ងន់ ដោយ ជង្គង់
ភោជនីយដ្ឋាន និង សណ្ឋាគារ	ខ្លាញ់ ក្តៅ រំអិល កាំបិត ឧស្ម័ន ចម្អិន អាហារ ជាន់ រអិល	ការ បិទ បើក ឧស្ម័ន ការ ដោះស្រាយ ភ្លើង ឆេះ ខ្លាញ់ ដោយ មិន ប្រើ ទឹក អនាម័យ ចំណី អាហារ ជា មេរៀន ដាច់ ដោយ ឡែក

មាន ចំណុច មួយ ដែល ត្រូវ និយាយ ត្រង់ ៖ បើ អ្នក ធ្វើ អាជីវកម្ម ដែល មាន ហានិភ័យ ខ្ពស់ ដូច ជា សំណង់ ជាន់ ខ្ពស់ ឬ ការ ប្រើ សារធាតុ គីមី ធ្ងន់ ធ្ងរ នោះ មេរៀន អនឡាញ គឺ ជា ស្រទាប់ មួយ ប៉ុណ្ណោះ។ វា មិន ជំនួស ការ ហ្វឹក ហាត់ ដៃ ជាមួយ គ្រូ ពិត នៅ ទី តាំង ពិត ទេ។ របៀប ត្រឹម ត្រូវ គឺ ប្រើ អនឡាញ សម្រាប់ ចំណេះ ដឹង និង ការ រំឭក រួច ទុក ពេល នៅ នឹង កន្លែង សម្រាប់ ជំនាញ ដៃ។ អត្ថបទ នេះ នឹង មិន ប្រាប់ អ្នក ថា អ្វី ៗ ធ្វើ បាន ទាំង អស់ លើ ទូរស័ព្ទ ទេ ព្រោះ វា មិន ពិត។

អ្នក ដឹកនាំ ក្រុម ត្រូវ រៀន បន្ថែម អ្វី?

យើង បាន និយាយ ខាង លើ ថា ការ បណ្តុះបណ្តាល មាន បី ស្រទាប់ ។ ស្រទាប់ ទី បី ជា ស្រទាប់ ដែល ក្រុមហ៊ុន នៅ កម្ពុជា រំលង ញឹក ញាប់ ជាង គេ ៖ មេរៀន សម្រាប់ ប្រធាន ក្រុម ប្រធាន វេន និង ប្រធាន ផ្នែក ។ មនុស្ស ទាំង នេះ មិន ត្រូវ ការ តែ ចំណេះ ដឹង ដូច កម្មករ ទេ គេ ត្រូវ ចេះ សម្រេច ចិត្ត ជំនួស អ្នក ដទៃ ក្នុង វិនាទី ដែល មាន ហេតុ ។ បើ គេ សម្រេច ខុស នោះ មេរៀន ដែល កម្មករ បាន រៀន ក៏ គ្មាន ប្រយោជន៍ ដែរ ព្រោះ គ្រប់ គ្នា មើល ទៅ លើ មនុស្ស ដែល មាន តួនាទី។

មេរៀន ទី ១ សម្រាប់ អ្នក ដឹកនាំ ៖ ការ បញ្ឈប់ ការងារ

មនុស្ស គ្រប់ រូប ត្រូវ តែ ដឹង ថា ខ្លួន មាន សិទ្ធិ បញ្ឈប់ ការងារ ពេល ឃើញ គ្រោះថ្នាក់ ច្បាស់ លាស់ តែ អ្នក ដឹកនាំ ក្រុម ជា អ្នក ដែល ត្រូវ ប្រើ សិទ្ធិ នោះ ជា ធម្មតា ។ មេរៀន នេះ ត្រូវ បញ្ជាក់ ឲ្យ ច្បាស់ ថា ការ បញ្ឈប់ ខ្សែ ផលិត កម្ម ដោយ សារ ហេតុ ផល សុវត្ថិភាព នឹង មិន ត្រូវ បាន គិត ជា កំហុស ទេ ។ បើ ខ្លឹមសារ នេះ មិន ត្រូវ បាន និយាយ ចេញ ជា ផ្លូវ ការ ហើយ គាំទ្រ ដោយ ថ្នាក់ លើ នោះ គ្មាន ប្រធាន ក្រុម ណា ហ៊ាន បញ្ឈប់ ការងារ ទេ ព្រោះ គាត់ ខ្លាច ត្រូវ ស្តី ពី ការ ខាត ផលិត កម្ម។

មេរៀន ទី ២ សម្រាប់ អ្នក ដឹកនាំ ៖ ការ ដឹកនាំ ក្នុង ប្រាំ នាទី ដំបូង

ប្រាំ នាទី ដំបូង បន្ទាប់ ពី មាន ហេតុ គឺ ជា ពេល ដែល សម្រេច លទ្ធផល ។ អ្នក ដឹកនាំ ត្រូវ ចេះ ចាត់ ចែង តួនាទី ភ្លាម ៗ ៖ នរណា ហៅ សង្គ្រោះ បន្ទាន់ នរណា នាំ មនុស្ស ចេញ នរណា ផ្តាច់ ចរន្ត នរណា ទៅ ទទួល រថ យន្ត សង្គ្រោះ នៅ មាត់ ទ្វារ ។ ការ អនុវត្ត បែប នេះ ត្រូវ ហាត់ ដូច ការ ហាត់ ចេញ ពី អគារ ដែរ គ្រាន់ តែ វា ហាត់ ជា ពាក្យ សម្តី ។ សូម ធ្វើ វា ជា មេរៀន ខ្លី ដែល មាន ស្ថានភាព សន្មត់ បី ជម្រើស ។

មេរៀន ទី ៣ សម្រាប់ អ្នក ដឹកនាំ ៖ ការ សរសេរ របាយការណ៍ ហេតុ ការណ៍

របាយការណ៍ ដែល សរសេរ ល្អ ជួយ ក្រុមហ៊ុន ពីរ យ៉ាង ៖ វា ធ្វើ ឲ្យ បញ្ហា ដើម ត្រូវ បាន កែ ហើយ វា ការពារ ក្រុមហ៊ុន ពេល មាន ការ ពិនិត្យ ក្រោយ ។ មេរៀន នេះ ត្រូវ បង្រៀន របៀប សរសេរ ការ ពិត ដោយ គ្មាន ការ វិនិច្ឆ័យ ៖ ម៉ោង ទី តាំង អ្វី ដែល កើត ឡើង នរណា នៅ ទី នោះ អ្វី ដែល បាន ធ្វើ បន្ទាប់ ។ ត្រូវ បង្រៀន ផង ដែរ ថា រូប ថត ទី តាំង មុន ពេល រៀបចំ សម្អាត វិញ គឺ ជា ផ្នែក មួយ នៃ របាយការណ៍។

ចាប់ ផ្តើម ពី កន្លែង ណា បើ អ្នក មិន ទាន់ មាន អ្វី សោះ?

បើ ក្រុមហ៊ុន របស់ អ្នក ចាប់ ផ្តើម ពី សូន្យ ការ ព្យាយាម ធ្វើ ទាំង ប្រាំមួយ មេរៀន ក្នុង ខែ តែ មួយ គឺ ជា មធ្យោបាយ ល្អ បំផុត ដើម្បី មិន បាន ធ្វើ អ្វី សោះ។ សូម រៀប លំដាប់ តាម ហានិភ័យ ពិត របស់ អ្នក ៖ ដើរ មួយ ជុំ ក្នុង កន្លែង ធ្វើ ការ របស់ អ្នក ជាមួយ ក្រដាស មួយ សន្លឹក រួច សរសេរ ចុះ គ្រប់ អ្វី ដែល អាច ធ្វើ ឲ្យ មនុស្ស ម្នាក់ ត្រូវ ចូល មន្ទីរ ពេទ្យ។ បញ្ជី នោះ នឹង ខ្លី ជាង អ្នក គិត ហើយ វា នឹង ប្រាប់ អ្នក ថា មេរៀន ណា ត្រូវ ធ្វើ មុន គេ។ ក្នុង បទ ពិសោធន៍ ជាក់ ស្តែង មេរៀន អគ្គិភ័យ និង មេរៀន រាយការណ៍ គ្រោះថ្នាក់ ជា ពីរ មេរៀន ដែល ផ្តល់ ផល លឿន បំផុត ព្រោះ មួយ ការពារ គ្រោះ មហន្តរាយ ធំ ហើយ មួយ ទៀត បើក ភ្នែក អ្នក ឲ្យ ឃើញ បញ្ហា ដែល អ្នក មិន ធ្លាប់ ដឹង។

ហេតុ អ្វី ការ ដាក់ មេរៀន ឡើង អនឡាញ ស័ក្តិសម នឹង ទម្រង់ ការងារ នៅ កម្ពុជា?

ចម្លើយ មិន មែន « ព្រោះ បច្ចេកវិទ្យា ទំនើប » ទេ។ ចម្លើយ គឺ ព្រោះ រចនា សម្ព័ន្ធ ការងារ នៅ ស្រុក យើង មាន បី លក្ខណៈ ដែល ធ្វើ ឲ្យ វគ្គ បណ្តុះបណ្តាល ក្នុង បន្ទប់ ពិបាក ដំណើរ ការ។

លក្ខណៈ ទី មួយ ៖ បុគ្គលិក ធ្វើ ការ តាម វេន

រោងចក្រ និង សណ្ឋាគារ ដំណើរ ការ ជា វេន។ គ្មាន ម៉ោង ណា មួយ ក្នុង មួយ សប្តាហ៍ ដែល គ្រប់ គ្នា ទំនេរ ព្រម គ្នា ទេ។ ដើម្បី ឲ្យ គ្រប់ គ្នា រៀន នៅ ក្នុង បន្ទប់ អ្នក ត្រូវ បើក វគ្គ ដដែល បី ដង ឬ ត្រូវ បង់ ប្រាក់ ម៉ោង បន្ថែម ។ មេរៀន ដែល ដាក់ ឡើង អនឡាញ ដោះស្រាយ រឿង នេះ ដោយ ខ្លួន វា ៖ អ្នក ចេញ វេន យប់ រៀន នៅ ព្រឹក អ្នក ចេញ វេន ព្រឹក រៀន នៅ ល្ងាច ហើយ ខ្លឹមសារ នៅ ដដែល គ្រប់ គ្នា។

លក្ខណៈ ទី ពីរ ៖ សាខា ខ្ចាត់ ខ្ចាយ តាម ខេត្ត

ក្រុមហ៊ុន ដែល មាន ឃ្លាំង នៅ ភ្នំពេញ សាខា នៅ សៀមរាប និង ក្រុម ដំឡើង នៅ ព្រះសីហនុ មិន អាច ហៅ គ្រប់ គ្នា មក ជួប គ្នា រៀង រាល់ ត្រីមាស បាន ទេ ។ ថ្លៃ ធ្វើ ដំណើរ និង ថ្លៃ ស្នាក់ នៅ ច្រើន តែ ថ្លៃ ជាង ថ្លៃ វគ្គ សិក្សា ខ្លួន ឯង ទៅ ទៀត។ ពេល ខ្លឹមសារ ស្ថិត នៅ លើ អនឡាញ អ្នក ចំណាយ តែ ម្តង ដើម្បី ធ្វើ វា រួច ប្រើ វា គ្រប់ ខេត្ត ដោយ គ្មាន ថ្លៃ បន្ថែម ហើយ អ្នក ក៏ ដឹង ផង ដែរ ថា សាខា ណា រៀន ចប់ ហើយ សាខា ណា នៅ យឺត។

លក្ខណៈ ទី បី ៖ ទូរស័ព្ទ ដៃ គឺ ជា ឧបករណ៍ ដែល គ្រប់ គ្នា មាន

កម្មករ ភាគ ច្រើន មិន មាន កុំព្យូទ័រ ទេ តែ ស្ទើរ គ្រប់ គ្នា មាន ទូរស័ព្ទ ស្មាតហ្វូន ហើយ ចេះ ប្រើ វា យ៉ាង ស្ទាត់ ជំនាញ ។ នេះ ជា ការ ពិត ដែល គួរ កំណត់ របៀប ធ្វើ មេរៀន របស់ អ្នក ទាំង ស្រុង ៖ សូម រចនា មេរៀន សម្រាប់ អេក្រង់ បញ្ឈរ តូច មិន មែន សម្រាប់ ស្លាយ ធំ ក្នុង សាល ប្រជុំ។ អត្ថបទ ត្រូវ ធំ រូប ត្រូវ ច្បាស់ វីដេអូ ត្រូវ ខ្លី ហើយ ឯកសារ មិន គួរ ធ្ងន់ ពេក ព្រោះ បុគ្គលិក ច្រើន ប្រើ ទិន្នន័យ ទូរស័ព្ទ មិន មែន វ៉ាយហ្វាយ ។

មាន ចំណុច មួយ ទៀត ដែល ភ្ជាប់ ដោយ ផ្ទាល់ ទៅ នឹង ការ ជ្រើស រើស បុគ្គលិក ៖ ពេល អ្នក មាន មេរៀន សុវត្ថិភាព រួច ជា ស្រេច នៅ លើ អនឡាញ ថ្ងៃ ដំបូង របស់ បុគ្គលិក ថ្មី ក្លាយ ជា រឿង ងាយ ស្រួល ។ គាត់ រៀន មេរៀន គោល មុន ចូល ខ្សែ ផលិត កម្ម ជំនួស ឲ្យ ការ រង់ចាំ វគ្គ បណ្តុះបណ្តាល ប្រចាំ ឆ្នាំ។ បើ អ្នក កំពុង រៀបចំ ដំណើរ ការ ជ្រើស រើស និង ទទួល បុគ្គលិក ថ្មី ជា ប្រព័ន្ធ អត្ថបទ របស់ យើង ស្តី ពី ប្រព័ន្ធ ATS និង ពេល ណា ក្រុមហ៊ុន តូច ត្រូវ ការ វា បំពេញ បន្ថែម ផ្នែក នេះ បាន ល្អ។

របៀប ធ្វើ មេរៀន ប្រាំ ទៅ ដប់ នាទី ជា ភាសា ខ្មែរ ដោយ ខ្លួន ឯង

ចំណុច នេះ ជា ចំណុច ដែល មនុស្ស ភាគ ច្រើន ជាប់ គាំង។ គេ គិត ថា ការ ធ្វើ មេរៀន ត្រូវ មាន ស្ទូឌីយោ ថត មាន អ្នក និពន្ធ និង មាន ថវិកា។ ការ ពិត មេរៀន សុវត្ថិភាព ដែល មាន ប្រសិទ្ធភាព បំផុត ជា រឿយ ៗ ជា មេរៀន ដែល មើល ទៅ សាមញ្ញ បំផុត ព្រោះ វា ថត នៅ ក្នុង កន្លែង ធ្វើ ការ ពិត ប្រាកដ របស់ អ្នក ជាមួយ ម៉ាស៊ីន ពិត ប្រាកដ របស់ អ្នក។ បុគ្គលិក ស្គាល់ ជញ្ជាំង នោះ គេ ស្គាល់ ទ្វារ នោះ ហើយ គេ ជឿ អ្វី ដែល គេ ឃើញ។

ជំហាន ទី ១ ៖ ជ្រើស រើស ប្រធាន បទ តូច មួយ គត់

មេរៀន មួយ ត្រូវ ឆ្លើយ សំណួរ តែ មួយ។ « សុវត្ថិភាព ក្នុង រោងចក្រ » មិន មែន ជា ប្រធាន បទ ទេ វា ជា ជំពូក មួយ។ « របៀប ចេញ ពី ជាន់ ទី ពីរ ពេល មាន ភ្លើង ឆេះ » ទើប ជា ប្រធាន បទ។ វិធី សាកល្បង គឺ ៖ បើ អ្នក មិន អាច សរសេរ ចំណង ជើង មេរៀន ជា ឃ្លា មួយ ដែល ចាប់ ផ្តើម ដោយ « របៀប » ឬ « អ្វី ត្រូវ ធ្វើ ពេល » នោះ ប្រធាន បទ របស់ អ្នក នៅ ធំ ពេក។

ជំហាន ទី ២ ៖ ថត រូប នៅ កន្លែង ធ្វើ ការ របស់ អ្នក ផ្ទាល់

សូម កុំ ទាញ រូប ពី អ៊ីនធឺណិត។ រូប រោងចក្រ បរទេស ដែល មាន ជញ្ជាំង ស ស្អាត ធ្វើ ឲ្យ បុគ្គលិក យល់ ថា មេរៀន នេះ មិន និយាយ អំពី កន្លែង របស់ គេ ទេ។ សូម ដើរ មួយ ជុំ ជាមួយ ទូរស័ព្ទ ហើយ ថត ៖ ទ្វារ ចេញ សង្គ្រោះ បន្ទាន់ ពិត ធុង ពន្លត់ អគ្គិភ័យ ពិត ប្រអប់ ឱសថ ពិត ស្លាក លើ ធុង គីមី ពិត។ រូប ដប់ សន្លឹក ថត ក្នុង កន្លែង ធ្វើ ការ របស់ អ្នក មាន តម្លៃ ជាង ស្លាយ ស្អាត មួយ រយ ទំព័រ ។ បើ អាច សូម ថត នៅ ម៉ោង ដែល ពន្លឺ ធម្មតា ជៀស វាង ការ ថត ចំ ពន្លឺ ព្រោះ រូប ងងឹត មើល លើ ទូរស័ព្ទ ពិបាក ណាស់។

ជំហាន ទី ៣ ៖ សរសេរ ជា ភាសា ខ្មែរ ដែល និយាយ ជាមួយ គ្នា ពិត ប្រាកដ

សូម សរសេរ ដូច អ្នក កំពុង ពន្យល់ ឲ្យ មិត្ត រួម ការងារ ម្នាក់ ស្តាប់ មិន មែន ដូច អ្នក កំពុង ចម្លង សេចក្តី ណែនាំ ផ្លូវ ការ ទេ។ ប្រយោគ ខ្លី។ ពាក្យ ដែល គេ ប្រើ ក្នុង រោងចក្រ ពិត ។ បើ ក្នុង ក្រុមហ៊ុន គេ ហៅ ឧបករណ៍ មួយ ដោយ ឈ្មោះ ក្នុង ស្រុក សូម ប្រើ ឈ្មោះ នោះ រួច ដាក់ ឈ្មោះ ផ្លូវ ការ ក្នុង វង់ ក្រចក។ ចូរ ចង ចាំ ថា គោល ដៅ របស់ អ្នក មិន មែន ធ្វើ ឯកសារ ឲ្យ មើល ទៅ ជា ផ្លូវ ការ ទេ តែ ជា ការ ធ្វើ ឲ្យ មនុស្ស ធ្វើ បាន ត្រឹម ត្រូវ នៅ ថ្ងៃ ដែល ត្រូវ ធ្វើ។

ជំហាន ទី ៤ ៖ បញ្ចប់ ដោយ សំណួរ ពី បី ទៅ ប្រាំ

សំណួរ មិន មែន ជា ការ ប្រឡង ទេ ៖ វា ជា ភស្តុតាង។ សំណួរ ល្អ សួរ ពី ការ សម្រេច ចិត្ត មិន មែន សួរ ពី ការ ចាំ លេខ។ ជា ជាង សួរ ថា « ធុង ពន្លត់ អគ្គិភ័យ មាន ប៉ុន្មាន ប្រភេទ? » សូម សួរ ថា « អ្នក ឃើញ ភ្លើង ឆេះ ក្នុង ខ្ទះ ខ្លាញ់ តើ អ្នក ធ្វើ អ្វី ជា ដំបូង? »។ សំណួរ បែប នេះ បង្ហាញ ថា មនុស្ស នោះ យល់ ពិត ប្រាកដ ហើយ លទ្ធផល របស់ វា ជា ទិន្នន័យ ដែល អ្នក រក្សា ទុក បាន។

តើ នរណា គួរ ជា អ្នក ធ្វើ មេរៀន?

ចម្លើយ ដែល ដំណើរ ការ ល្អ បំផុត នៅ ក្រុមហ៊ុន តូច និង មធ្យម គឺ ការ ផ្គូ ផ្គង មនុស្ស ពីរ នាក់ ៖ អ្នក ដែល ស្គាល់ ការងារ ជាក់ ស្តែង បំផុត ដូច ជា ប្រធាន ជួរ ផលិត កម្ម ឬ មេ ជាង ជួស ជុល ជាមួយ អ្នក ដែល ចេះ រៀបចំ ឯកសារ ដូច ជា បុគ្គលិក ផ្នែក ធនធាន មនុស្ស ។ អ្នក ទី មួយ ផ្តល់ ខ្លឹមសារ ពិត អ្នក ទី ពីរ រៀបចំ វា ឲ្យ ស៊ី គ្នា ជាមួយ មេរៀន ដទៃ ។ ការ ប្រគល់ ការងារ នេះ ឲ្យ តែ ផ្នែក ធនធាន មនុស្ស តែ ឯង នាំ ឲ្យ មេរៀន ត្រឹម ត្រូវ ខាង ទម្រង់ តែ ខុស ខាង ការ ពិត ហើយ ការ ប្រគល់ ឲ្យ តែ ជាង បច្ចេកទេស តែ ឯង នាំ ឲ្យ មេរៀន ត្រឹម ត្រូវ តែ គ្មាន នរណា រៀន ចប់ ។ សូម កំណត់ ម្ចាស់ ការ ច្បាស់ លាស់ សម្រាប់ មេរៀន នីមួយ ៗ រួច សរសេរ ឈ្មោះ នោះ ចុះ ព្រោះ អ្វី ដែល ជា របស់ គ្រប់ គ្នា គឺ ជា របស់ គ្មាន នរណា។

ជំហាន ទី ៥ ៖ ដាក់ ឲ្យ ក្រុម តូច សាក ល្បង មុន

មុន នឹង ផ្ញើ ទៅ បុគ្គលិក ទាំង អស់ សូម ឲ្យ បុគ្គលិក ប្រាំ នាក់ ពី ផ្នែក ខុស ៗ គ្នា រៀន សិន រួច អង្គុយ មើល គេ រៀន ដោយ មិន និយាយ អ្វី។ អ្នក នឹង ឃើញ ភ្លាម ៗ ៖ ចំណុច ណា ដែល គេ ត្រូវ អាន ពីរ ដង ពាក្យ ណា ដែល គេ មិន យល់ សំណួរ ណា ដែល សរសេរ មិន ច្បាស់។ ការ សាកល្បង នេះ ចំណាយ ពេល កន្លះ ម៉ោង ហើយ វា សន្សំ ការ សរសេរ ឡើង វិញ ទាំង មូល នៅ ខែ ក្រោយ។

ភស្តុតាង ដែល ត្រូវ រក្សា ទុក ៖ បួន ស្រទាប់

ឥឡូវ យើង មក ដល់ ផ្នែក ដែល ធ្វើ ឲ្យ អត្ថបទ នេះ ខុស ពី សេចក្តី ណែនាំ ទូទៅ។ ការ បង្រៀន ជា កាតព្វកិច្ច ខាង សីលធម៌ តែ ការ បញ្ជាក់ ថា បាន បង្រៀន ជា កាតព្វកិច្ច ខាង រដ្ឋបាល ។ ថ្ងៃ ដែល មាន ក្រុម ត្រួត ពិនិត្យ ចុះ មក ថ្ងៃ ដែល ម៉ាក អន្តរជាតិ ធ្វើ សវនកម្ម រោងចក្រ របស់ អ្នក ឬ ថ្ងៃ ដែល មាន គ្រោះថ្នាក់ កើត ឡើង គេ នឹង មិន សួរ ថា អ្នក មាន គោល នយោបាយ ល្អ ឬ អត់ ទេ ៖ គេ នឹង សុំ ឯកសារ។ បើ ភស្តុតាង របស់ អ្នក ជា សន្លឹក ក្រដាស ក្នុង ថត តុ អ្នក នឹង ចំណាយ ពេល ជា ច្រើន ថ្ងៃ ដើម្បី រក វា ហើយ អ្វី ដែល រក ឃើញ ក៏ ប្រាប់ បាន តែ ថា មាន នរណា ចុះ ហត្ថលេខា ប៉ុណ្ណោះ។

ស្រទាប់ ទី ១ ៖ នរណា ជា អ្នក រៀន

ត្រូវ ដឹង ឈ្មោះ ពេញ លេខ សម្គាល់ បុគ្គលិក ផ្នែក និង មុខ ងារ ។ ស្តាប់ ទៅ ដូច ជា រឿង ធម្មតា តែ បញ្ហា ពិត នៅ ក្នុង ក្រុមហ៊ុន ធំ គឺ ឈ្មោះ ស្ទួន និង ឈ្មោះ ដែល សរសេរ មិន ដូច គ្នា រវាង បញ្ជី បើក ប្រាក់ ខែ និង បញ្ជី បណ្តុះបណ្តាល។ សូម ប្រើ លេខ សម្គាល់ បុគ្គលិក ជា គន្លឹះ តាំង ពី ដំបូង។

ស្រទាប់ ទី ២ ៖ រៀន មេរៀន ណា និង ថ្ងៃ ណា

កាល បរិច្ឆេទ សំខាន់ ជាង អ្វី ដែល មនុស្ស គិត ព្រោះ សំណួរ ដែល គេ សួរ ជា រឿយ ៗ គឺ « តើ គាត់ បាន រៀន មុន ថ្ងៃ គ្រោះថ្នាក់ ឬ ក្រោយ? » ។ ត្រូវ រក្សា ទុក ផង ដែរ នូវ កំណែ នៃ មេរៀន ៖ បើ អ្នក កែ មេរៀន នៅ ខែ មិថុនា នោះ អ្នក ដែល រៀន ខែ មករា បាន រៀន ខ្លឹមសារ ចាស់ ហើយ ប្រហែល ត្រូវ រៀន ឡើង វិញ។

ស្រទាប់ ទី ៣ ៖ ពិន្ទុ សំណួរ

នេះ ជា ស្រទាប់ ដែល ធ្វើ ឲ្យ ភស្តុតាង របស់ អ្នក រឹង មាំ ។ ពិន្ទុ បង្ហាញ ថា មាន ការ វាស់ វែង មិន មែន គ្រាន់ តែ វត្តមាន ។ វា ក៏ មាន ប្រយោជន៍ ខាង ក្នុង ដែរ ៖ បើ សំណួរ មួយ ត្រូវ ឆ្លើយ ខុស ដោយ មនុស្ស ជាង ពាក់ កណ្តាល នោះ បញ្ហា មិន មែន នៅ លើ មនុស្ស ទេ គឺ នៅ លើ មេរៀន ។ សូម កែ មេរៀន ជំនួស ឲ្យ ការ ស្តី បន្ទោស ក្រុម។

ស្រទាប់ ទី ៤ ៖ វិញ្ញាបនបត្រ ដែល ផ្ទៀង ផ្ទាត់ បាន

វិញ្ញាបនបត្រ គឺ ជា ការ សរុប ភស្តុតាង បី ស្រទាប់ ខាង លើ ចូល ក្នុង ឯកសារ តែ មួយ ដែល អ្នក ប្រគល់ ឲ្យ ក្រុម សវនកម្ម បាន ភ្លាម ។ លក្ខខណ្ឌ ដែល ធ្វើ ឲ្យ វា មាន តម្លៃ គឺ ៖ វា ត្រូវ មាន ឈ្មោះ មេរៀន កាល បរិច្ឆេទ ពិន្ទុ និង មធ្យោបាយ ផ្ទៀង ផ្ទាត់ ដែល នរណា ក៏ ពិនិត្យ បាន ដោយ មិន ចាំបាច់ ទូរស័ព្ទ សួរ អ្នក ។ វិញ្ញាបនបត្រ ដែល គ្រាន់ តែ ជា រូប ស្អាត ដោយ គ្មាន ផ្លូវ ផ្ទៀង ផ្ទាត់ គឺ ជា ក្រដាស មួយ សន្លឹក ទេ។ បើ អ្នក អាន ភាសា អង់គ្លេស បាន យើង មាន អត្ថបទ ដាច់ ដោយ ឡែក ស្តី ពី របៀប ធ្វើ វិញ្ញាបនបត្រ ដែល មនុស្ស ផ្ទៀង ផ្ទាត់ បាន ហើយ វា ជា អត្ថបទ ជា ភាសា អង់គ្លេស។

រក្សា ទុក រយៈ ពេល ប៉ុន្មាន និង ក្នុង ទម្រង់ ណា?

ច្បាប់ ទូទៅ ដែល ដំណើរ ការ បាន សម្រាប់ អាជីវកម្ម ភាគ ច្រើន គឺ ៖ រក្សា ទុក ភស្តុតាង បណ្តុះបណ្តាល យ៉ាង តិច ពេញ មួយ រយៈ ពេល ដែល បុគ្គលិក នៅ ធ្វើ ការ ជាមួយ អ្នក បូក បន្ថែម ពី លើ នោះ ទៀត ។ ហេតុ ផល គឺ សំណួរ អំពី គ្រោះថ្នាក់ ការងារ អាច លេច ឡើង យូរ បន្ទាប់ ពី មនុស្ស នោះ ចាក ចេញ ជា ពិសេស ចំពោះ ជំងឺ ដែល កើត យឺត ដូច ជា ជំងឺ សួត ពី ធូលី ឬ ការ ថ្លង់ ពី សំឡេង ។ អំពី ទម្រង់ វិញ ៖ ចូរ ចៀស វាង ការ រក្សា ទុក តែ ក្នុង ទម្រង់ ដែល អាន បាន តែ ក្នុង កម្មវិធី តែ មួយ ។ ភស្តុតាង ដែល ល្អ ត្រូវ នាំ ចេញ បាន ជា ឯកសារ ធម្មតា ដូច ជា PDF ឬ តារាង ដែល នរណា ក៏ បើក បាន ។ សូម សាកល្បង នាំ ចេញ ម្តង ក្នុង មួយ ត្រីមាស ៖ បើ អ្នក នាំ ចេញ មិន បាន ថ្ងៃ នេះ នោះ អ្នក នឹង នាំ ចេញ មិន បាន នៅ ថ្ងៃ ដែល គេ សុំ ដែរ។

រៀបចំ ថត ឯកសារ សវនកម្ម ក្នុង រយៈ ពេល កន្លះ ម៉ោង

នេះ ជា លំហាត់ ដ៏ មាន ប្រយោជន៍ មួយ ដែល យើង ណែនាំ ឲ្យ ធ្វើ ម្តង ក្នុង មួយ ឆ្នាំ ៖ សូម សន្មត់ ថា ថ្ងៃ ស្អែក មាន ក្រុម ត្រួត ពិនិត្យ មក ដល់ ។ សូម កំណត់ ម៉ោង កន្លះ ម៉ោង រួច ព្យាយាម ប្រមូល ៖ បញ្ជី មេរៀន ទាំង អស់ ដែល ក្រុមហ៊ុន មាន បញ្ជី បុគ្គលិក បច្ចុប្បន្ន ព្រម ទាំង ស្ថានភាព រៀន របស់ គេ ភស្តុតាង នៃ វគ្គ រំឭក ចុង ក្រោយ និង កំណត់ ត្រា ហេតុ ការណ៍ ដប់ ពីរ ខែ ចុង ក្រោយ ។ បើ អ្នក ធ្វើ មិន ទាន់ ក្នុង កន្លះ ម៉ោង នោះ អ្នក ដឹង ភ្លាម ថា ចន្លោះ ប្រហោង ស្ថិត នៅ ណា ។ លំហាត់ នេះ ថោក ជាង ការ រក ឃើញ ចន្លោះ នោះ នៅ ថ្ងៃ ពិត ច្រើន ណាស់។

មាន ចំណុច មួយ ដែល ត្រូវ ដឹង ជា មុន អំពី ការ រក្សា ទុក ទិន្នន័យ បែប នេះ ៖ វា ជា ទិន្នន័យ បុគ្គល ។ សូម កំណត់ ថា នរណា ក្នុង ក្រុមហ៊ុន មាន សិទ្ធិ មើល ពិន្ទុ របស់ បុគ្គលិក ម្នាក់ ៗ ។ ជា ទូទៅ ប្រធាន ផ្នែក គួរ មើល ឃើញ តែ ក្រុម របស់ ខ្លួន ហើយ ថ្នាក់ ដឹកនាំ មើល ឃើញ ជា ចំនួន សរុប ។ ការ ដាក់ ពិន្ទុ របស់ មនុស្ស គ្រប់ គ្នា ឲ្យ អ្នក ណា ក៏ មើល បាន នាំ ឲ្យ គេ ឈប់ ជឿ ទុក ចិត្ត ប្រព័ន្ធ ហើយ ពេល នោះ ភស្តុតាង ក៏ លែង ឆ្លុះ បញ្ចាំង ការ ពិត ដែរ។

អ្វី ដែល Orova Training ធ្វើ និង អ្វី ដែល វា មិន ធ្វើ

មុន នឹង បន្ត យើង សូម និយាយ ត្រង់ អំពី ព្រំដែន ដើម្បី កុំ ឲ្យ អ្នក ខក ចិត្ត នៅ ពេល ក្រោយ។ Orova Training ជា កន្លែង ដាក់ វគ្គ សិក្សា និង ឯកសារ របស់ ក្រុមហ៊ុន អ្នក ។ អ្នក នាំ ឯកសារ ដែល អ្នក មាន ស្រាប់ ចូល ទៅ ជា ឯកសារ PDF ឬ DOCX រួច ប្រព័ន្ធ អាច រៀបចំ ខ្លឹមសារ នោះ ជា ស្លាយ ជា សំឡេង ជា វីដេអូ និង ជា កាត ចង ចាំ ។ អ្នក ភ្ជាប់ កម្រង សំណួរ ដែល ដាក់ ពិន្ទុ នៅ លើ ម៉ាស៊ីន មេ ភ្ជាប់ វិញ្ញាបនបត្រ នៅ ចុង វគ្គ គ្រប់ គ្រង សិក្ខាកាម ជា បុគ្គល ឬ ជា ក្រុម ហើយ ចេញ កញ្ចប់ ស្តង់ដារ SCORM បើ ក្រុមហ៊ុន អ្នក ប្រើ ប្រព័ន្ធ រៀន ផ្សេង ទៀត ស្រាប់។

ចំណុច « ក្រុម សិក្ខាកាម » នេះ ជា ចំណុច ដែល ត្រូវ គ្នា ផ្ទាល់ ជាមួយ ផ្នែក ភស្តុតាង ខាង លើ ៖ អ្នក អាច ប្រគល់ មេរៀន អគ្គិភ័យ ឲ្យ ក្រុម « រោងចក្រ ខេត្ត កណ្តាល » ទាំង មូល ក្នុង ចុច តែ ម្តង រួច មើល ឃើញ ថា នរណា រៀន ចប់ នរណា មិន ទាន់។

អ្វី ដែល វា មិន ធ្វើ ៖ វា មិន សរសេរ គោល នយោបាយ សុវត្ថិភាព ឲ្យ ក្រុមហ៊ុន អ្នក ទេ វា មិន ចេញ វិញ្ញាបនបត្រ ដែល មាន តម្លៃ ផ្លូវ ច្បាប់ ជំនួស ស្ថាប័ន រដ្ឋ ណា មួយ ទេ វា មិន ដឹង គ្រោះថ្នាក់ ជាក់ លាក់ នៅ ក្នុង រោងចក្រ របស់ អ្នក ទេ ហើយ វា ក៏ មិន ជំនួស ការ ហ្វឹក ហាត់ ជាក់ ស្តែង នៅ នឹង កន្លែង ដែរ ។ ខ្លឹមសារ ត្រូវ តែ មក ពី អ្នក ។ ប្រព័ន្ធ ធ្វើ ការងារ ដែល ធុញ ទ្រាន់ ៖ ការ ចែក ចាយ ការ រំឭក ការ ដាក់ ពិន្ទុ និង ការ រក្សា ទុក ភស្តុតាង។ ចំណាំ មួយ ទៀត ៖ ទំព័រ ណែនាំ ផលិត ផល នេះ បច្ចុប្បន្ន មាន ជា ភាសា អង់គ្លេស។

បើ អ្នក កំពុង ប្រៀប ធៀប ឧបករណ៍ មុន នឹង សម្រេច ចិត្ត យើង មាន អត្ថបទ ពីរ ជា ភាសា អង់គ្លេស ដែល ចូល ស៊ី ជម្រៅ ជាង នេះ ៖ មួយ ស្តី ពី របៀប ជ្រើស រើស និង ដាក់ ឲ្យ ប្រើ កម្មវិធី បណ្តុះបណ្តាល បុគ្គលិក និង មួយ ទៀត ស្តី ពី ការ ជ្រើស រើស ឧបករណ៍ ធ្វើ កម្រង សំណួរ អនឡាញ សម្រាប់ ការ បណ្តុះបណ្តាល។

ត្រូវ រៀន ឡើង វិញ ញឹក ញាប់ ប៉ុន្មាន?

ចំណេះ ដឹង ស្តី ពី សុវត្ថិភាព រសាត់ បាត់ លឿន ជាង ចំណេះ ដឹង ផ្សេង ព្រោះ គេ មិន បាន ប្រើ វា រៀង រាល់ ថ្ងៃ ។ មនុស្ស ម្នាក់ មិន បាន បើក ធុង ពន្លត់ អគ្គិភ័យ រៀង រាល់ សប្តាហ៍ ទេ ដូច្នេះ បើ គាត់ រៀន ម្តង ហើយ មិន ប៉ះ វា ទៀត រយៈ ពេល ដប់ ប្រាំបី ខែ នោះ នៅ ថ្ងៃ ចាំបាច់ គាត់ នឹង ឈរ ស្ងៀម ។ តារាង ខាង ក្រោម ជា វដ្ត រំឭក ដែល ដំណើរ ការ ល្អ សម្រាប់ អាជីវកម្ម ទំហំ មធ្យម ។ វា ជា ចំណុច ចាប់ ផ្តើម មិន មែន ជា ច្បាប់ ៖ បើ ក្រុមហ៊ុន អ្នក មាន ហានិភ័យ ខ្ពស់ ជាង សូម បង្រួម វដ្ត នោះ។

មេរៀន	វដ្ត រំឭក	ហេតុ អ្វី វដ្ត នេះ
អគ្គិភ័យ និង ផ្លូវ ចេញ	រៀង រាល់ ៦ ខែ	ផ្លូវ ចេញ ប្រែ ប្រួល ពេល រៀបចំ ជាន់ ថ្មី ឬ ដាក់ ទំនិញ ស្តុក បន្ថែម
បឋម សង្គ្រោះ	រៀង រាល់ ១២ ខែ	អ្នក ទទួល ខុស ត្រូវ ក្នុង វេន ប្តូរ ញឹក ញាប់
សម្ភារ ការពារ ខ្លួន	រៀង រាល់ ១២ ខែ ឬ ពេល ប្តូរ ម៉ូដែល ថ្មី	សម្ភារ ថ្មី មាន របៀប ពាក់ ខុស ពី ចាស់
សារធាតុ គីមី	រៀង រាល់ ១២ ខែ និង ពេល មាន សារធាតុ ថ្មី ចូល	ស្លាក និង វិធី ស្តុក ប្រែ តាម ផលិត ផល
គ្រឿង ចក្រ និង ការ ផ្តាច់ ចរន្ត	រៀង រាល់ ៦ ខែ	ជា មេរៀន ដែល ភ្លេច មួយ ជំហាន អាច បាត់ បង់ ដៃ
ការ រាយការណ៍ គ្រោះថ្នាក់	រៀង រាល់ ១២ ខែ	ត្រូវ រំឭក ជា ពិសេស ពេល មាន អ្នក គ្រប់ គ្រង ថ្មី
បុគ្គលិក ចូល ថ្មី	មុន ចូល ធ្វើ ការ ថ្ងៃ ដំបូង	ចន្លោះ ដែល គ្រោះថ្នាក់ កើត ញឹក ញាប់ បំផុត

មាន វិធី មួយ ដែល ធ្វើ ឲ្យ វដ្ត នេះ មិន ក្លាយ ជា បន្ទុក ៖ សូម កុំ ធ្វើ វគ្គ រំឭក ជា វគ្គ ពេញ ។ វគ្គ រំឭក ត្រឹម បី នាទី ជាមួយ សំណួរ បី គឺ គ្រប់ គ្រាន់ ។ គោល ដៅ របស់ វា មិន មែន ការ បង្រៀន ថ្មី ទេ តែ ជា ការ ដាស់ ចំណាំ ។ ការ រៀបចំ បែប នេះ ក៏ ធ្វើ ឲ្យ អត្រា រៀន ចប់ ខ្ពស់ ជាង ព្រោះ គ្មាន នរណា ចង់ រៀន ម្តង ទៀត នូវ អ្វី ដែល ខ្លួន ស្គាល់ ស្រាប់ ទាំង មួយ ម៉ោង នោះ ទេ។

តើ ក្របខ័ណ្ឌ ផ្លូវ ការ នៅ ឯ ណា?

នៅ កម្ពុជា ក្របខ័ណ្ឌ ទូទៅ ស្តី ពី សុវត្ថិភាព និង សុខភាព ការងារ ស្ថិត នៅ ក្រោម ច្បាប់ ស្តី ពី ការងារ និង ស្ថិត ក្នុង វិសាល ភាព របស់ ក្រសួង ការងារ និង បណ្តុះបណ្តាល វិជ្ជាជីវៈ ។ អត្ថបទ នេះ នឹង មិន ដក ស្រង់ មាត្រា ណា មួយ ទេ ព្រោះ សេចក្តី លម្អិត ផ្លូវ ច្បាប់ ប្រែ ប្រួល តាម ប្រកាស និង តាម វិស័យ ហើយ ការ ដក ស្រង់ ខុស អាក្រក់ ជាង ការ មិន ដក ស្រង់ ។ អ្វី ដែល យើង ណែនាំ គឺ ៖ សូម ចាត់ ចែង ឲ្យ មនុស្ស ម្នាក់ ក្នុង ក្រុមហ៊ុន ទទួល ខុស ត្រូវ តាម ដាន ប្រកាស ផ្លូវ ការ ដែល ពាក់ ព័ន្ធ វិស័យ របស់ អ្នក រួច យក មក បញ្ចូល ក្នុង មេរៀន ។ បើ អ្នក ធ្វើ ការ ជាមួយ ម៉ាក អន្តរជាតិ សូម ចង ចាំ ថា បញ្ជី ត្រួត ពិនិត្យ របស់ ពួក គេ ច្រើន តែ តឹង រ៉ឹង ជាង តម្រូវ ការ អប្បបរមា ក្នុង ស្រុក ដូច្នេះ រៀបចំ តាម បញ្ជី ដែល តឹង ជាង គេ ទុក ជា មុន គឺ ជា ជម្រើស ឆ្លាត។

បួន កំហុស ដែល ជួប ញឹក ញាប់ ជាង គេ

កំហុស ទី ១ ៖ បក ប្រែ ឯកសារ បរទេស ដោយ មិន កែ បរិបទ

ការ បក ប្រែ ឯកសារ សុវត្ថិភាព របស់ ក្រុមហ៊ុន មេ ពី ភាសា អង់គ្លេស មក ខ្មែរ គឺ ជា ជំហាន ល្អ តែ បើ ឈប់ ត្រឹម នោះ អ្នក នឹង បាន ឯកសារ ដែល និយាយ អំពី ឧបករណ៍ ដែល អ្នក មិន មាន និង នីតិ វិធី ដែល មិន ត្រូវ នឹង អគារ របស់ អ្នក ។ បន្ទាប់ ពី បក ប្រែ សូម ដើរ មួយ ជុំ ជាមួយ ឯកសារ នោះ ក្នុង ដៃ រួច គូស ចេញ អ្វី ដែល មិន មាន ពិត ហើយ បន្ថែម អ្វី ដែល មាន ពិត។

កំហុស ទី ២ ៖ ធ្វើ មេរៀន វែង ព្រោះ គិត ថា វែង ស្មើ នឹង ហ្មត់ ចត់

មេរៀន សែសិប នាទី ដែល គ្មាន នរណា មើល ដល់ ចប់ គឺ ទុក ជា មិន បាន បង្រៀន ។ បើ ខ្លឹមសារ របស់ អ្នក ធំ ពិត សូម កាត់ វា ជា បួន មេរៀន ដប់ នាទី ។ លទ្ធផល ដែល អ្នក នឹង ឃើញ គឺ អត្រា រៀន ចប់ ខ្ពស់ ជាង និង ពិន្ទុ ល្អ ជាង ដោយ មិន ចាំបាច់ បន្ថែម ខ្លឹមសារ អ្វី ថ្មី ទេ។

កំហុស ទី ៣ ៖ បង្រៀន តែ បុគ្គលិក ថ្មី

មនុស្ស ដែល ធ្វើ ការ បាន ដប់ ឆ្នាំ ជា មនុស្ស ដែល ជឿ ជាក់ លើ ទម្លាប់ ខ្លួន ឯង បំផុត ហើយ ទម្លាប់ ខ្លះ ក្នុង ចំណោម នោះ ជា ទម្លាប់ គ្រោះថ្នាក់ ដែល គេ បាន រួច ខ្លួន រហូត មក ដល់ ពេល នេះ ។ ការ ដក អ្នក ចាស់ ចេញ ពី វដ្ត រំឭក ក៏ ផ្ញើ សារ មួយ ដល់ ក្រុម ដែរ ៖ មេរៀន នេះ សម្រាប់ កូន ក្មេង ។ ពេល នោះ គ្មាន នរណា យក វា ជា ការ ទេ។

កំហុស ទី ៤ ៖ រក្សា ភស្តុតាង នៅ ក្នុង ឯកសារ Excel របស់ មនុស្ស តែ ម្នាក់

ឯកសារ Excel មួយ នៅ ក្នុង កុំព្យូទ័រ របស់ បុគ្គលិក រដ្ឋបាល ម្នាក់ ជា ភស្តុតាង ដែល ផុត រលត់ ភ្លាម ពេល មនុស្ស នោះ ចេញ ពី ក្រុមហ៊ុន ។ ភស្តុតាង ត្រូវ ស្ថិត នៅ កន្លែង ដែល មាន មនុស្ស យ៉ាង តិច ពីរ នាក់ ចូល ដល់ និង ដែល មាន ការ ចម្លង ទុក ដោយ ស្វ័យ ប្រវត្តិ ។ នេះ ជា ហេតុ ផល ដ៏ ធម្មតា មួយ ដែល ក្រុមហ៊ុន ផ្លាស់ ពី ក្រដាស និង Excel ទៅ ប្រព័ន្ធ ដែល រក្សា ទុក ជា មជ្ឈមណ្ឌល។

ចាប់ ផ្តើម ដោយ មេរៀន តែ មួយ ក្នុង សប្តាហ៍ នេះ

បើ អ្នក អាន មក ដល់ ត្រង់ នេះ ហើយ មាន អារម្មណ៍ ថា ការងារ ច្រើន ពេក សូម កាត់ វា ចុះ ឲ្យ នៅ ត្រឹម មួយ ។ ការ រៀបចំ កម្មវិធី បណ្តុះបណ្តាល ពេញ លេញ ត្រូវ ការ ពេល ជា ច្រើន ខែ តែ មេរៀន ដំបូង ត្រូវ ការ តែ ពីរ បី ម៉ោង ប៉ុណ្ណោះ ។ ខាង ក្រោម ជា អ្វី ដែល អ្នក ធ្វើ បាន ចាប់ ពី ថ្ងៃ ស្អែក ៖

• ថ្ងៃ ទី មួយ ៖ ដើរ មួយ ជុំ ក្នុង កន្លែង ធ្វើ ការ រួច សរសេរ បញ្ជី គ្រោះថ្នាក់ ពិត ។ ជ្រើស យក មួយ ដែល ធ្ងន់ ធ្ងរ ជាង គេ។
• ថ្ងៃ ទី ពីរ ៖ ថត រូប ដប់ សន្លឹក ដែល ពាក់ ព័ន្ធ គ្រោះថ្នាក់ នោះ នៅ ទី តាំង ពិត ។ ថត ដោយ ទូរស័ព្ទ គ្រប់ គ្រាន់ ហើយ។
• ថ្ងៃ ទី បី ៖ សរសេរ អត្ថបទ មេរៀន ប្រាំ នាទី ជា ភាសា ខ្មែរ ធម្មតា រួច តាក់ តែង សំណួរ បី។
• ថ្ងៃ ទី បួន ៖ ឲ្យ បុគ្គលិក ប្រាំ នាក់ រៀន សាក ល្បង រួច កែ តាម អ្វី ដែល អ្នក ឃើញ។
• ថ្ងៃ ទី ប្រាំ ៖ ចែក ចាយ ដល់ ក្រុម ទាំង មូល ហើយ កំណត់ ថ្ងៃ ផុត កំណត់ ។ បន្ទាប់ មក មើល ថា នរណា មិន ទាន់ រៀន រួច សួរ ថា ហេតុ អ្វី ។ ចម្លើយ របស់ គេ នឹង ប្រាប់ អ្នក ពី អ្វី ដែល ត្រូវ កែ សម្រាប់ មេរៀន ទី ពីរ។

នៅ ចុង សប្តាហ៍ នោះ អ្នក នឹង មាន អ្វី ដែល ក្រុមហ៊ុន ជា ច្រើន នៅ កម្ពុជា មិន ទាន់ មាន ៖ មេរៀន សុវត្ថិភាព មួយ ជា ភាសា ខ្មែរ ដែល ថត ក្នុង កន្លែង ធ្វើ ការ ពិត របស់ ខ្លួន ព្រម ជាមួយ បញ្ជី ឈ្មោះ អ្នក រៀន និង ពិន្ទុ ។ មេរៀន ទី ពីរ នឹង លឿន ជាង ព្រោះ អ្នក ចេះ ដំណើរ ការ ហើយ ។ ក្នុង រយៈ ពេល មួយ ត្រីមាស អ្នក អាច មាន គ្រប់ ប្រាំមួយ មេរៀន គោល ដោយ មិន ចាំបាច់ បិទ ខ្សែ ផលិត កម្ម សូម្បី តែ មួយ ម៉ោង។

អត្ថបទ ជា ភាសា ខ្មែរ ផ្សេង ទៀត របស់ យើង ស្តី ពី ការ ធ្វើ ទីផ្សារ ការ ជ្រើស រើស បុគ្គលិក និង ការ បណ្តុះបណ្តាល សូម មើល នៅ ទំព័រ អត្ថបទ ជា ភាសា ខ្មែរ របស់ Orova។