Advantage+ ແລະ Performance Max ຄື ຫຍັງ ຄວນ ໃຊ້ ເມື່ອ ໃດ

ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ ນຸ່ງ ຮ້ານ ໜຶ່ງ ຢູ່ ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ ຈ່າຍ ຄ່າ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ຢູ່ ທຸກ ເດືອນ ມາ ໄດ້ ສອງ ປີ ແລ້ວ. ມື້ ໜຶ່ງ ພໍ ເປີດ ໜ້າ ສ້າງ ແຄມ ເປນ ຂຶ້ນ ມາ ກໍ ເຫັນ ປຸ່ມ ໜຶ່ງ ຂຽນ ວ່າ Advantage+ ຕັ້ງ ເດັ່ນ ຢູ່ ເທິງ ສຸດ, ແລະ ມີ ຄຳ ອະ ທິ ບາຍ ນ້ອຍ ໆ ຂ້າງ ລຸ່ມ ວ່າ ລະ ບົບ ຈະ ຊ່ວຍ ເລືອກ ໃຫ້ ເອງ ທັງ ໝົດ. ອາ ທິດ ຕໍ່ ມາ ຄົນ ຮູ້ ຈັກ ຄົນ ໜຶ່ງ ບອກ ວ່າ ຢູ່ ຝັ່ງ Google ກໍ ມີ ອັນ ຄື ກັນ ຊື່ ວ່າ Performance Max. ຕັ້ງ ແຕ່ ນັ້ນ ມາ Advantage+ ແລະ Performance Max ກໍ ກາຍ ເປັນ ສອງ ຊື່ ທີ່ ຄາ ຢູ່ ໃນ ຫົວ. ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ຈຶ່ງ ຖາມ ຄຳ ຖາມ ດຽວ ກັນ ກັບ ທີ່ ຄົນ ຂາຍ ເຄື່ອງ ອອນລາຍ ຢູ່ ລາວ ຫຼາຍ ຄົນ ກຳລັງ ຖາມ ຢູ່: ສອງ ອັນ ນີ້ ຄື ຫຍັງ ກັນ ແທ້, ແລະ ຄວນ ກົດ ເປີດ ບໍ.

ຄຳ ຕອບ ທີ່ ຫາ ໄດ້ ຢູ່ ຕອນ ນີ້ ມີ ຢູ່ ສາມ ແບບ, ແລະ ທັງ ສາມ ແບບ ບໍ່ ໄດ້ ຊ່ວຍ ຕັດ ສິນ ໃຈ. ແບບ ທຳ ອິດ ຄື ໜ້າ ຂອງ ຜູ້ ຂາຍ ເອງ — ທັງ Google ແລະ Meta ຂຽນ ໄວ້ ວ່າ ຂອງ ຕົນ ດີ ແນວ ໃດ ແດ່, ຊຶ່ງ ກໍ ບໍ່ ຜິດ, ແຕ່ ບໍ່ ມີ ບ່ອນ ໃດ ບອກ ວ່າ ຮ້ານ ແບບ ໃດ ບໍ່ ຄວນ ໃຊ້. ແບບ ທີ ສອງ ຄື ບົດ ຄວາມ ຂອງ ບໍ ລິ ສັດ ຮັບ ຈ້າງ ຢູ່ ຕ່າງ ປະ ເທດ — ຂຽນ ດີ, ແຕ່ ຂຽນ ໃຫ້ ຮ້ານ ທີ່ ມີ ງົບ ຫຼາຍ ພັນ ໂດ ລາ ຕໍ່ ເດືອນ ອ່ານ, ແລະ ບໍ່ ມີ ບົດ ໃດ ເປັນ ພາ ສາ ລາວ ຈັກ ບົດ. ແບບ ທີ ສາມ ຄື ຄຳ ບອກ ຕໍ່ ໃນ ກຸ່ມ ຄົນ ຂາຍ ຂອງ ອອນລາຍ ວ່າ "ເປີດ ແລ້ວ ດີ" ຫຼື "ເປີດ ແລ້ວ ເງິນ ຫາຍ" — ສອງ ຄຳ ນີ້ ຖືກ ທັງ ຄູ່ ຄື ກັນ, ເພາະ ມັນ ຂຶ້ນ ກັບ ສະ ພາບ ຂອງ ບັນ ຊີ ແຕ່ ລະ ບັນ ຊີ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ເວົ້າ ເຖິງ.

ບົດ ຄວາມ ນີ້ ອະ ທິ ບາຍ Advantage+ ແລະ Performance Max ຈາກ ສູນ ໃຫ້ ຄົນ ທີ່ ກົດ ປຸ່ມ ຈິງ ຢູ່ ໃນ ບັນ ຊີ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຢູ່ ລາວ: ສອງ ຢ່າງ ນີ້ ຄື ຫຍັງ ໃນ ສາມ ປະ ໂຫຍກ, ຕ່າງ ກັນ ຢູ່ ຮາກ ບ່ອນ ໃດ ຈຶ່ງ ບໍ່ ແມ່ນ ຂອງ ແທນ ກັນ, ເປັນ ຫຍັງ ທັງ ສອງ ຢ່າງ ຈຶ່ງ ຕ້ອງ ກິນ ຂໍ້ ມູນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຈຶ່ງ ຈະ ຮຽນ ຮູ້ ໄດ້, ຂີດ ຈິງ ທີ່ ຄວນ ຮອດ ກ່ອນ ຈະ ກົດ ເປີດ, ສິ່ງ ທີ່ ທ່ານ ເສຍ ໄປ ເມື່ອ ເປີດ ແລ້ວ, ສາມ ວຽກ ທີ່ ຕ້ອງ ເຮັດ ບໍ່ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຮຽນ ຜິດ ທາງ, ຕາ ຕະ ລາງ ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ສະ ຖາ ນະ ການ ໃດ ຄວນ ເປີດ ສະ ຖາ ນະ ການ ໃດ ຄວນ ຢ່າ, ແລະ ວັດ ດ້ວຍ ຫຍັງ ໃນ ສິບ ສີ່ ມື້ ທຳ ອິດ ຈຶ່ງ ຈະ ຮູ້ ວ່າ ຄວນ ເກັບ ໄວ້ ຫຼື ຄວນ ປິດ ຖິ້ມ.

ບົດ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ປະ ກັນ ຕົວ ເລກ ຜົນ ໃດ ໆ ໃຫ້ ທ່ານ. ບໍ່ ມີ ໃຜ ເກັບ ຕົວ ເລກ ສະ ເລ່ຍ ຂອງ ວົງ ການ ໂຄສະນາ ອອນລາຍ ຢູ່ ລາວ ໄວ້, ແລະ ຕົວ ເລກ ຈາກ ຕະ ຫຼາດ ອື່ນ ບໍ່ ໃຊ້ ແທນ ກັນ ໄດ້. ສິ່ງ ທີ່ ບົດ ນີ້ ໃຫ້ ໄດ້ ຄື ວິທີ ວັດ ດ້ວຍ ຕົນ ເອງ ໃນ ບັນ ຊີ ຂອງ ຕົນ ເອງ, ຊຶ່ງ ເປັນ ຕົວ ເລກ ດຽວ ທີ່ ໃຊ້ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໄດ້ ແທ້.

Advantage+ ແລະ Performance Max ຄື ຫຍັງ ຕອບ ໃນ ສາມ ປະ ໂຫຍກ

ຄຳ ຕອບ ຂ້າງ ເທິງ ນີ້ ສັ້ນ ພໍ ທີ່ ຈະ ຈື່ ໄດ້, ແຕ່ ມັນ ຍັງ ບໍ່ ພຽງ ພໍ ຕໍ່ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໃຊ້ ເງິນ. ພາກ ທີ່ ເຫຼືອ ຂອງ ບົດ ນີ້ ຄື ການ ແຍກ ຄຳ ຕອບ ນັ້ນ ອອກ ເປັນ ຊິ້ນ ໆ ຈົນ ເຫັນ ວ່າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່ ຈຸດ ໃດ.

ຊື່ ຢູ່ ໜ້າ ຈໍ ປ່ຽນ ເລື້ອຍ ແຕ່ ໜ້າ ທີ່ ບໍ່ ປ່ຽນ

ຢ່າງ ທຳ ອິດ ທີ່ ຕ້ອງ ຮູ້ ກ່ອນ ຄື ຊື່ ຂອງ ປຸ່ມ ເຫຼົ່າ ນີ້ ຢູ່ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ປ່ຽນ ຖ້ອຍ ຄຳ ເລື້ອຍ ຫຼາຍ. ຢູ່ ຝັ່ງ Meta ຄຳ ວ່າ Advantage, Advantage+ ແລະ Advantage plus ໃຊ້ ປົນ ກັນ ຢູ່ ໃນ ໜ້າ ດຽວ ກັນ; ບາງ ຄັ້ງ ຕົວ ບວກ ຢູ່, ບາງ ຄັ້ງ ບໍ່ ຢູ່. ຢູ່ ຝັ່ງ Google ຄົນ ຢູ່ ໃນ ວົງ ການ ຫຍໍ້ Performance Max ເປັນ PMax ຈົນ ຄິດ ວ່າ ເປັນ ຄົນ ລະ ຢ່າງ ກັນ ທັງ ທີ່ ເປັນ ອັນ ດຽວ ກັນ. ຖ້າ ຈື່ ຕາມ ຊື່ ທ່ານ ຈະ ສັບ ສົນ ທຸກ ຄັ້ງ ທີ່ ໜ້າ ຈໍ ອັບ ເດດ. ຖ້າ ຈື່ ຕາມ ໜ້າ ທີ່ — ວ່າ ປຸ່ມ ນີ້ ຍົກ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ອັນ ໃດ ໃຫ້ ລະ ບົບ — ທ່ານ ຈະ ຈັບ ຄູ່ ກັບ ສິ່ງ ທີ່ ເຫັນ ຢູ່ ໜ້າ ຈໍ ຂອງ ຕົນ ເອງ ໄດ້ ສະ ເໝີ ເຖິງ ຖ້ອຍ ຄຳ ຈະ ຕ່າງ ໄປ.

ບົດ ນີ້ ຈຶ່ງ ອະ ທິ ບາຍ ຈາກ ໜ້າ ທີ່ ເປັນ ຫຼັກ ແລະ ຍົກ ຊື່ ຂຶ້ນ ມາ ເປັນ ຕົວ ຊ່ວຍ ຈຳ ເທົ່າ ນັ້ນ. ເມື່ອ ໃດ ທີ່ ຊື່ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຂອງ ທ່ານ ບໍ່ ຄື ກັບ ຊື່ ໃນ ບົດ ນີ້, ໃຫ້ ຖາມ ຕົນ ເອງ ຄຳ ຖາມ ດຽວ ວ່າ ປຸ່ມ ນີ້ ຍົກ ອັນ ໃດ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຕັດ ສິນ ໃຈ ແທນ ເຮົາ — ຜູ້ ຊົມ, ບ່ອນ ວາງ, ງົບ, ຫຼື ຮູບ ກັບ ຄຳ. ສີ່ ຄຳ ຕອບ ນີ້ ຄຸມ ໝົດ ທຸກ ປຸ່ມ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ທີ່ ມີ ຢູ່ ໃນ ສອງ ນະ ຄອນ ນີ້.

ເປັນ ຫຍັງ ສອງ ບໍ ລິ ສັດ ຈຶ່ງ ດັນ ເລື່ອງ ນີ້ ແຮງ ຂະ ໜາດ ນີ້

ຄຳ ຖາມ ນີ້ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ, ເພາະ ຄຳ ຕອບ ບອກ ໃຫ້ ຮູ້ ວ່າ ຄວນ ເຊື່ອ ຄຳ ແນະ ນຳ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຫຼາຍ ປານ ໃດ. ເຫດ ຜົນ ຂໍ້ ທຳ ອິດ ຄື ຂໍ້ ຈຳ ກັດ ເລື່ອງ ການ ຕິດ ຕາມ ຄົນ ຂ້າມ ແອັບ ຂ້າມ ເວັບ ທີ່ ເຂັ້ມ ຂຶ້ນ ໃນ ຫຼາຍ ປີ ຜ່ານ ມາ ເຮັດ ໃຫ້ ສັນ ຍານ ລະ ດັບ ບຸກ ຄົນ ຫຼຸດ ລົງ. ເມື່ອ ສັນ ຍານ ຫຼຸດ, ວິທີ ທີ່ ຍັງ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ໃຫ້ ແບບ ຈຳ ລອງ ຄາດ ຄະ ເນ ແທນ ການ ຊີ້ ຕົວ, ແລະ ແບບ ຈຳ ລອງ ຈະ ຄາດ ຄະ ເນ ໄດ້ ດີ ຕໍ່ ເມື່ອ ມັນ ໄດ້ ພື້ນ ທີ່ ກ້ວາງ ພໍ ຈະ ທົດ ລອງ. ນັ້ນ ຄື ເຫດ ຜົນ ທາງ ເຕັກ ນິກ.

ເຫດ ຜົນ ຂໍ້ ທີ ສອງ ຄື ເລື່ອງ ທຸ ລະ ກິດ ຊື່ ໆ. ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ທີ່ ຕັ້ງ ງ່າຍ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົນ ຂາຍ ຂອງ ຈຳ ນວນ ຫຼວງ ຫຼາຍ ທີ່ ບໍ່ ມີ ຄົນ ຮັບ ຜິດ ຊອບ ດ້ານ ໂຄສະນາ ໂດຍ ສະ ເພາະ ກໍ ຍັງ ເລີ່ມ ຈ່າຍ ເງິນ ໄດ້. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ເລື່ອງ ບໍ່ ດີ ໃນ ຕົວ ມັນ ເອງ — ຮ້ານ ນ້ອຍ ຫຼາຍ ຮ້ານ ບໍ່ ມີ ວັນ ຈ້າງ ຄົນ ຄຸມ ໂຄສະນາ ໄດ້ ຢູ່ ແລ້ວ. ແຕ່ ມັນ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຄຳ ແນະ ນຳ ທີ່ ຂຶ້ນ ຢູ່ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ນັ້ນ ຖືກ ອອກ ແບບ ມາ ໃຫ້ ເໝາະ ກັບ ຜູ້ ໃຊ້ ສ່ວນ ໃຫຍ່, ບໍ່ ແມ່ນ ໃຫ້ ເໝາະ ກັບ ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ຄົນ ດຽວ. ຄຳ ວ່າ "ແນະ ນຳ" ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຈຶ່ງ ອ່ານ ວ່າ "ເໝາະ ກັບ ຄົນ ສ່ວນ ໃຫຍ່" ບໍ່ ແມ່ນ "ເໝາະ ກັບ ເຈົ້າ".

ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ຍິ່ງ ໃຫຍ່ ຂຶ້ນ ຢູ່ ຕະ ຫຼາດ ນ້ອຍ ຄື ລາວ, ເພາະ ຜູ້ ໃຊ້ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ທີ່ ລະ ບົບ ອ້າງ ອີງ ນັ້ນ ຢູ່ ໃນ ປະ ເທດ ທີ່ ມີ ຄົນ ຊື້ ຂອງ ອອນລາຍ ຫຼາຍ ກວ່າ ຫຼາຍ ສິບ ເທົ່າ. ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ແປ ວ່າ ຫ້າມ ໃຊ້ — ບົດ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ມາ ຫ້າມ. ມັນ ແປ ວ່າ ຕ້ອງ ອ່ານ ຄຳ ແນະ ນຳ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ດ້ວຍ ຄວາມ ລະ ມັດ ລະ ວັງ ແລະ ຕ້ອງ ວັດ ດ້ວຍ ຕົວ ເລກ ຂອງ ຕົນ ເອງ.

ສອງ ຢ່າງ ນີ້ ຕ່າງ ກັນ ຢູ່ ຮາກ ບໍ່ ແມ່ນ ຂອງ ແທນ ກັນ

ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ທີ່ ແພງ ທີ່ ສຸດ ຄື ຄິດ ວ່າ Advantage+ ກັບ Performance Max ເປັນ ຂອງ ຢ່າງ ດຽວ ກັນ ທີ່ ຢູ່ ຄົນ ລະ ບໍ ລິ ສັດ, ແລ້ວ ຈຶ່ງ ເລືອກ ເອົາ ອັນ ໃດ ອັນ ໜຶ່ງ ຄື ເລືອກ ຍີ່ ຫໍ້ ນ້ຳ ດື່ມ. ຄວາມ ຈິງ ຄື ມັນ ໄປ ຮັບ ຄົນ ຄົນ ລະ ຈຸດ ໃນ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຊື້, ດັ່ງ ນັ້ນ ຄຳ ຖາມ ວ່າ "ອັນ ໃດ ດີ ກວ່າ" ຈຶ່ງ ຜິດ ຕັ້ງ ແຕ່ ຄຳ ຖາມ. ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຖືກ ຄື "ຮ້ານ ຂອງ ຂ້ອຍ ຕ້ອງ ການ ຮັບ ຄົນ ຢູ່ ຈຸດ ໃດ ກ່ອນ".

Performance Max ໄປ ຮັບ ຄົນ ທີ່ ກຳລັງ ຫາ ຢູ່ ແລ້ວ

ຕາມ ເອ ກະ ສານ ຊ່ວຍ ເຫຼືອ ຂອງ Google Ads, Performance Max ຄື ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ທີ່ ອີງ ຕາມ ເປົ້າ ໝາຍ ແລະ ໃຫ້ ທ່ານ ເຂົ້າ ເຖິງ ພື້ນ ທີ່ ໂຄສະນາ ທັງ ໝົດ ຂອງ Google ຈາກ ແຄມ ເປນ ດຽວ. ເອ ກະ ສານ ດຽວ ກັນ ນັ້ນ ຂຽນ ຊື່ ຊ່ອງ ທາງ ໄວ້ ຢ່າງ ຈະ ແຈ້ງ ວ່າ ໄດ້ ແກ່ YouTube, Display, Search, Discover, Gmail ແລະ Maps. ໃນ ໜ້າ ລາຍ ງານ ຂອງ ບັນ ຊີ ຈິງ ຊ່ອງ ທາງ ຖືກ ແຍກ ອອກ ເປັນ ເຈັດ ລາຍ ການ ໂດຍ ຕື່ມ ຄູ່ ຮ່ວມ ການ ຄົ້ນຫາ ເຂົ້າ ມາ ອີກ ໜຶ່ງ.

ຄຳ ວ່າ "ອີງ ຕາມ ເປົ້າ ໝາຍ" ນັ້ນ ສຳ ຄັນ. ໃນ ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ແບບ ເກົ່າ ທ່ານ ບອກ ລະ ບົບ ດ້ວຍ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ວ່າ ຢາກ ໄປ ຢູ່ ບ່ອນ ໃດ. ໃນ Performance Max ທ່ານ ບອກ ດ້ວຍ ເປົ້າ ໝາຍ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຫຍັງ — ຍອດ ຂາຍ, ລູກ ຄ້າ ຕິດ ຕໍ່ ມາ, ຫຼື ຄົນ ຍ່າງ ເຂົ້າ ຮ້ານ — ແລ້ວ ລະ ບົບ ໄປ ຫາ ເອງ ວ່າ ຄົນ ແບບ ນັ້ນ ຢູ່ ຊ່ອງ ທາງ ໃດ ຂອງ Google. ນີ້ ຄື ຄວາມ ຕ່າງ ທີ່ ໃຫຍ່ ທີ່ ສຸດ ແລະ ເປັນ ບ່ອນ ທີ່ ຄົນ ເສຍ ເງິນ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຖ້າ ຕັ້ງ ເປົ້າ ໝາຍ ຜິດ.

ຈຸດ ແຂງ ຂອງ ມັນ ຄື ພື້ນ ຖານ ຂອງ ໂຄສະນາ Google ຢູ່ ແລ້ວ: ມີ ຄົນ ພິມ ຊື່ ຂອງ ເຂົ້າ ໄປ ໃນ ຊ່ອງ ຄົ້ນຫາ ຢູ່ ທຸກ ວິ ນາ ທີ. ຄົນ ພວກ ນັ້ນ ຮູ້ ຢູ່ ແລ້ວ ວ່າ ຕົນ ຢາກ ໄດ້ ຫຍັງ. ໜ້າ ທີ່ ຂອງ ໂຄສະນາ ຄື ໄປ ຢືນ ຢູ່ ຕໍ່ ໜ້າ ເຂົາ ໃນ ຈັງ ຫວະ ນັ້ນ. ຢູ່ ລາວ ຄວາມ ຕ້ອງ ການ ແບບ ນີ້ ມີ ຢູ່ ຈິງ ແຕ່ ຈຳ ນວນ ຄົນ ພິມ ຄົ້ນຫາ ຍັງ ນ້ອຍ ກວ່າ ປະ ເທດ ອ້ອມ ຂ້າງ ຫຼາຍ, ຊຶ່ງ ເປັນ ເລື່ອງ ທີ່ ຈະ ກັບ ມາ ເວົ້າ ໃນ ພາກ ຂໍ້ ມູນ.

ຖ້າ ທ່ານ ຍັງ ບໍ່ ເຄີຍ ຕັ້ງ ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ແບບ ທຳ ມະ ດາ ມາ ກ່ອນ ເລີຍ, ໃຫ້ ໄປ ອ່ານ ວິທີ ລົງ ໂຄສະນາ Google Search ສຳລັບ ຮ້ານ ຄ້າ ໃນ ລາວ ກ່ອນ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ກັບ ມາ ບົດ ນີ້. ເຫດ ຜົນ ບໍ່ ແມ່ນ ເລື່ອງ ລຳ ດັບ ບົດ ຄວາມ ແຕ່ ເປັນ ເລື່ອງ ຂໍ້ ມູນ: ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ຈະ ສະ ສົມ ຂໍ້ ມູນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຊຸດ ທຳ ອິດ, ແລະ ຂໍ້ ມູນ ຊຸດ ນັ້ນ ຄື ສິ່ງ ທີ່ Performance Max ຕ້ອງ ກິນ.

Advantage+ ໄປ ສ້າງ ຄວາມ ຢາກ ຂຶ້ນ ໃໝ່

ຝັ່ງ Meta ເປັນ ຄົນ ລະ ເລື່ອງ. ບໍ່ ມີ ໃຜ ເປີດ ເຟສບຸກ ຂຶ້ນ ມາ ເພື່ອ ຊື້ ໝໍ້ ຫຸງ ເຂົ້າ. ຄົນ ເປີດ ຂຶ້ນ ມາ ເບິ່ງ ຄົນ ຮູ້ ຈັກ, ເບິ່ງ ຄລິບ, ເບິ່ງ ຂ່າວ ໃນ ບ້ານ. ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ຈຶ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ໄປ ຕອບ ຄວາມ ຕ້ອງ ການ ທີ່ ມີ ຢູ່ ແລ້ວ ແຕ່ ໄປ ສ້າງ ຄວາມ ຕ້ອງ ການ ຂຶ້ນ ໃໝ່ ຈາກ ຮູບ ຈາກ ຄລິບ ຈາກ ລາ ຄາ ທີ່ ຄົນ ບໍ່ ໄດ້ ຄິດ ວ່າ ຈະ ເຫັນ ໃນ ນາ ທີ ນັ້ນ. Advantage+ ຄື ຊຸດ ເຄື່ອງ ມື ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ທີ່ Meta ວາງ ໄວ້ ເທິງ ວຽກ ນັ້ນ.

ຕາມ ໜ້າ ທາງ ການ ຂອງ Meta ເອງ, ຊຸດ ນີ້ ໃຊ້ ປັນ ຍາ ປະ ດິດ ປັບ ສາມ ຢ່າງ ພ້ອມ ກັນ ຄື ຜູ້ ຊົມ, ຊິ້ນ ງານ ແລະ ບ່ອນ ວາງ ໂຄສະນາ ພ້ອມ ທັງ ຈັດ ສັນ ງົບ ໃຫ້ ແບບ ຕາມ ເວລາ ຈິງ, ແລະ ໃນ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ຂາຍ ຂອງ ມັນ ຈະ ຍຸບ ຊຸດ ໂຄສະນາ ຫຼາຍ ຊຸດ ໃຫ້ ເປັນ ກ້ອນ ດຽວ ພ້ອມ ທັງ ລວມ ກຸ່ມ ຄົນ ໃໝ່ ກັບ ກຸ່ມ ລູກ ຄ້າ ເກົ່າ ໄວ້ ນຳ ກັນ. ນັ້ນ ຄື ຂໍ້ ດີ ຂອງ ມັນ ແລະ ໃນ ເວລາ ດຽວ ກັນ ກໍ ຄື ຂໍ້ ເສຍ ຂອງ ມັນ: ໂຄງ ສ້າງ ທີ່ ທ່ານ ເຄີຍ ແບ່ງ ໄວ້ ເພື່ອ ອ່ານ ຜົນ ຖືກ ຍຸບ ໄປ ນຳ.

ຄຳ ວ່າ "ລູກ ຄ້າ ເກົ່າ ຖືກ ລວມ ເຂົ້າ ນຳ" ນັ້ນ ຄວນ ຂີດ ໃສ້ ໄວ້. ຢູ່ ຮ້ານ ນ້ອຍ ທີ່ ມີ ລູກ ຄ້າ ປະ ຈຳ ຢູ່ ຈຳ ນວນ ໜຶ່ງ, ລະ ບົບ ຈະ ຫາ ຄົນ ກຸ່ມ ນັ້ນ ພົບ ໄວ ທີ່ ສຸດ ເພາະ ເປັນ ກຸ່ມ ທີ່ ກົດ ຊື້ ງ່າຍ ທີ່ ສຸດ. ຕົວ ເລກ ໃນ ລາຍ ງານ ຈຶ່ງ ງາມ ຂຶ້ນ ໄວ, ແຕ່ ຍອດ ຂາຍ ລວມ ຂອງ ຮ້ານ ອາດ ບໍ່ ຂຶ້ນ ຈັກ ກີບ ເພາະ ຄົນ ພວກ ນັ້ນ ຈະ ຊື້ ຢູ່ ແລ້ວ ເຖິງ ບໍ່ ມີ ໂຄສະນາ. ນີ້ ຄື ບັນ ຫາ ດຽວ ກັນ ກັບ ເລື່ອງ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຊື່ ແບ ຣນ ຢູ່ ຝັ່ງ Google ທີ່ ຈະ ເວົ້າ ເຖິງ ໃນ ພາກ ຫຼັງ.

ຕາ ຕະ ລາງ ທຽບ ສັ້ນ ທີ່ ສຸດ

ຫົວ ຂໍ້	Performance Max (Google)	Advantage+ (Meta)
ໄປ ຮັບ ຄົນ ຢູ່ ຈຸດ ໃດ	ຄົນ ທີ່ ກຳລັງ ຫາ ຢູ່ ແລ້ວ	ຄົນ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ໄດ້ ຄິດ ຢາກ ໄດ້
ຊ່ອງ ທາງ	YouTube, Display, Search, Discover, Gmail, Maps ແລະ ຄູ່ ຮ່ວມ ການ ຄົ້ນຫາ	Facebook, Instagram, Messenger ແລະ ເຄືອ ຂ່າຍ ຜູ້ ຊົມ ຂອງ Meta
ສິ່ງ ທີ່ ທ່ານ ໃສ່ ເຂົ້າ ໄປ	ເປົ້າ ໝາຍ, ງົບ, ກຸ່ມ ຊິ້ນ ງານ, ສັນ ຍານ ຜູ້ ຊົມ ແລະ ຫົວ ຂໍ້ ຄົ້ນຫາ	ເປົ້າ ໝາຍ, ງົບ, ຊິ້ນ ງານ ແລະ ລາຍ ການ ສິນຄ້າ
ສິ່ງ ທີ່ ລະ ບົບ ຍຶດ ໄປ	ການ ເລືອກ ຊ່ອງ ທາງ, ຜູ້ ຊົມ ແລະ ການ ປະ ມູນ	ການ ເລືອກ ຜູ້ ຊົມ, ບ່ອນ ວາງ, ງົບ ແລະ ຮູບ ແບບ ຊິ້ນ ງານ
ຄວນ ໃຊ້ ຄູ່ ກັບ ຫຍັງ	ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ຕາມ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ຄຸມ ດ້ວຍ ມື	ຊຸດ ໂຄສະນາ ທີ່ ເຈາະ ກຸ່ມ ດ້ວຍ ມື ໄວ້ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ຊຸດ
ຄວາມ ສ່ຽງ ຫຼັກ	ໄປ ຊື້ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຊື່ ແບ ຣນ ຂອງ ຕົນ ເອງ	ໄປ ຊື້ ລູກ ຄ້າ ເກົ່າ ທີ່ ຈະ ຊື້ ຢູ່ ແລ້ວ

ຖ້າ ອ່ານ ຕາ ຕະ ລາງ ນີ້ ແລ້ວ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ ແຖວ ສຸດ ທ້າຍ ຄື ກັນ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ນັ້ນ ຖືກ ແລ້ວ. ຄວາມ ສ່ຽງ ຫຼັກ ຂອງ ທັງ ສອງ ຢ່າງ ຄື ອັນ ດຽວ ກັນ ໃນ ຮູບ ຮ່າງ ຕ່າງ ກັນ — ລະ ບົບ ຈະ ໄປ ຫາ ຜົນ ທີ່ ໄດ້ ງ່າຍ ທີ່ ສຸດ ກ່ອນ ສະ ເໝີ, ແລະ ຜົນ ທີ່ ໄດ້ ງ່າຍ ທີ່ ສຸດ ມັກ ຈະ ເປັນ ຍອດ ຂາຍ ທີ່ ທ່ານ ຈະ ໄດ້ ຢູ່ ແລ້ວ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຈ່າຍ. ວຽກ ຂອງ ຄົນ ຄື ກັນ ບໍ່ ໃຫ້ ມັນ ໄປ ທາງ ນັ້ນ.

ໃຊ້ ພ້ອມ ກັນ ທັງ ສອງ ຢ່າງ ໄດ້ ບໍ

ໄດ້, ແຕ່ ບໍ່ ແມ່ນ ໃນ ອາ ທິດ ດຽວ ກັນ ແລະ ບໍ່ ແມ່ນ ດ້ວຍ ງົບ ກ້ອນ ດຽວ ກັນ ທີ່ ຫານ ສອງ. ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ລາວ ສ່ວນ ຫຼາຍ ມີ ງົບ ພຽງ ພໍ ໃຫ້ ຊ່ອງ ທາງ ດຽວ ຮຽນ ຮູ້ ຈົນ ຈົບ. ພໍ ຫານ ສອງ ແລ້ວ ບໍ່ ມີ ຝັ່ງ ໃດ ໄດ້ ຂໍ້ ມູນ ພຽງ ພໍ ຈະ ອອກ ຈາກ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້, ຜົນ ຄື ຈ່າຍ ສອງ ບ່ອນ ແລ້ວ ໄດ້ ຜົນ ບໍ່ ຄົບ ຈັກ ບ່ອນ. ລຳ ດັບ ທີ່ ປອດ ໄພ ກວ່າ ຄື ເລືອກ ຝັ່ງ ທີ່ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ມີ ຂໍ້ ມູນ ຫຼາຍ ກວ່າ ກ່ອນ, ໃຫ້ ມັນ ນິ້ງ, ແລ້ວ ຄ່ອຍ ເປີດ ອີກ ຝັ່ງ ດ້ວຍ ງົບ ໃໝ່ ບໍ່ ແມ່ນ ດ້ວຍ ງົບ ທີ່ ດຶງ ມາ ຈາກ ຝັ່ງ ທຳ ອິດ.

Advantage+ ບໍ່ ແມ່ນ ປຸ່ມ ດຽວ ມັນ ຄື ຊຸດ ທີ່ ຕ້ອງ ເລືອກ ເປີດ ເທື່ອ ລະ ອັນ

ນີ້ ຄື ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຢູ່ ຝັ່ງ Meta ແລະ ເປັນ ຕົ້ນ ເຫດ ຂອງ ຄຳ ບອກ ຕໍ່ ວ່າ "ເປີດ ແລ້ວ ເງິນ ຫາຍ". ຄົນ ສ່ວນ ຫຼາຍ ຄິດ ວ່າ Advantage+ ຄື ສະ ວິດ ດຽວ ທີ່ ກົດ ແລ້ວ ຈົບ. ຄວາມ ຈິງ ມັນ ຄື ຊື່ ຮ່ວມ ຂອງ ເຄື່ອງ ມື ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຫຼາຍ ຕົວ ທີ່ ເຮັດ ວຽກ ຄົນ ລະ ຊັ້ນ ກັນ. ບາງ ຕົວ ຄວາມ ສ່ຽງ ຕໍ່າ ຫຼາຍ, ບາງ ຕົວ ຍົກ ໂຄງ ສ້າງ ທັງ ແຄມ ເປນ ໃຫ້ ລະ ບົບ. ຖ້າ ກົດ ເປີດ ໝົດ ໃນ ມື້ ດຽວ ແລ້ວ ຜົນ ຕົກ, ທ່ານ ຈະ ບໍ່ ຮູ້ ຈັກ ເລີຍ ວ່າ ຕົວ ໃດ ເປັນ ຄົນ ເຮັດ.

ຊັ້ນ ທີ ໜຶ່ງ ເຄື່ອງ ມື ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ

ຕົວ ທີ່ ດັງ ທີ່ ສຸດ ໃນ ຊັ້ນ ນີ້ ຄື ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ຂາຍ ຂອງ ທີ່ ລວມ ທຸກ ຢ່າງ ໄວ້ ໃນ ໂຄງ ດຽວ. ລັກ ສະ ນະ ເດັ່ນ ຄື ມັນ ຍຸບ ຂັ້ນ ຕອນ ການ ແບ່ງ ຊຸດ ໂຄສະນາ ອອກ ໄປ ເກືອບ ໝົດ. ທ່ານ ໃສ່ ງົບ ໃສ່ ຊິ້ນ ງານ ໃສ່ ລາຍ ການ ສິນຄ້າ ແລ້ວ ປ່ອຍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຈັດ ການ ສ່ວນ ທີ່ ເຫຼືອ. ຄວາມ ສ່ຽງ ຂອງ ຊັ້ນ ນີ້ ສູງ ທີ່ ສຸດ ເພາະ ເມື່ອ ເປີດ ແລ້ວ ທ່ານ ກຳລັງ ຍົກ ໂຄງ ສ້າງ ທັງ ໝົດ ໃຫ້ ລະ ບົບ ບໍ່ ແມ່ນ ຍົກ ພຽງ ບາງ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ.

ຄຳ ແນະ ນຳ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ໃນ ຊັ້ນ ນີ້ ມີ ຂໍ້ ດຽວ ແຕ່ ສຳ ຄັນ ຫຼາຍ: ຖ້າ ຈະ ທົດ ລອງ ໃຫ້ ທົດ ລອງ ເປັນ ແຄມ ເປນ ແຍກ ທີ່ ມີ ງົບ ຂອງ ຕົນ ເອງ, ຢ່າ ໄປ ປ່ຽນ ແຄມ ເປນ ທີ່ ກຳລັງ ເຮັດ ວຽກ ດີ ຢູ່ ໃຫ້ ກາຍ ເປັນ ຮູບ ແບບ ນີ້. ຄົນ ທີ່ ເສຍ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ໃນ ບັນ ດາ ຄົນ ທີ່ ຂ້ອຍ ໄດ້ ຍິນ ມາ ຄື ຄົນ ທີ່ ປ່ຽນ ແຄມ ເປນ ທີ່ ຂາຍ ດີ ຢູ່ ແລ້ວ ເພາະ ໜ້າ ຈໍ ຂຶ້ນ ຄຳ ແນະ ນຳ ໃຫ້ ປ່ຽນ. ພໍ ປ່ຽນ ແລ້ວ ຜົນ ຕົກ ກໍ ບໍ່ ມີ ທາງ ກັບ ໄປ ຄື ເກົ່າ ໄດ້ ຄົບ ຖ້ວນ ເພາະ ປະ ຫວັດ ການ ຮຽນ ຮູ້ ຂອງ ແຄມ ເປນ ເກົ່າ ໄດ້ ຫາຍ ໄປ ນຳ ແລ້ວ.

ຊັ້ນ ທີ ສອງ ເຄື່ອງ ມື ລະ ດັບ ຊຸດ ໂຄສະນາ

ຊັ້ນ ນີ້ ມີ ຫຼາຍ ຕົວ ແລະ ເປັນ ຊັ້ນ ທີ່ ຄົນ ພົບ ເລື້ອຍ ທີ່ ສຸດ ໃນ ວຽກ ປະ ຈຳ ວັນ. ຕົວ ທຳ ອິດ ຄື ການ ຂະ ຫຍາຍ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ຊຶ່ງ ອະ ນຸ ຍາດ ໃຫ້ ລະ ບົບ ໄປ ສະ ແດງ ໂຄສະນາ ໃຫ້ ຄົນ ນອກ ເງື່ອນ ໄຂ ທີ່ ທ່ານ ຕັ້ງ ໄວ້ ຖ້າ ມັນ ຄິດ ວ່າ ຄົນ ນັ້ນ ມີ ໂອ ກາດ ຈະ ເຮັດ ສິ່ງ ທີ່ ທ່ານ ຕ້ອງ ການ. ຕົວ ທີ ສອງ ຄື ການ ເລືອກ ບ່ອນ ວາງ ໂຄສະນາ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຊຶ່ງ ໃຫ້ ລະ ບົບ ກະ ຈາຍ ງົບ ໄປ ຕາມ ບ່ອນ ຕ່າງ ໆ ໃນ ເຄືອ ແທນ ທີ່ ທ່ານ ຈະ ເລືອກ ເອງ. ຕົວ ທີ ສາມ ຄື ການ ຈັດ ສັນ ງົບ ລະ ຫວ່າງ ຊຸດ ໂຄສະນາ ໃຫ້ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ.

ຕົວ ທີ່ ຕ້ອງ ລະ ວັງ ທີ່ ສຸດ ໃນ ຊັ້ນ ນີ້ ຄື ການ ຂະ ຫຍາຍ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ, ເພາະ ມັນ ເຮັດ ໃຫ້ ກຸ່ມ ທີ່ ທ່ານ ຕັ້ງ ໃຈ ເຈາະ ກາຍ ເປັນ ພຽງ ຈຸດ ເລີ່ມ ຕົ້ນ ບໍ່ ແມ່ນ ຂອບ ເຂດ. ໃນ ຫຼາຍ ບັນ ຊີ ເລື່ອງ ນີ້ ໃຫ້ ຜົນ ດີ. ແຕ່ ໃນ ບັນ ຊີ ທີ່ ຕັ້ງ ໃຈ ເຈາະ ກຸ່ມ ແຄບ ຫຼາຍ — ຕົວ ຢ່າງ ຮ້ານ ຂາຍ ອຸ ປະ ກອນ ສະ ເພາະ ທາງ ຫຼື ບໍ ລິ ການ ທີ່ ໃຫ້ ໄດ້ ສະ ເພາະ ໃນ ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ — ມັນ ເຮັດ ໃຫ້ ງົບ ຮົ່ວ ອອກ ນອກ ກຸ່ມ ໄວ ຫຼາຍ. ຮ້ານ ທີ່ ສົ່ງ ຂອງ ໄດ້ ສະ ເພາະ ໃນ ເມືອງ ດຽວ ຄວນ ຄິດ ໜັກ ກ່ອນ ເປີດ ຕົວ ນີ້.

ຊັ້ນ ທີ ສາມ ເຄື່ອງ ມື ລະ ດັບ ຊິ້ນ ງານ

ຊັ້ນ ນີ້ ຄື ກຸ່ມ ທີ່ ລະ ບົບ ເຂົ້າ ມາ ແກ້ ຮູບ ກັບ ຄຳ ຂອງ ທ່ານ ເອງ: ປັບ ຄວາມ ສະ ຫວ່າງ, ຕັດ ອັດ ຕາ ສ່ວນ ຮູບ ໃຫ້ ເຂົ້າ ກັບ ບ່ອນ ວາງ, ຕື່ມ ຂໍ້ ຄວາມ ທັບ ເທິງ ຮູບ, ຫຼື ສ້າງ ຄຳ ໂຄສະນາ ແບບ ຕ່າງ ໆ ຈາກ ຄຳ ທີ່ ທ່ານ ຂຽນ ໄວ້. ຄວາມ ສ່ຽງ ດ້ານ ງົບ ຂອງ ຊັ້ນ ນີ້ ຕໍ່າ ທີ່ ສຸດ ແຕ່ ຄວາມ ສ່ຽງ ດ້ານ ຊື່ ສຽງ ຂອງ ຮ້ານ ສູງ ທີ່ ສຸດ, ເພາະ ສິ່ງ ທີ່ ລູກ ຄ້າ ເຫັນ ອາດ ບໍ່ ແມ່ນ ສິ່ງ ທີ່ ທ່ານ ອະ ນຸ ມັດ.

ສຳລັບ ຄົນ ຂຽນ ພາ ສາ ລາວ ມີ ຂໍ້ ຄວນ ລະ ວັງ ເພີ່ມ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ທີ່ ຄົນ ຂຽນ ພາ ສາ ອັງກິດ ບໍ່ ພົບ: ຂໍ້ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ ທີ່ ລະ ບົບ ຈັດ ວາງ ເອງ ບາງ ຄັ້ງ ຕັດ ຄຳ ຜິດ ຕຳ ແໜ່ງ ຫຼື ຕັດ ສະ ຫຼະ ອອກ ຈາກ ພະ ຍັນ ຊະ ນະ ຈົນ ອ່ານ ແລ້ວ ຄວາມ ໝາຍ ປ່ຽນ. ດັ່ງ ນັ້ນ ຖ້າ ເປີດ ຊັ້ນ ນີ້ ໃຫ້ ເປີດ ເບິ່ງ ຕົວ ຢ່າງ ຊິ້ນ ງານ ທຸກ ຄັ້ງ ກ່ອນ ປ່ອຍ ອອກ. ບໍ່ ຕ້ອງ ເບິ່ງ ຄົບ ທຸກ ຊິ້ນ ກໍ ໄດ້ ແຕ່ ຢ່າ ປ່ອຍ ໂດຍ ບໍ່ ເບິ່ງ ຈັກ ຊິ້ນ ເລີຍ.

ວິທີ ຮູ້ ວ່າ ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ເປີດ ຫຍັງ ໄວ້ ແດ່

ຫຼາຍ ຄົນ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ບັນ ຊີ ຂອງ ຕົນ ເປີດ ຕົວ ໃດ ໄວ້ ຢູ່ ແລ້ວ ເພາະ ບາງ ຕົວ ຖືກ ຕັ້ງ ເປີດ ໄວ້ ເປັນ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ຕອນ ສ້າງ ແຄມ ເປນ. ວິທີ ກວດ ໃຊ້ ເວລາ ບໍ່ ຮອດ ສິບ ນາ ທີ: ເປີດ ແຕ່ ລະ ຊຸດ ໂຄສະນາ ທີ່ ກຳລັງ ແລ່ນ ຢູ່ ຂຶ້ນ ມາ ແກ້ ໄຂ, ໄລ່ ເບິ່ງ ສາມ ຈຸດ ຄື ພາກ ຜູ້ ຊົມ, ພາກ ບ່ອນ ວາງ ແລະ ພາກ ຊິ້ນ ງານ, ແລ້ວ ຈົດ ໄວ້ ໃນ ເຈ້ຍ ແຜ່ນ ດຽວ ວ່າ ຕົວ ໃດ ເປີດ ຢູ່ ຕົວ ໃດ ປິດ ຢູ່. ເຈ້ຍ ແຜ່ນ ນັ້ນ ຄື ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ຂອງ ທ່ານ, ແລະ ຖ້າ ບໍ່ ມີ ມັນ ທ່ານ ຈະ ບໍ່ ມີ ວັນ ຮູ້ ວ່າ ຜົນ ທີ່ ປ່ຽນ ໄປ ນັ້ນ ມາ ຈາກ ການ ກົດ ຂອງ ທ່ານ ຫຼື ມາ ຈາກ ຢ່າງ ອື່ນ.

ຖ້າ ຢາກ ອ່ານ ຄຳ ອະ ທິ ບາຍ ຂອງ ຝັ່ງ Meta ຢ່າງ ລະ ອຽດ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ, ຢູ່ ບລອກ ຂອງ Orova ມີ ບົດ ໜຶ່ງ ຊື່ Meta Advantage+ Shopping Campaigns — ບົດ ນັ້ນ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ, ບໍ່ ມີ ບັນ ຫາ ຖ້າ ອ່ານ ອອກ, ແຕ່ ບົດ ນີ້ ພຽງ ພໍ ຢູ່ ແລ້ວ ຖ້າ ຢາກ ອ່ານ ພາ ສາ ລາວ.

ທັງ ສອງ ຢ່າງ ກິນ ຂໍ້ ມູນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ນີ້ ຄື ຈຸດ ຕາຍ ຂອງ ຕະ ຫຼາດ ນ້ອຍ

ຖ້າ ຈະ ຈື່ ພຽງ ພາກ ດຽວ ຈາກ ບົດ ນີ້ ໃຫ້ ຈື່ ພາກ ນີ້. ທຸກ ຢ່າງ ທີ່ ເວົ້າ ມາ ຂ້າງ ເທິງ ຕັ້ງ ຢູ່ ເທິງ ຄຳ ດຽວ ຄື ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຫຼື ທີ່ ໜ້າ ຈໍ ພາ ສາ ອັງກິດ ຂຽນ ວ່າ conversion. ຄຳ ນີ້ ໝາຍ ເຖິງ ເຫດ ການ ທີ່ ທ່ານ ນັບ ວ່າ ມີ ຄ່າ — ຄຳ ສັ່ງ ຊື້ ສຳ ເລັດ, ຄົນ ຝາກ ເບີ ໂທ, ຄົນ ກົດ ໂທ ຫາ ຮ້ານ. ລະ ບົບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ບໍ່ ໄດ້ ຮູ້ ວ່າ ສິນຄ້າ ຂອງ ທ່ານ ດີ ຫຼື ບໍ່ ດີ. ມັນ ຮູ້ ພຽງ ວ່າ ຄົນ ແບບ ໃດ ເຄີຍ ເຮັດ ເຫດ ການ ນັ້ນ ມາ ກ່ອນ, ແລ້ວ ໄປ ຫາ ຄົນ ທີ່ ຄ້າຍ ກັນ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ເຫດ ການ ໃຫ້ ມັນ ຮຽນ, ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ຢຸດ ໃຊ້ ເງິນ — ມັນ ໄປ ຮຽນ ຈາກ ຢ່າງ ອື່ນ ທີ່ ບໍ່ ແມ່ນ ຍອດ ຂາຍ.

ເປັນ ຫຍັງ ຂໍ້ ມູນ ໜ້ອຍ ຈຶ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ແປ ວ່າ ຊ້າ ແຕ່ ແປ ວ່າ ຜິດ

ຄົນ ສ່ວນ ຫຼາຍ ຄິດ ວ່າ ຖ້າ ຂໍ້ ມູນ ໜ້ອຍ ລະ ບົບ ຈະ ຮຽນ ຊ້າ ກວ່າ ແຕ່ ສຸດ ທ້າຍ ກໍ ຈະ ຮຽນ ໄດ້ ຄື ກັນ. ນີ້ ບໍ່ ຖືກ. ເມື່ອ ຈຳ ນວນ ເຫດ ການ ຕໍ່າ ຫຼາຍ, ຄວາມ ບັງ ເອີນ ຈະ ໜັກ ກວ່າ ຮູບ ແບບ ຈິງ. ສົມ ມຸດ ວ່າ ໃນ ອາ ທິດ ໜຶ່ງ ມີ ຄົນ ສັ່ງ ຊື້ ສາມ ຄົນ ແລະ ບັງ ເອີນ ວ່າ ສາມ ຄົນ ນັ້ນ ເປັນ ຄົນ ອາ ຍຸ ຫຼາຍ ຢູ່ ຕ່າງ ແຂວງ ທັງ ໝົດ. ລະ ບົບ ຈະ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ນັ້ນ ຄື ຄວາມ ບັງ ເອີນ. ມັນ ຈະ ໄປ ຫາ ຄົນ ແບບ ນັ້ນ ຕໍ່ ດ້ວຍ ງົບ ອາ ທິດ ຕໍ່ ໄປ ທັງ ກ້ອນ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ການ ຮຽນ ຊ້າ, ນີ້ ຄື ການ ຮຽນ ຜິດ ທາງ ດ້ວຍ ຄວາມ ໝັ້ນ ໃຈ.

ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຈຶ່ງ ເວົ້າ ເລື່ອງ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ຢູ່ ຕະ ຫຼອດ. ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ບໍ່ ແມ່ນ ພິ ທີ ກຳ ທີ່ ຕ້ອງ ຜ່ານ ໃຫ້ ຄົບ ວັນ. ມັນ ຄື ຊ່ວງ ທີ່ ລະ ບົບ ຍັງ ບໍ່ ໝັ້ນ ໃຈ ພໍ ຈະ ຢຸດ ທົດ ລອງ, ແລະ ການ ທົດ ລອງ ນັ້ນ ໃຊ້ ເງິນ ຂອງ ທ່ານ. ບັນ ຊີ ທີ່ ບໍ່ ເຄີຍ ອອກ ຈາກ ຊ່ວງ ນີ້ ຄື ບັນ ຊີ ທີ່ ຈ່າຍ ຄ່າ ທົດ ລອງ ຢູ່ ຕະ ຫຼອດ ໂດຍ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ຜົນ ຂອງ ການ ທົດ ລອງ ຈັກ ເທື່ອ.

ຢູ່ ລາວ ຂໍ້ ມູນ ຂາດ ຢູ່ ສາມ ບ່ອນ

ບ່ອນ ທຳ ອິດ ຄື ຂະ ໜາດ ຕະ ຫຼາດ. ຈຳ ນວນ ຄົນ ທີ່ ຊື້ ຂອງ ອອນລາຍ ຢູ່ ລາວ ຍັງ ນ້ອຍ ກວ່າ ປະ ເທດ ອ້ອມ ຂ້າງ ຫຼາຍ ເທົ່າ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຄວາມ ຜິດ ຂອງ ໃຜ ແລະ ບໍ່ ມີ ວິທີ ແກ້ ດ້ວຍ ການ ຕັ້ງ ຄ່າ ໃນ ໜ້າ ຈໍ. ມັນ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຮ້ານ ດຽວ ກັນ ຖ້າ ຢູ່ ບາງ ກອກ ຈະ ສະ ສົມ ຂໍ້ ມູນ ໄດ້ ໄວ ກວ່າ ຢູ່ ວຽງຈັນ ຫຼາຍ ເທົ່າ, ດັ່ງ ນັ້ນ ຄຳ ແນະ ນຳ ຂອງ ບົດ ພາ ສາ ໄທ ຫຼື ພາ ສາ ອັງກິດ ວ່າ "ລໍ ຖ້າ ສອງ ອາ ທິດ ແລ້ວ ຈະ ດີ ຂຶ້ນ" ນຳ ມາ ໃຊ້ ຊື່ ໆ ບໍ່ ໄດ້.

ບ່ອນ ທີ ສອງ ຄື ຮູບ ແບບ ການ ຊື້ ຂອງ ຄົນ ລາວ ເອງ. ຄົນ ຈຳ ນວນ ຫຼວງ ຫຼາຍ ບໍ່ ໄດ້ ກົດ ຊື້ ຈົບ ຢູ່ ໜ້າ ເວັບ. ເຂົາ ກົດ ໂຄສະນາ ແລ້ວ ທັກ ເຂົ້າ ມາ ຖາມ ລາ ຄາ ຜ່ານ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ, ຕໍ່ ລອງ, ນັດ ຮັບ ຂອງ, ແລ້ວ ຈ່າຍ ເງິນ ຕອນ ຮັບ ຂອງ. ໃນ ສາຍ ຕາ ຂອງ ລະ ບົບ ໂຄສະນາ, ຄຳ ສັ່ງ ຊື້ ນັ້ນ ບໍ່ ເຄີຍ ເກີດ ຂຶ້ນ. ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ມັນ ເຫັນ ຄື ຄົນ ກົດ ເລີ່ມ ສົນ ທະ ນາ. ຜົນ ຄື ມັນ ຈະ ໄປ ຫາ ຄົນ ທີ່ ມັກ ກົດ ທັກ ແຕ່ ບໍ່ ຊື້, ເພາະ ນັ້ນ ຄື ເປົ້າ ໝາຍ ທີ່ ທ່ານ ບອກ ມັນ ໂດຍ ບໍ່ ຮູ້ ຕົວ.

ບ່ອນ ທີ ສາມ ຄື ການ ນັບ ຫຼາຍ ຮ້ານ ບໍ່ ໄດ້ ຕັ້ງ ໄວ້ ເລີຍ. ບໍ່ ມີ ລະ ຫັດ ວັດ ຜົນ ຢູ່ ໃນ ເວັບ, ຫຼື ມີ ແຕ່ ນັບ ຜິດ ເຫດ ການ, ຫຼື ນັບ ຄົນ ດຽວ ຫຼາຍ ເທື່ອ. ບັນ ຫາ ນີ້ ແກ້ ໄດ້ ດ້ວຍ ມື ແລະ ຄວນ ແກ້ ກ່ອນ ຈະ ກົດ ເປີດ ຫຍັງ ທັງ ນັ້ນ. ພາກ ຕໍ່ ໄປ ຈະ ບອກ ວ່າ ຄວນ ຮອດ ຂີດ ໃດ ຈຶ່ງ ຄ່ອຍ ຄິດ ເລື່ອງ ເປີດ.

ນັບ ຄວາມ ຈິງ ບໍ່ ແມ່ນ ນັບ ຄວາມ ຫວັງ

ມີ ນິ ໄສ ໜຶ່ງ ທີ່ ພົບ ເລື້ອຍ ແລະ ທຳ ລາຍ ບັນ ຊີ ໄດ້ ໄວ ທີ່ ສຸດ ຄື ການ ຕັ້ງ ໃຫ້ ນັບ ທຸກ ຢ່າງ ເປັນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ໝົດ — ຄົນ ເບິ່ງ ໜ້າ ສິນຄ້າ, ຄົນ ເລື່ອນ ລົງ ເຄິ່ງ ໜ້າ, ຄົນ ຢູ່ ໃນ ໜ້າ ຮອດ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ. ເຫດ ຜົນ ທີ່ ຄົນ ເຮັດ ແບບ ນີ້ ຄື ຢາກ ໃຫ້ ຕົວ ເລກ ໃນ ລາຍ ງານ ຫຼາຍ ພໍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຮຽນ ໄດ້. ຜົນ ທີ່ ໄດ້ ຄື ລະ ບົບ ໄປ ຫາ ຄົນ ທີ່ ຊອບ ເລື່ອນ ເບິ່ງ ຫຼາຍ ໆ ໂດຍ ບໍ່ ຊື້ ຈັກ ເທື່ອ, ຊຶ່ງ ເປັນ ຄົນ ທີ່ ຫາ ພົບ ງ່າຍ ຫຼາຍ ແລະ ຖືກ ຫຼາຍ.

ກົດ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ນັບ ພຽງ ເຫດ ການ ທີ່ ມີ ເງິນ ຢູ່ ໃນ ນັ້ນ ຫຼື ຢູ່ ໃກ້ ເງິນ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ຖ້າ ຮ້ານ ຂາຍ ຜ່ານ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ, ເຫດ ການ ທີ່ ຄວນ ນັບ ບໍ່ ແມ່ນ "ຄົນ ກົດ ທັກ" ແຕ່ ຄວນ ເປັນ ຂັ້ນ ທີ່ ຢູ່ ຖັດ ໄປ ເຊັ່ນ ຄົນ ໃຫ້ ທີ່ ຢູ່ ສົ່ງ ຂອງ ຫຼື ຄົນ ຢືນ ຢັນ ຄຳ ສັ່ງ ຊື້. ຖ້າ ຍັງ ສົ່ງ ຂໍ້ ມູນ ຂັ້ນ ນັ້ນ ກັບ ຄືນ ໄປ ຫາ ລະ ບົບ ບໍ່ ໄດ້ ດ້ວຍ ວິທີ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ, ຢ່າ ຫາ ກົດ ເປີດ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ເລີຍ. ນີ້ ຄື ຄຳ ຕອບ ທີ່ ສັ້ນ ທີ່ ສຸດ ຂອງ ຄຳ ຖາມ "ຮ້ານ ຂ້ອຍ ຄວນ ເປີດ ບໍ" ສຳລັບ ຮ້ານ ຈຳ ນວນ ຫຼາຍ ຢູ່ ລາວ.

ຂີດ ຈິງ ທີ່ ຄວນ ຮອດ ກ່ອນ ຈະ ກົດ ເປີດ

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄົນ ຖາມ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຄື "ຕ້ອງ ມີ ຍອດ ເທົ່າ ໃດ ຈຶ່ງ ຄວນ ເປີດ". ຄຳ ຕອບ ຊື່ ໆ ຄື ບໍ່ ມີ ຕົວ ເລກ ທາງ ການ ໃດ ໆ ທີ່ ບໍ ລິ ສັດ ໃດ ປະ ກາດ ອອກ ມາ ເປັນ ກີບ ຫຼື ເປັນ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ສຳລັບ ຕະ ຫຼາດ ລາວ, ແລະ ໃຜ ທີ່ ບອກ ທ່ານ ວ່າ "ຕ້ອງ ມື້ ລະ ເທົ່າ ນີ້" ນັ້ນ ກຳລັງ ເອົາ ຕົວ ເລກ ຂອງ ຕະ ຫຼາດ ອື່ນ ມາ ບອກ ຕໍ່. ສິ່ງ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ແທ້ ຄື ຂີດ ທີ່ ວັດ ຈາກ ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ເອງ, ແລະ ຂ້າງ ລຸ່ມ ນີ້ ຄື ວິທີ ຄິດ ຂີດ ນັ້ນ.

ຂີດ ທຳ ອິດ ນັບ ເປັນ ຈຳ ນວນ ບໍ່ ແມ່ນ ນັບ ເປັນ ເງິນ

ຂີດ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ບໍ່ ແມ່ນ "ງົບ ຕໍ່ ມື້" ແຕ່ ເປັນ "ຈຳ ນວນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຕໍ່ ອາ ທິດ". ເຫດ ຜົນ ງ່າຍ ຫຼາຍ: ລະ ບົບ ບໍ່ ໄດ້ ຮຽນ ຈາກ ເງິນ ທີ່ ທ່ານ ຈ່າຍ, ມັນ ຮຽນ ຈາກ ຈຳ ນວນ ຄັ້ງ ທີ່ ມັນ ໄດ້ ເຫັນ ຜົນ. ຮ້ານ ທີ່ ຈ່າຍ ຫຼາຍ ແຕ່ ໄດ້ ອໍ ເດີ ໜ້ອຍ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ໃນ ຖາ ນະ ດີ ກວ່າ ຮ້ານ ທີ່ ຈ່າຍ ໜ້ອຍ ແຕ່ ໄດ້ ອໍ ເດີ ຫຼາຍ ຈັກ ໜ້ອຍ ໃນ ສາຍ ຕາ ຂອງ ລະ ບົບ.

ວິທີ ວັດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ເຮັດ ໄດ້ ໃນ ຫ້າ ນາ ທີ. ເປີດ ລາຍ ງານ ຂອງ ສີ່ ອາ ທິດ ຜ່ານ ມາ, ນັບ ຈຳ ນວນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ທີ່ ນັບ ຖືກ ຕົວ ຈິງ — ບໍ່ ນັບ ຄົນ ກົດ ເບິ່ງ, ບໍ່ ນັບ ຄົນ ທັກ ຖາມ ລາ ຄາ ແລ້ວ ຫາຍ — ແລ້ວ ຫານ ສີ່. ຕົວ ເລກ ທີ່ ໄດ້ ຄື ຈຳ ນວນ ຕໍ່ ອາ ທິດ ຂອງ ທ່ານ. ຈົດ ໄວ້ ໃນ ເຈ້ຍ ແຜ່ນ ດຽວ ກັນ ກັບ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ຂອງ ປຸ່ມ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ໃນ ພາກ ກ່ອນ ໜ້າ.

ສາມ ຂັ້ນ ຂອງ ບັນ ຊີ ແລະ ຄວນ ເຮັດ ຫຍັງ ໃນ ແຕ່ ລະ ຂັ້ນ

ຂັ້ນ ໜຶ່ງ — ຍັງ ນັບ ບໍ່ ຖືກ. ຖ້າ ທ່ານ ນັບ ຈຳ ນວນ ຂ້າງ ເທິງ ບໍ່ ອອກ ເລີຍ ເພາະ ບໍ່ ມີ ການ ຕັ້ງ ວັດ ຜົນ ໄວ້, ນີ້ ຄື ຂັ້ນ ຂອງ ທ່ານ. ວຽກ ຂອງ ຂັ້ນ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ເລືອກ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ແຕ່ ເປັນ ການ ຕັ້ງ ນັບ ໃຫ້ ຖືກ ກ່ອນ. ຢ່າ ເປີດ ຫຍັງ ທັງ ນັ້ນ ໃນ ຂັ້ນ ນີ້. ຮ້ານ ຢູ່ ຂັ້ນ ນີ້ ທີ່ ກົດ ເປີດ ຄື ຮ້ານ ທີ່ ຈ່າຍ ເງິນ ໃຫ້ ລະ ບົບ ໄປ ຫາ ຄົນ ແບບ ສຸ່ມ.

ຂັ້ນ ສອງ — ນັບ ຖືກ ແລ້ວ ແຕ່ ຈຳ ນວນ ຍັງ ໜ້ອຍ. ນີ້ ຄື ຂັ້ນ ຂອງ ຮ້ານ ນ້ອຍ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຢູ່ ລາວ. ວຽກ ຂອງ ຂັ້ນ ນີ້ ຄື ເພີ່ມ ຈຳ ນວນ ດ້ວຍ ວິທີ ທີ່ ຄຸມ ໄດ້ ກ່ອນ: ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ເລືອກ ຄຳ ດ້ວຍ ມື, ຊຸດ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ທີ່ ເຈາະ ກຸ່ມ ດ້ວຍ ມື, ແລະ ຮູບ ໃໝ່ ຫຼາຍ ຊຸດ ເພື່ອ ຫາ ຮູບ ທີ່ ຄົນ ຢຸດ ເບິ່ງ. ຢູ່ ຂັ້ນ ນີ້ ຖ້າ ຢາກ ລອງ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ໃຫ້ ລອງ ພຽງ ຊັ້ນ ຊິ້ນ ງານ ຊຶ່ງ ຄວາມ ສ່ຽງ ດ້ານ ງົບ ຕໍ່າ ທີ່ ສຸດ, ຢ່າ ຫາ ໄປ ເປີດ ຊັ້ນ ແຄມ ເປນ.

ຂັ້ນ ສາມ — ນັບ ຖືກ ແລະ ຈຳ ນວນ ຄົງ ທີ່ ຢູ່ ຫຼາຍ ອາ ທິດ ຕິດ ຕໍ່ ກັນ. ຄຳ ວ່າ "ຄົງ ທີ່" ສຳ ຄັນ ກວ່າ ຄຳ ວ່າ "ຫຼາຍ". ບັນ ຊີ ທີ່ ໄດ້ ສາມ ສິບ ອໍ ເດີ ໃນ ອາ ທິດ ດຽວ ແລ້ວ ສູນ ອໍ ເດີ ໃນ ສາມ ອາ ທິດ ຖັດ ໄປ ບໍ່ ພ້ອມ ກວ່າ ບັນ ຊີ ທີ່ ໄດ້ ແປດ ອໍ ເດີ ທຸກ ອາ ທິດ ຢ່າງ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ. ຂັ້ນ ນີ້ ຄື ຂັ້ນ ທີ່ ຄວນ ເລີ່ມ ທົດ ລອງ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຢ່າງ ຈິງ ຈັງ ໄດ້ ແລ້ວ, ໂດຍ ທົດ ລອງ ເປັນ ແຄມ ເປນ ແຍກ ທີ່ ມີ ງົບ ຂອງ ຕົນ ເອງ.

ໃນ ລະ ຫວ່າງ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ຂີດ ຄວນ ເຮັດ ຫຍັງ

ຄຳ ຕອບ ບໍ່ ແມ່ນ "ລໍ ຖ້າ". ຄຳ ຕອບ ຄື ເຮັດ ວຽກ ທີ່ ຄຸມ ໄດ້ ດ້ວຍ ມື ໃຫ້ ດີ ຂຶ້ນ ຈົນ ຈຳ ນວນ ຂຶ້ນ ມາ ເອງ. ຢູ່ ຝັ່ງ Google ວຽກ ນັ້ນ ຄື ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ເລືອກ ຄຳ ດ້ວຍ ຕົນ ເອງ ແລະ ມີ ລາຍ ການ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ປະ ຕິ ເສດ ທີ່ ດູ ແລ ຢູ່ ທຸກ ອາ ທິດ — ຂັ້ນ ຕອນ ຄົບ ຊຸດ ຢູ່ ໃນ ບົດ ວິທີ ລົງ ໂຄສະນາ Google Search ແລ້ວ. ຢູ່ ຝັ່ງ Meta ວຽກ ນັ້ນ ຄື ການ ຫາ ຮູບ ກັບ ຄລິບ ທີ່ ຄົນ ຢຸດ ເບິ່ງ, ຊຶ່ງ ວິທີ ຫາ ໄອ ເດຍ ທີ່ ຖືກ ທີ່ ສຸດ ຄື ໄປ ເບິ່ງ ວ່າ ຮ້ານ ອື່ນ ກຳລັງ ແລ່ນ ຫຍັງ ຢູ່ — ວິທີ ເບິ່ງ ຟຣີ ຢູ່ ໃນ ບົດ ເບິ່ງ ໂຄສະນາ ຄູ່ ແຂ່ງ ໃນ ເຟສບຸກ ດ້ວຍ Ad Library.

ວຽກ ສອງ ຢ່າງ ນີ້ ບໍ່ ໜ້າ ຕື່ນ ເຕັ້ນ ເທົ່າ ການ ກົດ ປຸ່ມ ໃໝ່, ແຕ່ ມັນ ຄື ວຽກ ທີ່ ສ້າງ ຂໍ້ ມູນ ໃຫ້ ປຸ່ມ ນັ້ນ ໃຊ້ ໄດ້ ໃນ ພາຍ ຫຼັງ. ຮ້ານ ທີ່ ຂ້າມ ສອງ ວຽກ ນີ້ ໄປ ກົດ ປຸ່ມ ເລີຍ ບໍ່ ໄດ້ ປະ ຢັດ ເວລາ — ເຂົາ ພຽງ ຍ້າຍ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຈາກ ເວລາ ຂອງ ຕົນ ໄປ ເປັນ ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ ທີ່ ໃຊ້ ໄປ ກັບ ການ ຮຽນ ຜິດ.

ງົບ ຄວນ ຕັ້ງ ແນວ ໃດ ໃນ ຊ່ວງ ທົດ ລອງ

ຫຼັກ ຄິດ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ມີ ສາມ ຂໍ້. ຂໍ້ ໜຶ່ງ ຄື ງົບ ຂອງ ແຄມ ເປນ ທົດ ລອງ ຕ້ອງ ເປັນ ງົບ ໃໝ່ ຫຼື ງົບ ທີ່ ຕັດ ມາ ຈາກ ສ່ວນ ທີ່ ບໍ່ ໄດ້ ຜົນ ຢູ່ ແລ້ວ, ບໍ່ ແມ່ນ ຕັດ ມາ ຈາກ ແຄມ ເປນ ທີ່ ກຳລັງ ຂາຍ ດີ. ຂໍ້ ສອງ ຄື ຕັ້ງ ໃຫ້ ຢູ່ ໄດ້ ຕໍ່ ເນື່ອງ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ສິບ ສີ່ ມື້ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຢຸດ ກາງ ຄັນ ເພາະ ເງິນ ບໍ່ ພໍ. ຂໍ້ ສາມ ຄື ຢ່າ ປ່ຽນ ງົບ ໃນ ລະ ຫວ່າງ ນັ້ນ ເວັ້ນ ແຕ່ ຈະ ເກີດ ເລື່ອງ ຮ້າຍ ແຮງ, ເພາະ ທຸກ ຄັ້ງ ທີ່ ປ່ຽນ ງົບ ແຮງ ໆ ລະ ບົບ ຈະ ກັບ ໄປ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ໃໝ່ ແລະ ສິບ ສີ່ ມື້ ຂອງ ທ່ານ ຈະ ເລີ່ມ ນັບ ໃໝ່.

ຄຳ ວ່າ "ຢູ່ ໄດ້ ຕໍ່ ເນື່ອງ ສິບ ສີ່ ມື້" ຄື ຂໍ້ ຈຳ ກັດ ຈິງ ຂອງ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຫຼາຍ ຮ້ານ, ແລະ ບໍ່ ມີ ຫຍັງ ໜ້າ ອາຍ ຖ້າ ຄິດ ແລ້ວ ບໍ່ ພໍ. ຖ້າ ງົບ ບໍ່ ພໍ ໃຫ້ ແລ່ນ ຄົບ ສິບ ສີ່ ມື້, ຄຳ ຕອບ ຄື ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ເວລາ ທົດ ລອງ — ບໍ່ ແມ່ນ ຄຳ ຕອບ ວ່າ ໃຫ້ ແລ່ນ ເຈັດ ມື້ ແທນ. ການ ແລ່ນ ເຈັດ ມື້ ແລ້ວ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຄື ການ ຈ່າຍ ຄ່າ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ຄົບ ແຕ່ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ຜົນ ຫຼັງ ຮຽນ ຮູ້ ຈັກ ມື້.

ສິ່ງ ທີ່ ທ່ານ ເສຍ ໄປ ເມື່ອ ກົດ ເປີດ ແລະ ສິ່ງ ທີ່ ໄດ້ ຄືນ ມາ ແລ້ວ

ຄຳ ຕິ ທີ່ ໃຫຍ່ ທີ່ ສຸດ ຂອງ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ທຸກ ບົດ ຄື ເລື່ອງ ດຽວ ກັນ: ເປີດ ແລ້ວ ເບິ່ງ ບໍ່ ເຫັນ ວ່າ ເງິນ ໄປ ຢູ່ ໃສ. ຄຳ ຕິ ນີ້ ຖືກ ຢູ່ ຕອນ ຮູບ ແບບ ນີ້ ຫາ ກໍ ອອກ ມາ ໃໝ່ ໆ. ແຕ່ ຖ້າ ທ່ານ ອ່ານ ບົດ ທີ່ ຂຽນ ໄວ້ ຕັ້ງ ແຕ່ ຫຼາຍ ປີ ກ່ອນ ແລ້ວ ຄິດ ວ່າ ຍັງ ເປັນ ຄື ເກົ່າ ໝົດ ທຸກ ຢ່າງ, ທ່ານ ຈະ ເສຍ ໂອ ກາດ ສອງ ຕໍ່ — ຕໍ່ ທຳ ອິດ ຄື ບໍ່ ໄດ້ ໃຊ້ ປຸ່ມ ຄຸມ ທີ່ ຫາ ກໍ ຖືກ ຕື່ມ ເຂົ້າ ມາ, ຕໍ່ ທີ ສອງ ຄື ຕັດ ສິນ ໃຈ ດ້ວຍ ຂໍ້ ມູນ ເກົ່າ.

ສາມ ຢ່າງ ທີ່ ຫາຍ ໄປ ຈິງ

ຢ່າງ ທຳ ອິດ ຄື ການ ບອກ ວ່າ ຊິ້ນ ງານ ຊິ້ນ ໃດ ຈະ ໄປ ອອກ ບ່ອນ ໃດ. ໃນ ຮູບ ແບບ ນີ້ ທ່ານ ບໍ່ ໄດ້ ເປັນ ຄົນ ເລືອກ, ລະ ບົບ ເປັນ ຄົນ ເລືອກ. ຢ່າງ ທີ ສອງ ຄື ການ ແບ່ງ ໂຄງ ສ້າງ ໄວ້ ຫຼາຍ ຊັ້ນ ເພື່ອ ອ່ານ ຜົນ ແຍກ ກັນ — ພໍ ຮູບ ແບບ ນີ້ ຍຸບ ຊັ້ນ ລົງ, ຕົວ ເລກ ທີ່ ເຄີຍ ແຍກ ກໍ ຖືກ ລວມ ເປັນ ກ້ອນ ດຽວ. ຢ່າງ ທີ ສາມ ຄື ຄວາມ ໄວ ໃນ ການ ແກ້ ໄຂ: ເມື່ອ ຜົນ ຕົກ ທ່ານ ບໍ່ ມີ ປຸ່ມ ດຽວ ໃຫ້ ກົດ ແກ້ ຄື ແຕ່ ກ່ອນ, ຕ້ອງ ໄປ ແກ້ ທີ່ ຂໍ້ ມູນ ນຳ ເຂົ້າ ແທນ ຄື ຊິ້ນ ງານ, ເປົ້າ ໝາຍ ແລະ ສັນ ຍານ.

ຢ່າງ ທີ ສາມ ນີ້ ຄື ຢ່າງ ທີ່ ຄົນ ຮັບ ບໍ່ ໄດ້ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ແລະ ເປັນ ຢ່າງ ດຽວ ທີ່ ຈະ ບໍ່ ກັບ ຄືນ ມາ, ເພາະ ມັນ ຄື ຕົວ ຕົນ ຂອງ ຮູບ ແບບ ນີ້ ເອງ. ຖ້າ ນິ ໄສ ຂອງ ທ່ານ ຄື ເປີດ ບັນ ຊີ ຂຶ້ນ ມາ ປັບ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ທຸກ ມື້ ແລ້ວ ຮູ້ ສຶກ ດີ, ຮູບ ແບບ ນີ້ ຈະ ຂັດ ໃຈ ທ່ານ ຢູ່ ຕະ ຫຼອດ, ແລະ ນິ ໄສ ນັ້ນ ເອງ ຈະ ເປັນ ຄົນ ທຳ ລາຍ ຜົນ ຂອງ ມັນ.

ສີ່ ຢ່າງ ທີ່ ຖືກ ຕື່ມ ກັບ ຄືນ ມາ ແລ້ວ ຢູ່ ຝັ່ງ Google

ໜຶ່ງ — ລາຍ ງານ ຜົນ ຕາມ ຊ່ອງ ທາງ. ຕາມ ເອ ກະ ສານ ຊ່ວຍ ເຫຼືອ ຂອງ Google Ads, ລາຍ ງານ ນີ້ ແຍກ ຜົນ ອອກ ເປັນ ເຈັດ ຊ່ອງ ທາງ ຄື Google Search, ເຄືອ ຂ່າຍ Display, YouTube, Discover, Maps, Gmail ແລະ ຄູ່ ຮ່ວມ ການ ຄົ້ນຫາ. ໃນ ແຕ່ ລະ ຊ່ອງ ທ່ານ ເບິ່ງ ໄດ້ ທັງ ຈຳ ນວນ ການ ສະ ແດງ ຜົນ, ຄລິກ, ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ແລະ ຈຳ ນວນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ. ນີ້ ຄື ຄຳ ຕອບ ໂດຍ ກົງ ຂອງ ຄຳ ຕິ ວ່າ "ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ເງິນ ໄປ ຢູ່ ໃສ".

ສອງ — ລາຍ ງານ ຄຳ ຄົ້ນຫາ. ຕາມ ເອ ກະ ສານ ດຽວ ກັນ ນັ້ນ ລາຍ ງານ ນີ້ ເຮັດ ວຽກ ຢູ່ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ ແລະ ສະ ແດງ ຄຳ ທີ່ ເຮັດ ໃຫ້ ໂຄສະນາ ຂອງ ທ່ານ ຖືກ ສະ ແດງ ອອກ ໄປ. ນີ້ ຄື ເຄື່ອງ ມື ທີ່ ໃຊ້ ຫາ ຄຳ ທີ່ ບໍ່ ຄວນ ໄປ ຊື້, ຊຶ່ງ ເມື່ອ ກ່ອນ ເບິ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ເລີຍ.

ສາມ — ຄຳ ຄົ້ນຫາ ປະ ຕິ ເສດ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ. ເມື່ອ ກ່ອນ ຖ້າ ຢາກ ກັນ ຄຳ ໃດ ຄຳ ໜຶ່ງ ອອກ ຕ້ອງ ໄປ ຂໍ ຫຼື ຕ້ອງ ໃສ່ ໃນ ລະ ດັບ ບັນ ຊີ ຊຶ່ງ ກະ ທົບ ທຸກ ແຄມ ເປນ ພ້ອມ ກັນ. ດຽວ ນີ້ ໃສ່ ໄດ້ ສະ ເພາະ ແຄມ ເປນ ນັ້ນ. ນີ້ ຄື ປຸ່ມ ຄຸມ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຢູ່ ໃນ ບັນ ດາ ຂອງ ໃໝ່ ທັງ ໝົດ.

ສີ່ — ລຳ ດັບ ການ ແຂ່ງ ກັບ ແຄມ ເປນ ອື່ນ ໃນ ບັນ ຊີ ດຽວ ກັນ ປ່ຽນ ໄປ ແລ້ວ. ເມື່ອ ກ່ອນ ຖ້າ ເປີດ Performance Max ຄູ່ ກັບ ແຄມ ເປນ Shopping ແບບ ມາດ ຕະ ຖານ ທີ່ ຍິງ ສິນຄ້າ ຊຸດ ດຽວ ກັນ, ຝັ່ງ Performance Max ຈະ ຖືກ ຈັດ ໃຫ້ ຊະ ນະ ໂດຍ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ — ນັ້ນ ຄື ຕົ້ນ ເຫດ ຂອງ ຄຳ ແນະ ນຳ ຍຸກ ເກົ່າ ວ່າ "ເປີດ ອັນ ໃໝ່ ແລ້ວ ອັນ ເກົ່າ ຕາຍ ທັນ ທີ ປິດ ຖິ້ມ ໄປ ເລີຍ". ດຽວ ນີ້ ບໍ່ ເປັນ ແບບ ນັ້ນ ອີກ ແລ້ວ, ລະ ບົບ ໃຫ້ ອັນ ດັບ ໂຄສະນາ ເປັນ ຕົວ ຕັດ ສິນ ວ່າ ອັນ ໃດ ໄດ້ ສະ ແດງ. ຜົນ ທີ່ ຕາມ ມາ ຄື ໃຜ ທີ່ ເຄີຍ ປິດ ແຄມ ເປນ ເກົ່າ ຖິ້ມ ຕາມ ຄຳ ແນະ ນຳ ຍຸກ ນັ້ນ ຄວນ ກັບ ມາ ທົດ ລອງ ໃໝ່ ໄດ້ ແລ້ວ.

ຫົວ ຂໍ້ ຄົ້ນຫາ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ທ່ານ ຍັງ ບອກ ທິດ ໄດ້

ຫຼາຍ ຄົນ ຄິດ ວ່າ ໃນ Performance Max ບອກ ຄຳ ບໍ່ ໄດ້ ເລີຍ. ບໍ່ ແມ່ນ. ມີ ຊ່ອງ ໜຶ່ງ ຊື່ ວ່າ ຫົວ ຂໍ້ ຄົ້ນຫາ ຫຼື search themes ໃຫ້ ທ່ານ ບອກ ລະ ບົບ ວ່າ "ຄົນ ທີ່ ຄົ້ນຫາ ແນວ ນີ້ ຄື ລູກ ຄ້າ ຂອງ ເຮົາ". ຕາມ ເອ ກະ ສານ ຂອງ Google Ads, ຫົວ ຂໍ້ ຄົ້ນຫາ ຖືກ ຈັດ ລຳ ດັບ ຄວາມ ສຳ ຄັນ ຄື ກັນ ກັບ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ແບບ ວະ ລີ ແລະ ແບບ ກ້ວາງ. ມັນ ບໍ່ ແມ່ນ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ແບບ ຜູກ ຕາຍ, ແຕ່ ມັນ ຊ່ວຍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ເລີ່ມ ຈາກ ທິດ ທີ່ ຖືກ ໂດຍ ສະ ເພາະ ກັບ ສິນຄ້າ ໃໝ່ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ມີ ປະ ຫວັດ.

ສຳລັບ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ຊ່ອງ ນີ້ ມີ ຄ່າ ຫຼາຍ ກວ່າ ຮ້ານ ຢູ່ ຕະ ຫຼາດ ໃຫຍ່, ເພາະ ປະ ຫວັດ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຂອງ ບັນ ຊີ ໃໝ່ ຢູ່ ລາວ ນ້ອຍ ຫຼາຍ ຈົນ ລະ ບົບ ເກືອບ ບໍ່ ມີ ຫຍັງ ໃຫ້ ເລີ່ມ. ໃສ່ ຫົວ ຂໍ້ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ເປັນ ຄຳ ຈິງ ທີ່ ລູກ ຄ້າ ພິມ ໃສ່ ໄປ ຫຼາຍ ຄຳ ຄື ການ ໃຫ້ ແຜນ ທີ່ ໃບ ທຳ ອິດ ແກ່ ລະ ບົບ. ຄຳ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ບໍ່ ຕ້ອງ ໄປ ຫາ ຈາກ ເຄື່ອງ ມື ໃດ — ມັນ ຢູ່ ໃນ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຂອງ ຮ້ານ ທ່ານ ຢູ່ ແລ້ວ ໃນ ຮູບ ຂອງ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ລູກ ຄ້າ ທັກ ເຂົ້າ ມາ ຖາມ ທຸກ ມື້.

ຝັ່ງ Meta ໄດ້ ຫຍັງ ຄືນ ມາ ແດ່

ຝັ່ງ Meta ຄືນ ມາ ໜ້ອຍ ກວ່າ ຝັ່ງ Google ຢູ່ ຕອນ ນີ້, ແລະ ນີ້ ຄື ຄວາມ ຈິງ ທີ່ ຄວນ ຮູ້ ກ່ອນ ຕັດ ສິນ ໃຈ. ສິ່ງ ທີ່ ຍັງ ເບິ່ງ ໄດ້ ຄື ຜົນ ແຍກ ຕາມ ບ່ອນ ວາງ ໃນ ລະ ດັບ ໜຶ່ງ ແລະ ຜົນ ຂອງ ຊິ້ນ ງານ ແຕ່ ລະ ຊິ້ນ. ສິ່ງ ທີ່ ຍັງ ເບິ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ຄື ການ ແຍກ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ວ່າ ຍອດ ຂາຍ ກ້ອນ ໃດ ມາ ຈາກ ຄົນ ໃໝ່ ແລະ ກ້ອນ ໃດ ມາ ຈາກ ລູກ ຄ້າ ເກົ່າ ໃນ ທຸກ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ. ດັ່ງ ນັ້ນ ວິທີ ດຽວ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ວັດ ຈາກ ນອກ ລະ ບົບ ໂຄສະນາ — ຄື ນັບ ອໍ ເດີ ຈາກ ຄົນ ໃໝ່ ຢູ່ ໃນ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຮ້ານ ເອງ ແລ້ວ ທຽບ ກັບ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ກ່ອນ ເປີດ.

ສາມ ວຽກ ທີ່ ຕ້ອງ ເຮັດ ບໍ່ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຮຽນ ຜິດ ທາງ

ຖ້າ ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ຈະ ເປີດ, ມີ ສາມ ວຽກ ທີ່ ຕ້ອງ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົບ ກ່ອນ ກົດ. ບໍ່ ແມ່ນ ເຮັດ ພາຍ ຫຼັງ, ບໍ່ ແມ່ນ ເຮັດ ບາງ ຂໍ້. ສາມ ວຽກ ນີ້ ຄື ຄວາມ ຕ່າງ ລະ ຫວ່າງ ການ ທົດ ລອງ ທີ່ ອ່ານ ຜົນ ໄດ້ ກັບ ການ ຖິ້ມ ເງິນ ໄປ ຫຼາຍ ອາ ທິດ ແລ້ວ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ.

ວຽກ ທີ ໜຶ່ງ ວັດ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ໃຫ້ ຖືກ

ວຽກ ນີ້ ມີ ສາມ ຊັ້ນ ແລະ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ຕິດ ຊັ້ນ ໃດ ຊັ້ນ ໜຶ່ງ ເກືອບ ທຸກ ຮ້ານ. ຊັ້ນ ທຳ ອິດ ຄື ຕ້ອງ ມີ ການ ວັດ ຜົນ ຢູ່ ໃນ ເວັບ ຫຼື ຢູ່ ໃນ ຈຸດ ທີ່ ຄຳ ສັ່ງ ຊື້ ເກີດ ຂຶ້ນ ຈິງ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ, ລະ ບົບ ຈະ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ຂໍ້ ມູນ ຄົບ ແລະ ຈະ ຮຽນ ຈາກ ຂໍ້ ມູນ ທີ່ ຂາດ.

ຊັ້ນ ທີ ສອງ ຄື ຖ້າ ປາຍ ທາງ ຂອງ ທ່ານ ຄື ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ບໍ່ ແມ່ນ ໜ້າ ຊຳ ລະ ເງິນ, ທ່ານ ຕ້ອງ ຫາ ວິທີ ສົ່ງ ເຫດ ການ ທີ່ ຢູ່ ຖັດ ຈາກ ການ ທັກ ກັບ ຄືນ ໄປ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຮູ້. ຖ້າ ບໍ່ ສົ່ງ, ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ລະ ບົບ ເຫັນ ຄື ຈຳ ນວນ ຄົນ ກົດ ທັກ, ແລະ ມັນ ຈະ ໄປ ໄລ່ ຫາ ຄົນ ທີ່ ຊອບ ກົດ ທັກ ແຕ່ ບໍ່ ຊື້.

ຊັ້ນ ທີ ສາມ ຄື ຕ້ອງ ບອກ ລະ ບົບ ວ່າ ເຫດ ການ ໃດ ມີ ຄ່າ ຫຼາຍ ກວ່າ ເຫດ ການ ໃດ. ອໍ ເດີ ມູນ ຄ່າ ຫ້າ ລ້ານ ກີບ ກັບ ອໍ ເດີ ມູນ ຄ່າ ຫ້າ ສິບ ພັນ ກີບ ບໍ່ ຄວນ ນັບ ເປັນ ໜຶ່ງ ຄື ກັນ. ຖ້າ ນັບ ເປັນ ໜຶ່ງ ຄື ກັນ, ລະ ບົບ ຈະ ໄປ ຫາ ອໍ ເດີ ນ້ອຍ ເພາະ ຫາ ງ່າຍ ກວ່າ, ແລະ ຕົວ ເລກ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຈະ ຂຶ້ນ ໃນ ຂະ ນະ ທີ່ ຍອດ ເງິນ ຢູ່ ຄື ເກົ່າ ຫຼື ຫຼຸດ ລົງ.

ວຽກ ທີ ສອງ ກັນ ຊື່ ແບ ຣນ ຂອງ ຕົນ ເອງ ອອກ

ນີ້ ຄື ວຽກ ທີ່ ຖືກ ຂ້າມ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ແລະ ໃຫ້ ຜົນ ຕໍ່າ ສຸດ ຕໍ່ ຄວາມ ພະ ຍາ ຍາມ. ຄົນ ທີ່ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ເຂົ້າ ໄປ ໃນ Google ຄື ຄົນ ທີ່ ຈະ ຫາ ຮ້ານ ພົບ ຢູ່ ແລ້ວ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຈ່າຍ. ຖ້າ ປ່ອຍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ໄປ ຊື້ ຄຳ ນັ້ນ, ຕົວ ເລກ ໃນ ລາຍ ງານ ຈະ ງາມ ຫຼາຍ ເພາະ ຄົນ ພວກ ນັ້ນ ກົດ ຊື້ ໄວ ທີ່ ສຸດ — ແຕ່ ທ່ານ ພຽງ ຈ່າຍ ເງິນ ຊື້ ຍອດ ຂາຍ ທີ່ ມີ ຢູ່ ແລ້ວ ໂດຍ ບໍ່ ໄດ້ ພາ ລູກ ຄ້າ ໃໝ່ ມາ ຈັກ ຄົນ.

ຕາມ ເອ ກະ ສານ ຊ່ວຍ ເຫຼືອ ຂອງ Google Ads, ທ່ານ ກັນ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຊື່ ແບ ຣນ ອອກ ຈາກ Performance Max ໄດ້ ສາມ ທາງ ຄື ຄຳ ຄົ້ນຫາ ປະ ຕິ ເສດ ລະ ດັບ ບັນ ຊີ, ຄຳ ຄົ້ນຫາ ປະ ຕິ ເສດ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ ແລະ ການ ຍົກ ເວັ້ນ ແບ ຣນ ໃນ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ. ທາງ ທີ ສາມ ມັກ ຈະ ດີ ກວ່າ ສຳລັບ ການ ກັນ ຄົນ ທີ່ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ, ເພາະ ມັນ ຈັບ ຄຳ ທີ່ ສະ ກົດ ຜິດ ແລະ ຄຳ ທີ່ ຂຽນ ດ້ວຍ ຕົວ ອັກ ສອນ ຕ່າງ ພາ ສາ ໄດ້ ນຳ ຊຶ່ງ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ປະ ຕິ ເສດ ທຳ ມະ ດາ ເຮັດ ບໍ່ ໄດ້.

ຂໍ້ ໄດ້ ປຽບ ນີ້ ສຳ ຄັນ ກັບ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ເປັນ ພິ ເສດ. ຄິດ ເຖິງ ຮ້ານ ທີ່ ຕັ້ງ ຊື່ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ — ຄົນ ລາວ ຈະ ພິມ ຫາ ຫຼາຍ ແບບ ຫຼາຍ: ພິມ ດ້ວຍ ຕົວ ອັກ ສອນ ລາວ ຕາມ ສຽງ ອ່ານ, ພິມ ດ້ວຍ ຕົວ ອັກ ສອນ ໄທ ຕາມ ສຽງ ອ່ານ, ພິມ ຕົວ ອັກ ສອນ ລາ ຕິນ ແຕ່ ສະ ກົດ ຜິດ, ຫຼື ພິມ ຊື່ ພ້ອມ ຄຳ ວ່າ ວຽງຈັນ ຕໍ່ ທ້າຍ. ຄຳ ຄົ້ນຫາ ປະ ຕິ ເສດ ແບບ ຕົວ ຕໍ່ ຕົວ ບໍ່ ມີ ທາງ ໄລ່ ຄົບ ໄດ້.

ຄຳ ເຕືອນ ຄູ່ ກັນ ໜຶ່ງ ຂໍ້: ການ ກັນ ຊື່ ແບ ຣນ ອອກ ໝົດ ບໍ່ ໄດ້ ດີ ໃນ ທຸກ ກໍ ລະ ນີ. ຖ້າ ມີ ຮ້ານ ອື່ນ ກຳລັງ ປະ ມູນ ຊື່ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່, ການ ຖອນ ຕົວ ອອກ ຈາກ ຄຳ ນັ້ນ ໝົດ ຄື ການ ຍົກ ບ່ອນ ຢືນ ໃຫ້ ເຂົາ ຟຣີ. ວິທີ ທີ່ ດີ ກວ່າ ຄື ກັນ ຄຳ ຊື່ ແບ ຣນ ອອກ ຈາກ ແຄມ ເປນ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ແລ້ວ ໄປ ຕັ້ງ ແຄມ ເປນ ຄົ້ນຫາ ນ້ອຍ ໆ ອັນ ໜຶ່ງ ຄຸມ ຄຳ ຊື່ ຮ້ານ ດ້ວຍ ມື ຕ່າງ ຫາກ. ແບບ ນີ້ ທ່ານ ຍັງ ຢືນ ຢູ່ ໜ້າ ຄຳ ຂອງ ຕົນ ເອງ ແຕ່ ຈ່າຍ ໃນ ລາ ຄາ ທີ່ ທ່ານ ຄຸມ ໄດ້ ແລະ ເຫັນ ຕົວ ເລກ ແຍກ ຕ່າງ ຫາກ.

ວຽກ ທີ ສາມ ໃຫ້ ຊິ້ນ ງານ ພຽງ ພໍ

ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ເຮັດ ວຽກ ດ້ວຍ ການ ຈັບ ຄູ່ ຊິ້ນ ງານ ກັບ ຄົນ ແລະ ກັບ ບ່ອນ ວາງ. ຖ້າ ທ່ານ ໃສ່ ຮູບ ໃຫ້ ພຽງ ສອງ ຮູບ ແລະ ຄຳ ພຽງ ສອງ ບັນ ທັດ, ລະ ບົບ ບໍ່ ມີ ຫຍັງ ໃຫ້ ຈັບ ຄູ່ ແລະ ຈະ ເອົາ ຂອງ ຊຸດ ດຽວ ນັ້ນ ໄປ ຢັດ ທຸກ ບ່ອນ ບໍ່ ວ່າ ຈະ ເໝາະ ຫຼື ບໍ່ ເໝາະ. ຜົນ ຄື ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຂຶ້ນ ໂດຍ ຜົນ ບໍ່ ຂຶ້ນ, ແລ້ວ ຄົນ ກໍ ສະ ຫຼຸບ ວ່າ "ຮູບ ແບບ ນີ້ ບໍ່ ດີ" ທັງ ທີ່ ຄວາມ ຈິງ ຄື ບໍ່ ໄດ້ ໃຫ້ ວັດ ຖຸ ດິບ ພຽງ ພໍ.

ຕົວ ຢ່າງ ທີ່ ເຫັນ ຜົນ ຊັດ ທີ່ ສຸດ ຄື ຄລິບ ວີ ດີ ໂອ. ຖ້າ ບໍ່ ໃສ່ ຄລິບ ເລີຍ, ລະ ບົບ ຈະ ສ້າງ ຄລິບ ຂຶ້ນ ມາ ເອງ ຈາກ ຮູບ ນິ້ງ ທີ່ ທ່ານ ໃສ່ ໄວ້ ແລ້ວ ເອົາ ໄປ ອອກ ຢູ່ ຊ່ອງ ທາງ ວີ ດີ ໂອ. ຄລິບ ແບບ ນັ້ນ ບໍ່ ຄ່ອຍ ຂາຍ ໄດ້ ແລະ ບໍ່ ຄ່ອຍ ຢູ່ ໃນ ໂຕນ ຂອງ ຮ້ານ. ຖ້າ ບໍ່ ຢາກ ໃຫ້ ເປັນ ແບບ ນັ້ນ ວິທີ ແກ້ ບໍ່ ແມ່ນ ໄປ ຫ້າມ ມັນ, ວິທີ ແກ້ ຄື ຖ່າຍ ຄລິບ ສັ້ນ ຂອງ ຕົນ ເອງ ໃສ່ ໄປ ຈັກ ສາມ ຄລິບ ເຖິງ ຈະ ຖ່າຍ ດ້ວຍ ໂທລະສັບ ກໍ ຕາມ.

ຂໍ້ ແນະ ນຳ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຈິງ ສຳລັບ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຄື ຈັດ ຊຸດ ຊິ້ນ ງານ ຕາມ ຫົວ ຂໍ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຕາມ ຂອງ ທີ່ ມີ ຢູ່. ຖ້າ ຮ້ານ ຂາຍ ສາມ ໝວດ ສິນຄ້າ ໃຫ້ ແບ່ງ ເປັນ ສາມ ຊຸດ ຕາມ ໝວດ, ຢ່າ ຢັດ ຮູບ ຂອງ ທັງ ສາມ ໝວດ ໃສ່ ຊຸດ ດຽວ ເພາະ ຄິດ ວ່າ ຫຼາຍ ຮູບ ດີ ກວ່າ. ຄຳ ອະ ທິ ບາຍ ຂອງ ຊຸດ ຊິ້ນ ງານ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ທ່ານ ບອກ ລະ ບົບ ວ່າ ຊຸດ ນີ້ ຄື ເລື່ອງ ຫຍັງ, ແລະ ຖ້າ ຊຸດ ນັ້ນ ຄື ສາມ ເລື່ອງ ຜະ ສົມ ກັນ ຂໍ້ ຄວາມ ນັ້ນ ກໍ ບໍ່ ມີ ຄວາມ ໝາຍ.

ຫາ ໄອ ເດຍ ຮູບ ກັບ ຄຳ ຈາກ ໃສ ຖ້າ ບໍ່ ມີ ຄົນ ຖ່າຍ ຮູບ. ຄຳ ຕອບ ທີ່ ຖືກ ທີ່ ສຸດ ຄື ໄປ ເບິ່ງ ວ່າ ຮ້ານ ອື່ນ ໃນ ໝວດ ດຽວ ກັນ ກຳລັງ ແລ່ນ ຫຍັງ ຢູ່ ແລ້ວ ຈົດ ໄວ້ ວ່າ ອັນ ໃດ ແລ່ນ ມາ ດົນ ແລ້ວ — ຂອງ ທີ່ ແລ່ນ ດົນ ຄື ຂອງ ທີ່ ຍັງ ໄດ້ ກຳ ໄລ. ວິທີ ເປີດ ເບິ່ງ ຢູ່ ໃນ ບົດ ເລື່ອງ Ad Library, ແລະ ຢ້ຳ ໄວ້ ຄື ເກົ່າ ວ່າ ເອົາ ໄອ ເດຍ ໄດ້ ແຕ່ ຢ່າ ຄັດ ລອກ ຮູບ ຂອງ ຄົນ ອື່ນ.

ຕາ ຕະ ລາງ ຕັດ ສິນ ໃຈ ສະ ຖາ ນະ ການ ໃດ ເປີດ ສະ ຖາ ນະ ການ ໃດ ຢ່າ

ພາກ ນີ້ ຄື ພາກ ທີ່ ຄວນ ພິມ ອອກ ມາ ຕິດ ໄວ້. ໃຫ້ ຫາ ແຖວ ທີ່ ຄື ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ທີ່ ສຸດ ແລ້ວ ເຮັດ ຕາມ ຄຳ ຕອບ ຂອງ ແຖວ ນັ້ນ. ຖ້າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຄື ສອງ ແຖວ ພ້ອມ ກັນ ໃຫ້ ເລືອກ ແຖວ ທີ່ ລະ ມັດ ລະ ວັງ ກວ່າ ສະ ເໝີ.

ສາມ ກໍ ລະ ນີ ທີ່ ຄຳ ຕອບ ຄື ຢ່າ ເປີດ

ກໍ ລະ ນີ ໜຶ່ງ — ງົບ ຕໍ່ ມື້ ນ້ອຍ ເກີນ ກວ່າ ຈະ ອອກ ຈາກ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້. ນີ້ ຄື ກໍ ລະ ນີ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຢູ່ ລາວ. ຖ້າ ງົບ ຂອງ ທ່ານ ພຽງ ພໍ ໃຫ້ ໂຄສະນາ ອອກ ວັນ ລະ ບໍ່ ຮອດ ສິບ ຄັ້ງ, ລະ ບົບ ຈະ ບໍ່ ມີ ວັນ ໄດ້ ຂໍ້ ມູນ ພຽງ ພໍ ຈະ ຢຸດ ທົດ ລອງ. ໃນ ກໍ ລະ ນີ ນີ້ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ທີ່ ເຈາະ ກຸ່ມ ດ້ວຍ ມື ຫຼື ໂຄສະນາ Google ຕາມ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ເລືອກ ເອງ ໃຫ້ ຜົນ ຄຸ້ມ ກວ່າ ຫຼາຍ ເທົ່າ, ເພາະ ທ່ານ ເປັນ ຄົນ ຕັດ ສິນ ໃຈ ແທນ ລະ ບົບ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຈ່າຍ ຄ່າ ຮຽນ.

ກໍ ລະ ນີ ສອງ — ສິນຄ້າ ຕາມ ລະ ດູ ຫຼື ແຄມ ເປນ ສັ້ນ ຫຼາຍ. ຂອງ ທີ່ ຂາຍ ດີ ພຽງ ສອງ ອາ ທິດ ຕໍ່ ປີ — ຂອງ ບຸນ, ຂອງ ປີ ໃໝ່, ຂອງ ເປີດ ສົກ ຮຽນ — ບໍ່ ເໝາະ ກັບ ຮູບ ແບບ ທີ່ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເວລາ ຮຽນ ຮູ້ ຫຼາຍ ມື້ ກ່ອນ ຈະ ນິ້ງ. ພໍ ມັນ ນິ້ງ ພໍ ດີ ເທດ ສະ ການ ກໍ ຈົບ ໄປ ແລ້ວ. ໃນ ກໍ ລະ ນີ ນີ້ ໃຫ້ ໃຊ້ ຊຸດ ໂຄສະນາ ທຳ ມະ ດາ ທີ່ ຄຸມ ດ້ວຍ ມື ແລະ ຢືມ ຮູບ ກັບ ຄຳ ທີ່ ເຄີຍ ໄດ້ ຜົນ ໃນ ປີ ກ່ອນ ມາ ໃຊ້ ຄືນ.

ກໍ ລະ ນີ ສາມ — ກຸ່ມ ລູກ ຄ້າ ແຄບ ດ້ວຍ ຂໍ້ ຈຳ ກັດ ຈິງ. ຮ້ານ ທີ່ ສົ່ງ ຂອງ ໄດ້ ສະ ເພາະ ໃນ ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ, ບໍ ລິ ການ ທີ່ ໃຫ້ ໄດ້ ສະ ເພາະ ຄົນ ໃນ ວົງ ການ ໃດ ວົງ ການ ໜຶ່ງ, ຫຼື ສິນຄ້າ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ກັບ ເຄື່ອງ ຈັກ ຮຸ່ນ ດຽວ — ກຸ່ມ ແບບ ນີ້ ນ້ອຍ ເກີນ ກວ່າ ທີ່ ລະ ບົບ ຈະ ຫາ ພົບ ໃນ ພື້ນ ທີ່ ກ້ວາງ. ຜົນ ທີ່ ໄດ້ ຄື ຈ່າຍ ຄ່າ ສະ ແດງ ຜົນ ໃຫ້ ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ມີ ວັນ ຊື້ ໄດ້. ໃນ ກໍ ລະ ນີ ນີ້ ການ ເຮັດ ໃຫ້ ຮ້ານ ຫາ ພົບ ໃນ ການ ຄົ້ນຫາ ຄຸ້ມ ກວ່າ ຫຼາຍ.

ສາມ ກໍ ລະ ນີ ທີ່ ຄວນ ລອງ

ກໍ ລະ ນີ ໜຶ່ງ — ຮ້ານ ທີ່ ມີ ອໍ ເດີ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ຢູ່ ຫຼາຍ ອາ ທິດ ແລ້ວ ແລະ ນັບ ຖືກ. ນີ້ ຄື ກໍ ລະ ນີ ທີ່ ຄວນ ລອງ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ, ໂດຍ ລອງ ເປັນ ແຄມ ເປນ ແຍກ ພ້ອມ ງົບ ຂອງ ຕົນ ເອງ ແລະ ບໍ່ ໄປ ແຕະ ແຄມ ເປນ ເກົ່າ.

ກໍ ລະ ນີ ສອງ — ຮ້ານ ທີ່ ມີ ລາຍ ການ ສິນຄ້າ ຫຼາຍ ຈົນ ຄຸມ ດ້ວຍ ມື ບໍ່ ໄຫວ. ຮ້ານ ທີ່ ມີ ສິນຄ້າ ຫຼາຍ ຮ້ອຍ ລາຍ ການ ບໍ່ ມີ ທາງ ຕັ້ງ ຊຸດ ໂຄສະນາ ໃຫ້ ຄົບ ທຸກ ລາຍ ການ ດ້ວຍ ມື ໄດ້. ນີ້ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຊ່ວຍ ໄດ້ ຈິງ, ຕາມ ເງື່ອນ ໄຂ ວ່າ ຂໍ້ ມູນ ສິນຄ້າ ຢູ່ ໃນ ລະ ບົບ ຄົບ ຖ້ວນ ແລະ ອັບ ເດດ.

ກໍ ລະ ນີ ສາມ — ຄົນ ດູ ແລ ບໍ່ ມີ ເວລາ ນັ່ງ ຄຸມ ທຸກ ວັນ. ຖ້າ ຄົນ ດູ ແລ ບັນ ຊີ ຄື ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ເອງ ທີ່ ຍັງ ຕ້ອງ ຂາຍ ຂອງ ຢູ່ ໜ້າ ຮ້ານ ນຳ, ຮູບ ແບບ ທີ່ ຕ້ອງ ປັບ ທຸກ ວັນ ຈະ ບໍ່ ຖືກ ປັບ ຢູ່ ດີ. ໃນ ກໍ ລະ ນີ ນີ້ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ທີ່ ຕັ້ງ ໃຫ້ ຖືກ ຕັ້ງ ແຕ່ ຕົ້ນ ແລ້ວ ປະ ໄວ້ ອາດ ໃຫ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ ຮູບ ແບບ ທີ່ ຄຸມ ໄດ້ ແຕ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຄຸມ.

ຄຳ ຖາມ ສີ່ ຂໍ້ ທີ່ ຕອບ ແທນ ຕາ ຕະ ລາງ ໄດ້

ຖ້າ ບໍ່ ຢາກ ໄລ່ ຕາ ຕະ ລາງ ໃຫ້ ຕອບ ສີ່ ຄຳ ຖາມ ນີ້ ດ້ວຍ ຄຳ ວ່າ ແມ່ນ ຫຼື ບໍ່ ແມ່ນ. ໜຶ່ງ, ຂ້ອຍ ນັບ ອໍ ເດີ ຈິງ ໄດ້ ຈາກ ໃນ ລະ ບົບ ໂຄສະນາ ບໍ. ສອງ, ອໍ ເດີ ນັ້ນ ມາ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ຢູ່ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ສີ່ ອາ ທິດ ຕິດ ຕໍ່ ກັນ ບໍ. ສາມ, ຂ້ອຍ ມີ ງົບ ໃໝ່ ພຽງ ພໍ ໃຫ້ ແລ່ນ ຄົບ ສິບ ສີ່ ມື້ ໂດຍ ບໍ່ ຕັດ ຈາກ ແຄມ ເປນ ທີ່ ຂາຍ ດີ ຢູ່ ບໍ. ສີ່, ຂ້ອຍ ມີ ຮູບ ຫຼາຍ ກວ່າ ຫ້າ ຮູບ ແລະ ຄລິບ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ຄລິບ ບໍ.

ຕອບ ວ່າ ແມ່ນ ຄົບ ສີ່ ຂໍ້ ຈຶ່ງ ຄວນ ເປີດ. ຕອບ ບໍ່ ແມ່ນ ຂໍ້ ໃດ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ໃຫ້ ໄປ ແກ້ ຂໍ້ ນັ້ນ ກ່ອນ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ກັບ ມາ ຖາມ ໃໝ່ ໃນ ເດືອນ ໜ້າ. ຄຳ ຕອບ ນີ້ ບໍ່ ໜ້າ ພໍ ໃຈ ຖ້າ ກຳລັງ ຢາກ ກົດ ຢູ່, ແຕ່ ມັນ ຖືກ ກວ່າ ຄຳ ຕອບ ທີ່ ໜ້າ ພໍ ໃຈ ແລ້ວ ເສຍ ເງິນ ສາມ ເດືອນ.

ສິບ ສີ່ ມື້ ຫຼັງ ເປີດ ວັດ ດ້ວຍ ຫຍັງ

ພາກ ນີ້ ຄື ພາກ ທີ່ ຕັດ ສິນ ວ່າ ເງິນ ທີ່ ຈ່າຍ ໄປ ນັ້ນ ໄດ້ ຄຳ ຕອບ ຫຼື ບໍ່. ຫຼາຍ ຄົນ ເປີດ ແລ້ວ ເບິ່ງ ຕົວ ເລກ ທຸກ ຊົ່ວ ໂມງ ໃນ ສາມ ມື້ ທຳ ອິດ ແລ້ວ ປິດ ຖິ້ມ ໃນ ມື້ ທີ ສີ່. ນັ້ນ ຄື ການ ຈ່າຍ ຄ່າ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ຄົບ ແລ້ວ ຍ່າງ ອອກ ກ່ອນ ຈະ ໄດ້ ຮັບ ຜົນ. ຕາ ຕະ ລາງ ຂ້າງ ລຸ່ມ ນີ້ ຄື ລຳ ດັບ ທີ່ ຄວນ ເບິ່ງ ໃນ ແຕ່ ລະ ຊ່ວງ.

ມື້ ທີ ໜຶ່ງ ຫາ ມື້ ທີ ສາມ ກວດ ວ່າ ຕັ້ງ ຖືກ ບໍ່ ແມ່ນ ກວດ ຜົນ

ໃນ ສາມ ມື້ ນີ້ ໃຫ້ ເບິ່ງ ພຽງ ສາມ ຢ່າງ ແລະ ຢ່າ ຕັດ ສິນ ຫຍັງ ທັງ ນັ້ນ. ຢ່າງ ທຳ ອິດ ຄື ເງິນ ອອກ ຫຼື ບໍ່ — ຖ້າ ຈ່າຍ ບໍ່ ອອກ ຈັກ ກີບ ໃນ ສອງ ມື້ ນັ້ນ ຄື ບັນ ຫາ ການ ຕັ້ງ ຄ່າ ບໍ່ ແມ່ນ ບັນ ຫາ ຜົນ, ໃຫ້ ໄປ ກວດ ວ່າ ໂຄສະນາ ຜ່ານ ການ ກວດ ຫຼື ຍັງ ແລະ ບັດ ຈ່າຍ ເງິນ ໃຊ້ ໄດ້ ຫຼື ບໍ່. ຢ່າງ ທີ ສອງ ຄື ໂຄສະນາ ອອກ ໄປ ຫາ ຄົນ ຢູ່ ປະ ເທດ ໃດ — ຖ້າ ຮ້ານ ຂາຍ ສະ ເພາະ ໃນ ລາວ ແຕ່ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ອອກ ຢູ່ ປະ ເທດ ອື່ນ ໃຫ້ ຢຸດ ແກ້ ທັນ ທີ. ຢ່າງ ທີ ສາມ ຄື ຊິ້ນ ງານ ທີ່ ລະ ບົບ ສ້າງ ຂຶ້ນ ມາ ເອງ ອ່ານ ອອກ ບໍ່ ໂດຍ ສະ ເພາະ ຂໍ້ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ.

ມື້ ທີ ສີ່ ຫາ ມື້ ທີ ເຈັດ ເລີ່ມ ເບິ່ງ ສາມ ຕົວ

ຕົວ ທຳ ອິດ ຄື ຈຳ ນວນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຕໍ່ ມື້ ທຽບ ກັບ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ທີ່ ຈົດ ໄວ້ ກ່ອນ ເປີດ. ຕົວ ທີ ສອງ ຄື ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ອໍ ເດີ ຈິງ — ບໍ່ ແມ່ນ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ຄລິກ ແລະ ບໍ່ ແມ່ນ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ຄົນ ທັກ. ຕົວ ທີ ສາມ ຄື ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຫຼື ບ່ອນ ວາງ ທີ່ ກິນ ງົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ສາມ ອັນ ທຳ ອິດ, ເບິ່ງ ວ່າ ມີ ອັນ ໃດ ຜິດ ຢ່າງ ເຫັນ ໄດ້ ຊັດ ບໍ.

ຢູ່ ຊ່ວງ ນີ້ ຍັງ ບໍ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ ປິດ ຫຼື ຂະ ຫຍາຍ. ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ອະ ນຸ ຍາດ ໃຫ້ ເຮັດ ຄື ຕັດ ສິ່ງ ທີ່ ຜິດ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ອອກ — ຄື ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ບໍ່ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ເລີຍ ຫຼື ບ່ອນ ວາງ ທີ່ ບໍ່ ມີ ວັນ ຂາຍ ໄດ້. ຢ່າ ໄປ ປັບ ງົບ, ຢ່າ ໄປ ປ່ຽນ ເປົ້າ ໝາຍ, ຢ່າ ໄປ ຕື່ມ ຊິ້ນ ງານ ໃໝ່ ຫຼາຍ ຊຸດ ພ້ອມ ກັນ. ທຸກ ການ ປ່ຽນ ແປງ ໃຫຍ່ ຄື ການ ກົດ ໃຫ້ ນັບ ໜຶ່ງ ໃໝ່.

ມື້ ທີ ແປດ ຫາ ມື້ ທີ ສິບ ສີ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ

ຮອດ ຈຸດ ນີ້ ໃຫ້ ຕອບ ຄຳ ຖາມ ດຽວ: ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ສິບ ສີ່ ມື້ ນີ້ ດີ ກວ່າ, ເທົ່າ ກັນ, ຫຼື ຮ້າຍ ກວ່າ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ກ່ອນ ເປີດ. ດີ ກວ່າ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ຄື ເກັບ ໄວ້ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ເພີ່ມ ງົບ ເທື່ອ ລະ ໜ້ອຍ ບໍ່ ເກີນ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ສີ່ ຕໍ່ ຄັ້ງ. ເທົ່າ ກັນ ຄື ຍັງ ບໍ່ ຕັດ ສິນ, ຕໍ່ ອີກ ເຈັດ ມື້ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ເບິ່ງ ໃໝ່ ເພາະ ຂໍ້ ມູນ ອາດ ຍັງ ບໍ່ ພໍ. ຮ້າຍ ກວ່າ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ຄື ປິດ ແລ້ວ ກັບ ໄປ ວິທີ ເກົ່າ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ ລົ້ມ ເຫຼວ.

ຄຳ ວ່າ "ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ອໍ ເດີ ຈິງ" ຢ້ຳ ອີກ ຄັ້ງ ວ່າ ຕ້ອງ ນັບ ຈາກ ອໍ ເດີ ທີ່ ໄດ້ ເງິນ ແທ້, ບໍ່ ແມ່ນ ຈາກ ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຢ່າງ ດຽວ. ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຜ່ານ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຕ້ອງ ໄປ ນັບ ຈາກ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຕົນ ເອງ. ວຽກ ນີ້ ໃຊ້ ເວລາ ບໍ່ ຮອດ ເຄິ່ງ ຊົ່ວ ໂມງ ຕໍ່ ຮອບ ແລະ ເປັນ ວຽກ ດຽວ ທີ່ ບອກ ຄວາມ ຈິງ ໄດ້.

ບັນ ຫາ ຕົວ ເລກ ງາມ ຂຶ້ນ ແຕ່ ຍອດ ຂາຍ ເທົ່າ ເກົ່າ

ນີ້ ຄື ອາ ການ ທີ່ ພົບ ເລື້ອຍ ທີ່ ສຸດ ຫຼັງ ເປີດ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ, ແລະ ມີ ສາມ ຕົ້ນ ເຫດ ທີ່ ເປັນ ໄປ ໄດ້. ຕົ້ນ ເຫດ ທຳ ອິດ ຄື ລະ ບົບ ໄປ ຮັບ ຄົນ ທີ່ ຈະ ຊື້ ຢູ່ ແລ້ວ — ຄື ຄົນ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫຼື ລູກ ຄ້າ ເກົ່າ. ຍອດ ໃນ ລາຍ ງານ ຂອງ ໂຄສະນາ ຂຶ້ນ ແຕ່ ຍອດ ລວມ ຂອງ ຮ້ານ ບໍ່ ຂຶ້ນ ເພາະ ເປັນ ຍອດ ດຽວ ກັນ ທີ່ ຖືກ ນັບ ໃສ່ ໂຄສະນາ.

ຕົ້ນ ເຫດ ທີ ສອງ ຄື ນັບ ຊ້ຳ. ຖ້າ ຄົນ ດຽວ ກັນ ຄລິກ ໂຄສະນາ Google ແລ້ວ ຄລິກ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ອີກ ກ່ອນ ຈະ ຊື້, ທັງ ສອງ ລະ ບົບ ຈະ ນັບ ອໍ ເດີ ນັ້ນ ເປັນ ຂອງ ຕົນ ຄົນ ລະ ໜຶ່ງ ຄັ້ງ. ບວກ ຕົວ ເລກ ຈາກ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ເຂົ້າ ກັນ ຈຶ່ງ ໄດ້ ຕົວ ເລກ ທີ່ ໃຫຍ່ ກວ່າ ຄວາມ ຈິງ ສະ ເໝີ.

ຕົ້ນ ເຫດ ທີ ສາມ ຄື ຫນ້າ ຕ່າງ ເວລາ ຂອງ ການ ນັບ. ລະ ບົບ ນັບ ອໍ ເດີ ໃສ່ ວັນ ທີ່ ຄົນ ຄລິກ ບໍ່ ແມ່ນ ວັນ ທີ່ ຈ່າຍ ເງິນ, ແລະ ຊ່ວງ ເວລາ ນັ້ນ ຕັ້ງ ໄດ້ ຫຼາຍ ແບບ. ຖ້າ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ບັນ ຊີ ຂອງ ຕົນ ຕັ້ງ ໄວ້ ແບບ ໃດ, ຕົວ ເລກ ຂອງ ອາ ທິດ ນີ້ ອາດ ລວມ ອໍ ເດີ ຂອງ ອາ ທິດ ກ່ອນ ຢູ່ ນຳ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຄວາມ ຜິດ ຂອງ ລະ ບົບ ແຕ່ ຄື ສິ່ງ ທີ່ ຕ້ອງ ຮູ້ ກ່ອນ ອ່ານ.

ເຈັດ ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ

ເຈັດ ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຂໍ້ ຜິດ ພາດ ຂອງ ຄົນ ບໍ່ ເກັ່ງ. ມັນ ຄື ຂໍ້ ຜິດ ພາດ ຂອງ ຄົນ ທີ່ ຮີບ, ຊຶ່ງ ຄື ຄົນ ຂາຍ ຂອງ ທຸກ ຄົນ.

ໜຶ່ງ — ເປີດ ທຸກ ຢ່າງ ພ້ອມ ກັນ ໃນ ມື້ ດຽວ. ພໍ ຜົນ ປ່ຽນ ແລ້ວ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຕົວ ໃດ ເປັນ ຄົນ ເຮັດ. ວິທີ ແກ້ ຄື ເປີດ ເທື່ອ ລະ ຢ່າງ ແລະ ເວັ້ນ ໄລ ຍະ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ອາ ທິດ ຕໍ່ ຢ່າງ. ວິທີ ນີ້ ຊ້າ ກວ່າ ແຕ່ ເປັນ ວິທີ ດຽວ ທີ່ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ.

ສອງ — ປ່ຽນ ແຄມ ເປນ ທີ່ ກຳລັງ ຂາຍ ດີ ຢູ່. ຄຳ ແນະ ນຳ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຈະ ຊັກ ຊວນ ໃຫ້ ປ່ຽນ ຢູ່ ເລື້ອຍ ໆ. ຢ່າ ປ່ຽນ. ໃຫ້ ສ້າງ ອັນ ໃໝ່ ຄູ່ ຂະ ໜານ ໄປ ແທນ ແລ້ວ ທຽບ ກັນ. ຂອງ ທີ່ ຂາຍ ໄດ້ ຢູ່ ແລ້ວ ຄື ຂອງ ທີ່ ແພງ ທີ່ ສຸດ ທີ່ ຈະ ເສຍ ໄປ.

ສາມ — ປ່ອຍ ຊິ້ນ ງານ ທີ່ ລະ ບົບ ສ້າງ ໂດຍ ບໍ່ ເປີດ ເບິ່ງ. ໂດຍ ສະ ເພາະ ຂໍ້ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ ທີ່ ຖືກ ຕັດ ຄຳ ຜິດ ຫຼື ຖືກ ຫຍໍ້ ຈົນ ຄວາມ ໝາຍ ປ່ຽນ. ໃຊ້ ເວລາ ຫ້າ ນາ ທີ ຕໍ່ ອາ ທິດ ເປີດ ເບິ່ງ ຕົວ ຢ່າງ ກໍ ພໍ.

ສີ່ — ຕັດ ສິນ ຈາກ ຕົວ ເລກ ສາມ ມື້. ສາມ ມື້ ຄື ຊ່ວງ ທີ່ ລະ ບົບ ຍັງ ທົດ ລອງ ຢູ່ ແລະ ຕົວ ເລກ ຈະ ແກ່ວ່ງ ແຮງ ທີ່ ສຸດ. ຄົນ ທີ່ ປິດ ໃນ ມື້ ທີ ສາມ ກັບ ຄົນ ທີ່ ເພີ່ມ ງົບ ສອງ ເທົ່າ ໃນ ມື້ ທີ ສາມ ຜິດ ຄື ກັນ.

ຫ້າ — ບໍ່ ຈົດ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ໄວ້ ກ່ອນ ເປີດ. ຖ້າ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ກ່ອນ ເປີດ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ເປັນ ເທົ່າ ໃດ, ຫຼັງ ເປີດ ຈະ ບໍ່ ມີ ຫຍັງ ໃຫ້ ທຽບ ແລະ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຈະ ກາຍ ເປັນ ຄວາມ ຮູ້ ສຶກ. ຈົດ ໃສ່ ເຈ້ຍ ແຜ່ນ ດຽວ ໃຊ້ ເວລາ ຫ້າ ນາ ທີ.

ຫົກ — ປ່ອຍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ໄປ ແຂ່ງ ກັບ ແຄມ ເປນ ຍິງ ຊ້ຳ ຂອງ ຕົນ ເອງ. ຖ້າ ໃນ ບັນ ຊີ ດຽວ ກັນ ມີ ແຄມ ເປນ ຍິງ ຊ້ຳ ຄົນ ທີ່ ເຄີຍ ເຂົ້າ ເວັບ ຢູ່ ແລ້ວ ແລະ ມີ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຢູ່ ນຳ, ສອງ ອັນ ນີ້ ຈະ ໄປ ຫາ ຄົນ ກຸ່ມ ດຽວ ກັນ ແລະ ດັນ ລາ ຄາ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຂຶ້ນ. ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ຈະ ໃຫ້ ອັນ ໃດ ຮັບ ຄົນ ກຸ່ມ ນັ້ນ ແລ້ວ ປິດ ອີກ ອັນ.

ເຈັດ — ລືມ ວ່າ ໂຄສະນາ ບໍ່ ໄດ້ ແກ້ ບັນ ຫາ ຂອງ ຮ້ານ. ຖ້າ ຮູບ ສິນຄ້າ ບໍ່ ຊັດ, ລາ ຄາ ບໍ່ ຂຽນ ໄວ້, ຫຼື ບໍ່ ມີ ໃຜ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ ພາຍ ໃນ ຊົ່ວ ໂມງ, ບໍ່ ມີ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ໃດ ຊ່ວຍ ໄດ້. ລະ ບົບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ພຽງ ພາ ຄົນ ມາ ຮອດ ປະ ຕູ ໄວ ຂຶ້ນ ເທົ່າ ນັ້ນ.

ຂໍ້ ຄວນ ຮູ້ ສະ ເພາະ ຂອງ ຕະ ຫຼາດ ລາວ

ສີ່ ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ມີ ຢູ່ ໃນ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ບົດ ໃດ ເພາະ ບົດ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ບໍ່ ໄດ້ ຂຽນ ໃຫ້ ຄົນ ຢູ່ ນີ້ ອ່ານ, ແຕ່ ທັງ ສີ່ ຂໍ້ ກະ ທົບ ຜົນ ໂດຍ ກົງ.

ຂໍ້ ໜຶ່ງ ຄົນ ຈຳ ນວນ ຫຼາຍ ກົດ ແລ້ວ ໄປ ທັກ ບໍ່ ໄດ້ ຊື້ ຈົບ ຢູ່ ເວັບ

ເລື່ອງ ນີ້ ເວົ້າ ໄປ ແລ້ວ ໃນ ພາກ ຂໍ້ ມູນ ແຕ່ ຢ້ຳ ອີກ ເພາະ ມັນ ຄື ຄວາມ ຕ່າງ ທີ່ ໃຫຍ່ ທີ່ ສຸດ ຈາກ ຕະ ຫຼາດ ທີ່ ບົດ ຝຣັ່ງ ກັບ ບົດ ອາ ເມ ຣິ ກາ ຂຽນ ເຖິງ. ຜົນ ຕໍ່ ເນື່ອງ ທີ່ ຄົນ ບໍ່ ຄິດ ເຖິງ ຄື ຄວາມ ໄວ ໃນ ການ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ ກາຍ ເປັນ ຕົວ ແປ ຂອງ ຜົນ ໂຄສະນາ ໄປ ນຳ. ຮ້ານ ທີ່ ຕອບ ໃນ ຫ້າ ນາ ທີ ກັບ ຮ້ານ ທີ່ ຕອບ ໃນ ມື້ ຖັດ ໄປ ຈ່າຍ ຄ່າ ໂຄສະນາ ເທົ່າ ກັນ ແຕ່ ໄດ້ ອໍ ເດີ ຄົນ ລະ ຈຳ ນວນ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ຄົນ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ ໃນ ຊ່ວງ ຄ່ຳ, ຢ່າ ຕັ້ງ ໂຄສະນາ ໃຫ້ ແລ່ນ ແຮງ ທີ່ ສຸດ ໃນ ຊ່ວງ ຄ່ຳ.

ຂໍ້ ສອງ ຂໍ້ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ ເທິງ ຮູບ ຕ້ອງ ກວດ ທຸກ ຄັ້ງ

ເຄື່ອງ ມື ຈັດ ວາງ ຂໍ້ ຄວາມ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຖືກ ພັດ ທະ ນາ ໂດຍ ອີງ ຕົວ ອັກ ສອນ ລາ ຕິນ ເປັນ ຫຼັກ. ຕົວ ອັກ ສອນ ລາວ ມີ ສະ ຫຼະ ຢູ່ ເທິງ ຢູ່ ລຸ່ມ ແລະ ມີ ວັນ ນະ ຍຸດ ຊ້ອນ ຂຶ້ນ ໄປ ອີກ ຊັ້ນ. ເມື່ອ ຖືກ ຫຍໍ້ ຫຼື ຖືກ ຕັດ ບັນ ທັດ ຜິດ ຈຸດ, ຄຳ ອາດ ອ່ານ ອອກ ເປັນ ຄຳ ອື່ນ ໄປ ເລີຍ. ຢ່າ ໄວ້ ໃຈ ວ່າ ມັນ ຈະ ຖືກ ສະ ເໝີ ພຽງ ເພາະ ຄັ້ງ ກ່ອນ ມັນ ຖືກ.

ຂໍ້ ສາມ ບັດ ຂອງ ທະ ນາ ຄານ ຢູ່ ລາວ ຖືກ ປະ ຕິ ເສດ ໄດ້

ນີ້ ບໍ່ ກ່ຽວ ກັບ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ໂດຍ ກົງ ແຕ່ ກ່ຽວ ກັບ ຄວາມ ຕໍ່ ເນື່ອງ ຂອງ ການ ທົດ ລອງ ຢ່າງ ຫຼວງ ຫຼາຍ. ຖ້າ ບັດ ຖືກ ປະ ຕິ ເສດ ກາງ ຄັນ ແລ້ວ ໂຄສະນາ ຢຸດ ໄປ ສອງ ມື້, ສິບ ສີ່ ມື້ ຂອງ ທ່ານ ຕ້ອງ ນັບ ໃໝ່ ເພາະ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ຂາດ ຕອນ. ດັ່ງ ນັ້ນ ກ່ອນ ເລີ່ມ ທົດ ລອງ ໃຫ້ ໃສ່ ບັດ ສຳ ຮອງ ໄວ້ ອີກ ໜຶ່ງ ໃບ ແລະ ກວດ ຍອດ ໄວ້ ໃຫ້ ພຽງ ພໍ ຮອດ ສິ້ນ ຮອບ ທົດ ລອງ.

ຂໍ້ ສີ່ ຄູ່ ແຂ່ງ ຂອງ ທ່ານ ອາດ ເປັນ ຮ້ານ ໄທ ທີ່ ຍິງ ຂ້າມ ມາ

ຫຼາຍ ໝວດ ສິນຄ້າ ຢູ່ ລາວ ມີ ຮ້ານ ຈາກ ຝັ່ງ ໄທ ຍິງ ໂຄສະນາ ຂ້າມ ມາ ຢູ່ ແລ້ວ ດ້ວຍ ງົບ ທີ່ ໃຫຍ່ ກວ່າ ແລະ ດ້ວຍ ຂໍ້ ມູນ ທີ່ ຫຼາຍ ກວ່າ. ໃນ ການ ປະ ມູນ ດຽວ ກັນ ນັ້ນ ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຂອງ ຮ້ານ ນ້ອຍ ທີ່ ຂໍ້ ມູນ ຍັງ ບາງ ຈະ ເສຍ ປຽບ. ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ແປ ວ່າ ສູ້ ບໍ່ ໄດ້ — ມັນ ແປ ວ່າ ຈຸດ ແຂງ ຂອງ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ບໍ່ ແມ່ນ ການ ສູ້ ດ້ວຍ ງົບ ແຕ່ ຄື ສິ່ງ ທີ່ ຮ້ານ ໄທ ໃຫ້ ບໍ່ ໄດ້: ຕອບ ເປັນ ພາ ສາ ລາວ, ສົ່ງ ຮອດ ໃນ ມື້ ດຽວ, ຮັບ ປະ ກັນ ຢູ່ ໜ້າ ຮ້ານ ຈິງ ໃນ ເມືອງ. ຂຽນ ສາມ ຢ່າງ ນີ້ ໃສ່ ຊິ້ນ ງານ ໃຫ້ ຊັດ ຄື ການ ຫຼີກ ການ ປະ ມູນ ໜ້າ ຕໍ່ ໜ້າ.

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ພົບ ເລື້ອຍ ເລື່ອງ Advantage+ ແລະ Performance Max

ເປີດ ແລ້ວ ປິດ ກັບ ຄືນ ໄດ້ ບໍ

ປຸ່ມ ສ່ວນ ຫຼາຍ ປິດ ກັບ ຄືນ ໄດ້, ແຕ່ ສິ່ງ ທີ່ ບໍ່ ກັບ ຄືນ ຄື ປະ ຫວັດ ການ ຮຽນ ຮູ້. ພໍ ປິດ ແລ້ວ ເປີດ ໃໝ່ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ຈະ ເລີ່ມ ນັບ ໜຶ່ງ ອີກ ຄັ້ງ. ດັ່ງ ນັ້ນ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄວນ ຖາມ ບໍ່ ແມ່ນ "ປິດ ໄດ້ ບໍ" ແຕ່ ຄື "ຖ້າ ປິດ ແລ້ວ ຈະ ຍອມ ຈ່າຍ ຄ່າ ຮຽນ ຮູ້ ອີກ ຮອບ ໃນ ອະ ນາ ຄົດ ບໍ". ຖ້າ ບໍ່ ແນ່ ໃຈ ໃຫ້ ປ່ອຍ ໃຫ້ ຄົບ ສິບ ສີ່ ມື້ ກ່ອນ ຄ່ອຍ ຕັດ ສິນ.

ເປັນ ຫຍັງ ບາງ ສະ ວິດ ຈຶ່ງ ກົດ ປິດ ບໍ່ ໄດ້ ເລີຍ

ໃນ ບາງ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ບາງ ຕົວ ຖືກ ຜູກ ໄວ້ ກັບ ຕົວ ຮູບ ແບບ ເອງ ຈຶ່ງ ບໍ່ ມີ ປຸ່ມ ໃຫ້ ປິດ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຄວາມ ຜິດ ພາດ ຂອງ ໜ້າ ຈໍ. ຖ້າ ຢາກ ໄດ້ ຕົວ ນັ້ນ ປິດ ວິທີ ດຽວ ຄື ໃຊ້ ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ອື່ນ ແທນ. ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ຈຶ່ງ ຄວນ ຮູ້ ຕັ້ງ ແຕ່ ຕົ້ນ ວ່າ ຮູບ ແບບ ນັ້ນ ຍຶດ ອັນ ໃດ ໄປ ແດ່.

ງົບ ເທົ່າ ໃດ ຈຶ່ງ ເໝາະ ກັບ ລະ ບົບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ

ບໍ່ ມີ ຕົວ ເລກ ທາງ ການ ສຳລັບ ລາວ ແລະ ບົດ ນີ້ ຈະ ບໍ່ ບອກ ຕົວ ເລກ ທີ່ ບໍ່ ມີ ຫຼັກ ຖານ. ວິທີ ຄິດ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ຄິດ ຍ້ອນ ຫຼັງ ຈາກ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຂອງ ຕົນ ເອງ: ເອົາ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຄູນ ດ້ວຍ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຕໍ່ ອາ ທິດ ທີ່ ຢາກ ໃຫ້ ລະ ບົບ ໄດ້ ຮຽນ, ນັ້ນ ຄື ງົບ ຕໍ່ ອາ ທິດ ຂັ້ນ ຕໍ່າ ຂອງ ທ່ານ. ຖ້າ ຕົວ ເລກ ນັ້ນ ຈ່າຍ ບໍ່ ໄຫວ ຄື ຄຳ ຕອບ ວ່າ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ເວລາ.

ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຜ່ານ ເຟສບຸກ ຢ່າງ ດຽວ ບໍ່ ມີ ເວັບ ໃຊ້ ໄດ້ ບໍ

ໃຊ້ ໄດ້ ໃນ ຂອບ ເຂດ ໜຶ່ງ ແຕ່ ຈະ ເສຍ ປຽບ ຢູ່ ເລື່ອງ ຂໍ້ ມູນ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ເວັບ, ເຫດ ການ ດຽວ ທີ່ ສົ່ງ ກັບ ໄປ ຫາ ລະ ບົບ ໄດ້ ງ່າຍ ຄື ການ ກົດ ທັກ, ຊຶ່ງ ເປັນ ເຫດ ການ ຄຸນ ນະ ພາບ ຕໍ່າ ດັ່ງ ທີ່ ອະ ທິ ບາຍ ໄປ ແລ້ວ. ວິທີ ແກ້ ທີ່ ບໍ່ ຕ້ອງ ສ້າງ ເວັບ ທັງ ຮ້ານ ຄື ຫາ ວິທີ ບັນ ທຶກ ຂັ້ນ ທີ່ ຢູ່ ຖັດ ຈາກ ການ ທັກ ໃຫ້ ເປັນ ລະ ບົບ ກ່ອນ, ແລ້ວ ຄ່ອຍ ຄິດ ເລື່ອງ ສົ່ງ ຂໍ້ ມູນ ກັບ ຄືນ.

ຄວນ ມີ ຊິ້ນ ງານ ຈັກ ຊິ້ນ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ແຄມ ເປນ

ຫຼັກ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ຫຼາຍ ພໍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ມີ ທາງ ເລືອກ ແຕ່ ບໍ່ ຫຼາຍ ຈົນ ບໍ່ ມີ ຊິ້ນ ໃດ ໄດ້ ຂໍ້ ມູນ ພຽງ ພໍ. ສຳລັບ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ລາວ ຈຸດ ທີ່ ພໍ ດີ ມັກ ຢູ່ ປະ ມານ ຫ້າ ຫາ ແປດ ຮູບ ບວກ ໜຶ່ງ ຫາ ສາມ ຄລິບ ຕໍ່ ຊຸດ, ແລະ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ຈຳ ນວນ ຄື ຄວາມ ຕ່າງ — ຮູບ ຫ້າ ຮູບ ທີ່ ຄື ກັນ ໝົດ ໃຫ້ ຄ່າ ເທົ່າ ກັບ ຮູບ ດຽວ.

ຄວນ ໃຊ້ ຝັ່ງ ໃດ ກ່ອນ ຖ້າ ເລືອກ ໄດ້ ຝັ່ງ ດຽວ

ໃຫ້ ຕອບ ຄຳ ຖາມ ດຽວ: ສິນຄ້າ ຂອງ ທ່ານ ມີ ຄົນ ພິມ ຫາ ຢູ່ ແລ້ວ ບໍ. ຖ້າ ມີ — ຂອງ ຈຳ ເປັນ, ຂອງ ຊ່ອມ ແປງ, ບໍ ລິ ການ ທີ່ ຄົນ ຫາ ຕອນ ມີ ບັນ ຫາ — ໃຫ້ ເລີ່ມ ຝັ່ງ Google. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ໃຜ ພິມ ຫາ ເພາະ ຄົນ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ມີ ຂອງ ແບບ ນີ້ ຢູ່ — ຂອງ ໃໝ່, ຂອງ ຕົກ ແຕ່ງ, ຂອງ ຝາກ — ໃຫ້ ເລີ່ມ ຝັ່ງ Meta. ຄຳ ຖາມ ນີ້ ຕັດ ສິນ ໄດ້ ຫຼາຍ ກວ່າ ການ ທຽບ ຄຸນ ສົມ ບັດ ຂອງ ສອງ ຮູບ ແບບ.

ຖ້າ ຈ້າງ ຄົນ ນອກ ດູ ແລ ໃຫ້ ຄວນ ຖາມ ຫຍັງ

ຖາມ ສາມ ຄຳ ຖາມ. ໜຶ່ງ, ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ກ່ອນ ເລີ່ມ ຂອງ ບັນ ຊີ ນີ້ ຄື ເທົ່າ ໃດ ແລະ ຈົດ ໄວ້ ຢູ່ ໃສ. ສອງ, ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຊື່ ຮ້ານ ຂອງ ຂ້ອຍ ຖືກ ກັນ ອອກ ຈາກ ແຄມ ເປນ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຫຼື ຍັງ. ສາມ, ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ນັບ ຈາກ ບ່ອນ ໃດ — ຈາກ ໜ້າ ຈໍ ໂຄສະນາ ຫຼື ຈາກ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຮ້ານ. ຄົນ ທີ່ ຕອບ ສາມ ຂໍ້ ນີ້ ໄດ້ ທັນ ທີ ຄື ຄົນ ທີ່ ດູ ແລ ບັນ ຊີ ຢູ່ ຈິງ.

Advantage+ ກັບ Performance Max ຮຽນ ຮູ້ ຮ່ວມ ກັນ ບໍ

ບໍ່. ສອງ ບໍ ລິ ສັດ ບໍ່ ໄດ້ ແບ່ງ ປັນ ຂໍ້ ມູນ ໃຫ້ ກັນ. ຂໍ້ ມູນ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຂອງ ທ່ານ ຕ້ອງ ຖືກ ສົ່ງ ໄປ ໃຫ້ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ແຍກ ກັນ. ນີ້ ຄື ວຽກ ທີ່ ຄົນ ລືມ ເລື້ອຍ ທີ່ ສຸດ ຕອນ ຂະ ຫຍາຍ ຈາກ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ໄປ ອີກ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ, ແລ້ວ ກໍ ສະ ຫຼຸບ ຜິດ ວ່າ ຝັ່ງ ໃໝ່ ບໍ່ ດີ ທັງ ທີ່ ຄວາມ ຈິງ ຄື ຝັ່ງ ໃໝ່ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ຂໍ້ ມູນ ຫຍັງ ເລີຍ.

ຢາກ ອ່ານ ເລື່ອງ Performance Max ລະ ອຽດ ກວ່າ ນີ້ ຫາ ໄດ້ ຢູ່ ໃສ

ຢູ່ ບລອກ ຂອງ Orova ມີ ບົດ ໜຶ່ງ ຊື່ Performance Max Demystified ທີ່ ລົງ ເລິກ ກວ່າ ບົດ ນີ້ ໃນ ດ້ານ ໂຄງ ສ້າງ ບັນ ຊີ — ບົດ ນັ້ນ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ. ບົດ ພາ ສາ ລາວ ບົດ ອື່ນ ໃນ ຊຸດ ດຽວ ກັນ ນີ້ ຫາ ອ່ານ ໄດ້ ຢູ່ ໜ້າ ບົດ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ ຂອງ Orova.

Orova Ads ຊ່ວຍ ຫຍັງ ໄດ້ ແດ່ ແລະ ຊ່ວຍ ຫຍັງ ບໍ່ ໄດ້

ພາກ ນີ້ ຂຽນ ໄວ້ ໃຫ້ ຊັດ ເພື່ອ ບໍ່ ໃຫ້ ໃຜ ຫວັງ ຜິດ. ບົດ ນີ້ ບອກ ວ່າ ວຽກ ໃດ ຄື ວຽກ ຂອງ ຄົນ ແລະ ວຽກ ໃດ ຄື ວຽກ ຂອງ ເຄື່ອງ ມື.

ສ່ວນ ທີ່ ເຄື່ອງ ມື ຊ່ວຍ ໄດ້

ບັນ ຫາ ໃຫຍ່ ຂອງ ບົດ ນີ້ ທັງ ບົດ ຄື ການ ອ່ານ ຜົນ ຈາກ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ທີ່ ນັບ ບໍ່ ຄື ກັນ. Orova Ads ຕໍ່ ບັນ ຊີ Google Ads, Meta Ads ແລະ TikTok Ads ເຂົ້າ ມາ ວາງ ຢູ່ ຕາ ຕະ ລາງ ດຽວ ກັນ ໃນ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ, ຊຸດ ໂຄສະນາ ແລະ ຊິ້ນ ໂຄສະນາ ພ້ອມ ເລືອກ ຄໍ ລຳ ເອງ ໄດ້ — ນີ້ ຄື ວິທີ ວັດ ສອງ ຝັ່ງ ດ້ວຍ ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ເປີດ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ແລ້ວ ບວກ ຕົວ ເລກ ດ້ວຍ ມື.

ວຽກ ທີ ໜຶ່ງ ໃນ ພາກ ສາມ ວຽກ — ການ ວັດ ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ໃຫ້ ຖືກ — ມີ ສ່ວນ ທີ່ ເຄື່ອງ ມື ຊ່ວຍ ໄດ້ ຈິງ: Orova Ads ມີ API ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຄົບ ທັງ ສາມ ນະ ຄອນ, ສ້າງ ລະ ຫັດ ລັບ ໄດ້, ທົດ ສອບ ໄດ້ ແລະ ເບິ່ງ ລາຍ ການ ເຫດ ການ ທີ່ ສົ່ງ ໄປ ແລ້ວ ໄດ້. ນີ້ ຄື ຈຸດ ທີ່ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ຕິດ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຕາມ ທີ່ ອະ ທິ ບາຍ ໄປ ໃນ ພາກ ຂໍ້ ມູນ.

ນອກ ນັ້ນ ຍັງ ມີ ລະ ບົບ ລູກ ມື ປະ ຈຳ ໂຄງ ການ ທີ່ ມີ ຄວາມ ຈຳ ແລະ ຕັ້ງ ຕາ ຕະ ລາງ ເວລາ ໃຫ້ ແລ່ນ ຕາມ ຮອບ ໄດ້ — ເໝາະ ກັບ ຮອບ ກວດ ທຸກ ອາ ທິດ ໃນ ພາກ ສິບ ສີ່ ມື້ — ພ້ອມ ກົດ ພື້ນ ຖານ ທີ່ ຕັ້ງ ໄວ້ ຕໍ່ ແຕ່ ລະ ການ ກະ ທຳ ແລະ ວົງ ວຽນ ວິ ເຄາະ ກ່ອນ ຈຶ່ງ ລົງ ມື ປັບ ຈິງ ຂຶ້ນ ບັນ ຊີ. ຄວາມ ໝາຍ ໃນ ທາງ ປະ ຕິ ບັດ ຄື ບໍ່ ມີ ໃຜ ໄປ ແຕະ ງົບ ຂອງ ທ່ານ ໂດຍ ທີ່ ທ່ານ ບໍ່ ໄດ້ ເຫັນ ຂໍ້ ສະ ເໜີ ກ່ອນ. ເບິ່ງ ລາຍ ລະ ອຽດ ຂອງ Orova Ads ໄດ້ ຢູ່ ໜ້າ ແນະ ນຳ ຜະ ລິດ ຕະ ພັນ ຊຶ່ງ ຍັງ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ ຢູ່.

ສ່ວນ ທີ່ ເຄື່ອງ ມື ຊ່ວຍ ບໍ່ ໄດ້

ບອກ ຊື່ ໆ ໄວ້ ຢູ່ ນີ້ ເລີຍ. Orova Ads ບໍ່ ໄດ້ ກົດ ເປີດ ຫຼື ກົດ ປິດ Advantage+ ຫຼື Performance Max ແທນ ທ່ານ — ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໃນ ຕາ ຕະ ລາງ ພາກ ແປດ ຄື ວຽກ ຂອງ ຄົນ. ມັນ ບໍ່ ຂຸດ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ໃຫ້ ແລະ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ມູນ ປະ ລິ ມານ ການ ຄົ້ນຫາ; ຫົວ ຂໍ້ ຄົ້ນຫາ ໃນ ພາກ ຫົກ ຕ້ອງ ໄປ ເອົາ ຈາກ ຄຳ ຖາມ ຈິງ ຂອງ ລູກ ຄ້າ ເອງ. ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ຖ່າຍ ຮູບ ຫຼື ຖ່າຍ ຄລິບ ໃຫ້, ແລະ ວຽກ ທີ ສາມ ໃນ ພາກ ເຈັດ ຈຶ່ງ ຍັງ ເປັນ ວຽກ ມື. ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ເປີດ ເບິ່ງ ຄັງ ໂຄສະນາ ຂອງ ຮ້ານ ອື່ນ ໃຫ້ — ວຽກ ນັ້ນ ຢູ່ ໃນ ບົດ Ad Library ແລະ ເປັນ ວຽກ ມື. ແລະ ໜ້າ ຈໍ ຂອງ ຕົວ ລະ ບົບ ເອງ ຍັງ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ ຢູ່.

ຄວາມ ຈິງ ຂໍ້ ສຸດ ທ້າຍ ນີ້ ສຳ ຄັນ ພໍ ຈະ ຂຽນ ໄວ້ ຊື່ ໆ: ຖ້າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່ ຂັ້ນ ໜຶ່ງ ຕາມ ພາກ ຫ້າ ຄື ຍັງ ນັບ ບໍ່ ຖືກ ເລີຍ, ເຄື່ອງ ມື ໃດ ກໍ ຊ່ວຍ ບໍ່ ໄດ້ ຈົນ ກວ່າ ຈະ ຕັ້ງ ການ ນັບ ໃຫ້ ຖືກ ກ່ອນ. ນັ້ນ ຄື ວຽກ ທຳ ອິດ ບໍ່ ວ່າ ຈະ ໃຊ້ ເຄື່ອງ ມື ໃດ ຫຼື ບໍ່ ໃຊ້ ເລີຍ.

ສະ ຫຼຸບ ແລະ ລາຍ ການ ກວດ ສິບ ຂໍ້

ຄຳ ຕອບ ຂອງ ຄຳ ຖາມ ໃນ ຫົວ ບົດ ບໍ່ ແມ່ນ ຄຳ ວ່າ ຄວນ ຫຼື ບໍ່ ຄວນ ໃນ ຕົວ ມັນ ເອງ. ຄຳ ຕອບ ຄື ຮູບ ແບບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ຄື ເຄື່ອງ ຂະ ຫຍາຍ ສິ່ງ ທີ່ ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ມີ ຢູ່ ແລ້ວ. ບັນ ຊີ ທີ່ ນັບ ຖືກ ແລະ ມີ ອໍ ເດີ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ຈະ ຖືກ ຂະ ຫຍາຍ ໄປ ໃນ ທາງ ທີ່ ດີ. ບັນ ຊີ ທີ່ ນັບ ຜິດ ຈະ ຖືກ ຂະ ຫຍາຍ ຄວາມ ຜິດ ນັ້ນ ໄປ ນຳ ດ້ວຍ ຄວາມ ໄວ ແລະ ດ້ວຍ ງົບ ຂອງ ທ່ານ. ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ຄົນ ສອງ ຄົນ ຈຶ່ງ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ກົງ ກັນ ຂ້າມ ກ່ຽວ ກັບ ປຸ່ມ ດຽວ ກັນ ໄດ້ ໂດຍ ຖືກ ທັງ ຄູ່.

ຂໍ້ ດີ ຂອງ ການ ຢູ່ ຕະ ຫຼາດ ນ້ອຍ ຄື ຄວາມ ຜິດ ພາດ ຄົ້ນ ພົບ ໄດ້ ໄວ ເພາະ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ນັບ ດ້ວຍ ມື ໄດ້. ຮ້ານ ຢູ່ ຕະ ຫຼາດ ໃຫຍ່ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ໄດ້ ປຽບ ນີ້. ໃຊ້ ມັນ ໃຫ້ ເປັນ ປະ ໂຫຍດ — ນັບ ດ້ວຍ ມື ໃນ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຢູ່ ທຸກ ອາ ທິດ ຄື ຂອງ ດີ ທີ່ ຮ້ານ ໃຫຍ່ ຢາກ ໄດ້ ແຕ່ ເຮັດ ບໍ່ ໄດ້ ອີກ ແລ້ວ.

ລາຍ ການ ກວດ ສິບ ຂໍ້ ກ່ອນ ກົດ ເປີດ

#	ຂໍ້ ກວດ	ຜ່ານ ເມື່ອ ໃດ
1	ມີ ການ ວັດ ຜົນ ຢູ່ ຈຸດ ທີ່ ຄຳ ສັ່ງ ຊື້ ເກີດ ຂຶ້ນ ຈິງ	ເຫັນ ຕົວ ເລກ ຂຶ້ນ ໃນ ລາຍ ງານ ພາຍ ໃນ ໜຶ່ງ ມື້ ຫຼັງ ມີ ອໍ ເດີ
2	ນັບ ພຽງ ເຫດ ການ ທີ່ ມີ ເງິນ ບໍ່ ນັບ ຄົນ ກົດ ເບິ່ງ	ໄລ່ ລາຍ ການ ເຫດ ການ ແລ້ວ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ໃດ ເປັນ ການ ເບິ່ງ ໜ້າ
3	ຈົດ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ຂອງ ສີ່ ອາ ທິດ ຜ່ານ ມາ ໄວ້	ມີ ຕົວ ເລກ ອໍ ເດີ ຕໍ່ ອາ ທິດ ແລະ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຂຽນ ໄວ້
4	ອໍ ເດີ ມາ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ສີ່ ອາ ທິດ	ບໍ່ ມີ ອາ ທິດ ໃດ ເປັນ ສູນ ໃນ ສີ່ ອາ ທິດ ນັ້ນ
5	ງົບ ໃໝ່ ພຽງ ພໍ ໃຫ້ ແລ່ນ ຄົບ ສິບ ສີ່ ມື້	ຄິດ ເລກ ແລ້ວ ບໍ່ ຕ້ອງ ຕັດ ຈາກ ແຄມ ເປນ ທີ່ ຂາຍ ດີ
6	ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຊື່ ຮ້ານ ຖືກ ກັນ ອອກ ແລ້ວ	ຕັ້ງ ການ ຍົກ ເວັ້ນ ແບ ຣນ ຫຼື ຄຳ ປະ ຕິ ເສດ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ ໄວ້
7	ມີ ຮູບ ຫຼາຍ ກວ່າ ຫ້າ ຮູບ ແລະ ຄລິບ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ	ເປີດ ເບິ່ງ ແລ້ວ ຮູບ ບໍ່ ຄື ກັນ ໝົດ
8	ຊຸດ ຊິ້ນ ງານ ແບ່ງ ຕາມ ຫົວ ຂໍ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຕາມ ຂອງ ທີ່ ມີ	ອ່ານ ຄຳ ອະ ທິ ບາຍ ຊຸດ ແລ້ວ ເປັນ ເລື່ອງ ດຽວ
9	ບັດ ຈ່າຍ ເງິນ ມີ ໃບ ສຳ ຮອງ ແລະ ຍອດ ພຽງ ພໍ	ໃສ່ ບັດ ທີ ສອງ ໄວ້ ໃນ ບັນ ຊີ ແລ້ວ
10	ມີ ຄົນ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ ໃນ ຊ່ວງ ທີ່ ໂຄສະນາ ແລ່ນ	ຕັ້ງ ຊ່ວງ ເວລາ ໂຄສະນາ ໃຫ້ ຊ້ອນ ກັບ ຊ່ວງ ທີ່ ມີ ຄົນ ຢູ່

ສິ່ງ ທີ່ ເຮັດ ໄດ້ ພາຍ ໃນ ມື້ ນີ້

ຖ້າ ອ່ານ ຮອດ ນີ້ ແລ້ວ ຍັງ ບໍ່ ຮູ້ ຈະ ເລີ່ມ ຈາກ ໃສ, ໃຫ້ ເຮັດ ສາມ ຢ່າງ ນີ້ ໃນ ມື້ ນີ້ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ກົດ ເປີດ ຫຍັງ. ຢ່າງ ທຳ ອິດ ຄື ເປີດ ລາຍ ງານ ສີ່ ອາ ທິດ ຜ່ານ ມາ ແລ້ວ ຂຽນ ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ໃສ່ ເຈ້ຍ ແຜ່ນ ດຽວ. ຢ່າງ ທີ ສອງ ຄື ໄລ່ ເບິ່ງ ວ່າ ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ເປີດ ປຸ່ມ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຕົວ ໃດ ໄວ້ ຢູ່ ແລ້ວ ແດ່ ແລ້ວ ຈົດ ໃສ່ ເຈ້ຍ ແຜ່ນ ດຽວ ກັນ. ຢ່າງ ທີ ສາມ ຄື ເປີດ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຂອງ ຮ້ານ ຂຶ້ນ ມາ ອ່ານ ຄຳ ຖາມ ຊາວ ຄຳ ຖາມ ຫຼ້າ ສຸດ ແລ້ວ ຄັດ ຄຳ ທີ່ ລູກ ຄ້າ ໃຊ້ ຈິງ ອອກ ມາ ເປັນ ລາຍ ການ.

ສາມ ຢ່າງ ນີ້ ໃຊ້ ເວລາ ບໍ່ ຮອດ ໜຶ່ງ ຊົ່ວ ໂມງ ແລະ ບໍ່ ໃຊ້ ເງິນ ຈັກ ກີບ, ແຕ່ ມັນ ຄື ສາມ ຢ່າງ ທີ່ ຕັດ ສິນ ວ່າ ການ ກົດ ເປີດ ໃນ ເດືອນ ໜ້າ ຈະ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ຫຼື ຈະ ໃຫ້ ພຽງ ໃບ ບິນ. ບົດ ພາ ສາ ລາວ ບົດ ອື່ນ ໃນ ຊຸດ ນີ້ — ເລື່ອງ ໂຄສະນາ Google Search, ເລື່ອງ Ad Library, ເລື່ອງ SEO — ຢູ່ ຮວມ ກັນ ຢູ່ ໜ້າ ບົດ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ.