ໂຄສະນາ ວີດີໂອ ເຟສບຸກ: ຄລິບ ສັ້ນ ທີ່ ຂາຍ ເຄື່ອງ ໄດ້ ແທ້

ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ ໃຊ້ ໃນ ເຮືອນ ຢູ່ ບ້ານ ໜອງ ບອນ ແຫ່ງ ໜຶ່ງ ຕັດ ສິນ ໃຈ ລົງ ໂຄສະນາ ວີດີໂອ ເຟສບຸກ ເປັນ ເທື່ອ ທຳ ອິດ ຫຼັງ ຈາກ ເຫັນ ຮ້ານ ຄູ່ ແຂ່ງ ເຮັດ ແລ້ວ ມີ ຄົນ ທັກ ມາ ຫຼາຍ. ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ຈ້າງ ຄົນ ຮູ້ ຈັກ ມາ ຖ່າຍ ໃຫ້ ໜຶ່ງ ຄລິບ ຍາວ ສອງ ນາ ທີ ເຄິ່ງ, ມີ ດົນ ຕີ ເປີດ ຫົວ ສິບ ວິ ນາ ທີ, ມີ ໂລ ໂກ້ ຂອງ ຮ້ານ ໝູນ ຢູ່ ກາງ ຈໍ, ແລ້ວ ຈຶ່ງ ຄ່ອຍ ເຫັນ ສິນ ຄ້າ ຕອນ ວິ ນາ ທີ ທີ ສີ່ ສິບ. ຈ່າຍ ຄ່າ ຖ່າຍ ໄປ ສາມ ລ້ານ ກີບ, ຈ່າຍ ຄ່າ ຍິງ ໂຄສະນາ ອີກ ສອງ ລ້ານ ກີບ ໃນ ສິບ ມື້. ຜົນ ຄື ມີ ຄົນ ທັກ ມາ ຖາມ ລາ ຄາ ສີ່ ຄົນ, ໃນ ນັ້ນ ຊື້ ຈິງ ຄົນ ດຽວ.

ຄວາມ ຜິດ ພາດ ໃນ ເລື່ອງ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ທີ່ ກ້ອງ ຫຼື ຄົນ ຖ່າຍ. ມັນ ຢູ່ ທີ່ ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ຂໍ້ ດຽວ ທີ່ ຮ້ານ ຄ້າ ໃນ ລາວ ຫຼາຍ ຮ້ານ ຍັງ ຖື ຢູ່: ຄິດ ວ່າ ຄລິບ ໂຄສະນາ ຄື ໜັງ ສັ້ນ ທີ່ ຕ້ອງ ສວຍ, ຕ້ອງ ມີ ດົນ ຕີ, ຕ້ອງ ມີ ໂລ ໂກ້ ຂຶ້ນ ກ່ອນ. ຄວາມ ຈິງ ຄື ຄົນ ທີ່ ເລື່ອນ ໜ້າ ຈໍ ຢູ່ ບໍ່ ໄດ້ ນັ່ງ ລໍ ຖ້າ ເບິ່ງ ໜັງ. ເຂົາ ໃຫ້ ເວ ລາ ຄລິບ ຂອງ ທ່ານ ປະ ມານ ສາມ ວິ ນາ ທີ ເພື່ອ ຕັດ ສິນ ວ່າ ຈະ ຢຸດ ຫຼື ຈະ ເລື່ອນ ຜ່ານ. ສາມ ວິ ນາ ທີ ນັ້ນ ຄື ທັງ ໝົດ ຂອງ ວຽກ ນີ້, ແລະ ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ຕ້ອງ ການ ກ້ອງ ແພງ ຈັກ ໜ້ອຍ.

ບົດ ນີ້ ຂຽນ ໃຫ້ ຄົນ ທີ່ ມີ ໂທ ລະ ສັບ ໜ່ວຍ ດຽວ ກັບ ຮ້ານ ໜຶ່ງ ຮ້ານ. ບໍ່ ຕ້ອງ ມີ ທີມ ຖ່າຍ, ບໍ່ ຕ້ອງ ມີ ໄຟ ສະ ຕູ ດີ ໂອ, ບໍ່ ຕ້ອງ ຮູ້ ໂປ ຣ ແກ ຣມ ຕັດ ຕໍ່ ໃນ ຄອມ ພິວ ເຕີ. ສິ່ງ ທີ່ ຈະ ໄດ້ ຮັບ ຄື ສີ່ ແບບ ເປີດ ຄລິບ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຈິງ ໃນ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ, ໂຄງ ຄລິບ ຫ້າ ນາດ ສຳ ລັບ ຄວາມ ຍາວ ສິບ ຫ້າ ຫາ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ, ເຈັດ ວຽກ ທີ່ ຕ້ອງ ເຮັດ ກ່ອນ ກົດ ຖ່າຍ, ວິ ທີ ໃສ່ ຕົວ ໜັງ ສື ໃຫ້ ຄົນ ທີ່ ເປີດ ບໍ່ ດັງ ຍັງ ເຂົ້າ ໃຈ, ແລະ ສີ່ ຕົວ ເລກ ທີ່ ຕ້ອງ ອ່ານ ຫຼັງ ຄລິບ ແລ່ນ ໄປ ແລ້ວ ສາມ ມື້.

ໂຄສະນາ ວີດີໂອ ເຟສບຸກ ຄື ຫຍັງ ແລະ ຕ່າງ ຈາກ ການ ໂພສ ຄລິບ ທຳ ມະ ດາ ແນວ ໃດ

ຄວາມ ຕ່າງ ຂໍ້ ທຳ ອິດ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ. ຄລິບ ທີ່ ໂພສ ລົງ ແຟນເພຈ ເສີຍ ໆ ຈະ ໄປ ຮອດ ຄົນ ທີ່ ຕິດ ຕາມ ເພຈ ຢູ່ ແລ້ວ ເປັນ ສ່ວນ ໃຫຍ່, ແລະ ໄປ ຮອດ ພຽງ ສ່ວນ ໜຶ່ງ ຂອງ ຄົນ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ອີກ. ຖ້າ ເພຈ ຫາ ກໍ ເປີດ ໃໝ່ ແລະ ຍັງ ບໍ່ ມີ ຜູ້ ຕິດ ຕາມ, ຄລິບ ທີ່ ຖ່າຍ ດີ ປານ ໃດ ກໍ ອາດ ມີ ຄົນ ເບິ່ງ ບໍ່ ຮອດ ຊາວ ຄົນ. ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ທີ່ ຮ້ານ ໃໝ່ ຄວນ ອ່ານ ວິ ທີ ເລີ່ມ ຕົ້ນ ແຟນເພຈ ໃໝ່ ໃຫ້ ຖືກ ທາງ ຄຽງ ຄູ່ ໄປ ນຳ — ຄລິບ ກັບ ເພຈ ເປັນ ວຽກ ສອງ ຢ່າງ ທີ່ ຊ່ວຍ ກັນ, ບໍ່ ແມ່ນ ວຽກ ດຽວ ກັນ.

ຄວາມ ຕ່າງ ຂໍ້ ທີ ສອງ ຄື ຕົວ ເລກ. ຄລິບ ທຳ ມະ ດາ ບອກ ໄດ້ ແຕ່ ຍອດ ຄົນ ເບິ່ງ ກັບ ຍອດ ຄົນ ມັກ. ຄລິບ ທີ່ ຍິງ ເປັນ ໂຄສະນາ ບອກ ໄດ້ ວ່າ ມີ ຄົນ ຢຸດ ເບິ່ງ ຮອດ ສາມ ວິ ນາ ທີ ຈັກ ຄົນ, ເບິ່ງ ຈົນ ຈົບ ຈັກ ຄົນ, ກົດ ທັກ ຂໍ້ ຄວາມ ຈັກ ຄົນ, ແລະ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ຄວາມ ນັ້ນ ຄິດ ເປັນ ເງິນ ເທົ່າ ໃດ. ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ດຽວ ທີ່ ຄຸ້ມ ຄ່າ ຈ່າຍ ເງິນ: ບໍ່ ແມ່ນ ຍ້ອນ ຢາກ ໃຫ້ ຄົນ ເຫັນ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ, ແຕ່ ຍ້ອນ ຢາກ ຮູ້ ວ່າ ຄລິບ ແບບ ໃດ ໄດ້ ຜົນ ແລ້ວ ເຮັດ ແບບ ນັ້ນ ຊ້ຳ.

ຄົນ ສ່ວນ ຫຼາຍ ເລີ່ມ ຈາກ ປຸ່ມ ບູສ ໂພສ ທີ່ ຢູ່ ໃຕ້ ຄລິບ ຍ້ອນ ມັນ ງ່າຍ ທີ່ ສຸດ. ວິ ທີ ນັ້ນ ໃຊ້ ໄດ້ ໃນ ອາ ທິດ ທຳ ອິດ ເພື່ອ ທົດ ລອງ, ແຕ່ ມັນ ບໍ່ ໃຫ້ ທ່ານ ເລືອກ ເປົ້າ ໝາຍ ຢ່າງ ລະ ອຽດ ແລະ ບໍ່ ໃຫ້ ທ່ານ ແຍກ ຄລິບ ຫຼາຍ ອັນ ມາ ແຂ່ງ ກັນ ໃນ ງົບ ດຽວ. ຄວາມ ຕ່າງ ລະ ຫວ່າງ ສອງ ທາງ ນີ້ ໄດ້ ຂຽນ ໄວ້ ລະ ອຽດ ແລ້ວ ໃນ ບົດ ບູສ ໂພສ ຫຼື ໃຊ້ Ads Manager; ໃນ ບົດ ນີ້ ຈະ ຖື ວ່າ ທ່ານ ຈະ ຍ້າຍ ໄປ ໃຊ້ Ads Manager ໃນ ອາ ທິດ ທີ ສອງ ຫຼື ທີ ສາມ.

ໃຜ ຄວນ ອ່ານ ບົດ ນີ້ ແລະ ໃຜ ຍັງ ບໍ່ ຄວນ

ບົດ ນີ້ ເໝາະ ກັບ ຮ້ານ ທີ່ ມີ ສິນ ຄ້າ ຈັບ ຕ້ອງ ໄດ້ ແລະ ຂາຍ ຜ່ານ ການ ທັກ ຂໍ້ ຄວາມ — ຮ້ານ ເສື້ອ ຜ້າ, ຮ້ານ ອາ ຫານ, ຮ້ານ ອາ ໄຫຼ່ ລົດ, ຮ້ານ ເຄື່ອງ ສຳ ອາງ, ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ ໃຊ້ ໃນ ເຮືອນ, ຮ້ານ ຮັບ ສ້ອມ ແປງ. ຮ້ານ ປະ ເພດ ນີ້ ໄດ້ ປະ ໂຫຍດ ໄວ ທີ່ ສຸດ ຈາກ ຄລິບ ສັ້ນ ຍ້ອນ ສິນ ຄ້າ ເຫັນ ໄດ້ ດ້ວຍ ຕາ ແລະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຊື້ ໄດ້ ໄວ.

ຖ້າ ຍັງ ບໍ່ ເຄີຍ ຍິງ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ຈັກ ເທື່ອ ແລະ ຍັງ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ບັນ ຊີ ໂຄສະນາ ຕັ້ງ ຢູ່ ໃສ, ໃຫ້ ອ່ານ ວິ ທີ ລົງ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ຄ້າ ໃນ ລາວ ກ່ອນ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ກັບ ມາ ບົດ ນີ້. ບົດ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ສອນ ວິ ທີ ຕັ້ງ ບັນ ຊີ ຫຼື ວິ ທີ ຜູກ ບັດ ຈ່າຍ ເງິນ ຄືນ ອີກ — ມັນ ເລີ່ມ ຈາກ ຈຸດ ທີ່ ບັນ ຊີ ພ້ອມ ແລ້ວ ແລະ ຄຳ ຖາມ ຍັງ ເຫຼືອ ຂໍ້ ດຽວ ຄື ຈະ ເອົາ ຄລິບ ແບບ ໃດ ໄປ ຍິງ.

ອີກ ກຸ່ມ ໜຶ່ງ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ຄວນ ອ່ານ ຄື ຮ້ານ ທີ່ ຍັງ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ ບໍ່ ທັນ. ຄລິບ ທີ່ ໄດ້ ຜົນ ຈະ ພາ ຂໍ້ ຄວາມ ເຂົ້າ ມາ ເປັນ ກຳ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ຄົນ ຕອບ ພາຍ ໃນ ຫຼັກ ນາ ທີ ໃນ ຊ່ວງ ຮ້ານ ເປີດ, ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຈະ ໄຫຼ ອອກ ໄປ ຊື້ ຂໍ້ ຄວາມ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຕອບ. ຈັດ ຄົນ ຕອບ ໃຫ້ ພ້ອມ ກ່ອນ, ແລ້ວ ຄ່ອຍ ເປີດ ງົບ.

ເປັນ ຫຍັງ ຄລິບ ຈຶ່ງ ໄປ ໄດ້ ດີ ກວ່າ ຮູບ ນິ້ງ ໃນ ຕະ ຫຼາດ ລາວ

ຄຳ ຕອບ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ທີ່ ວ່າ ວີດີໂອ ທັນ ສະ ໄໝ ກວ່າ. ມັນ ຢູ່ ທີ່ ນິ ໄສ ການ ໃຊ້ ໂທ ລະ ສັບ ຂອງ ຄົນ ຢູ່ ນີ້ ສາມ ຂໍ້ ທີ່ ຕ່າງ ຈາກ ຕະ ຫຼາດ ອື່ນ ພໍ ສົມ ຄວນ, ແລະ ສາມ ຂໍ້ ນີ້ ຄວນ ຮູ້ ກ່ອນ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ຈະ ຖ່າຍ ຄລິບ ແບບ ໃດ.

ຂໍ້ ໜຶ່ງ — ຄົນ ຈຳ ນວນ ຫຼາຍ ເບິ່ງ ງ່າຍ ກວ່າ ອ່ານ

ໂພສ ຂາຍ ເຄື່ອງ ທີ່ ຂຽນ ດີ ຕ້ອງ ໃຊ້ ຄຳ ປະ ມານ ຫ້າ ສິບ ຫາ ຮ້ອຍ ຄຳ ຈຶ່ງ ບອກ ໄດ້ ຄົບ ວ່າ ເຄື່ອງ ນີ້ ແມ່ນ ຫຍັງ, ໃຊ້ ແນວ ໃດ, ລາ ຄາ ເທົ່າ ໃດ. ຄລິບ ຍາວ ສິບ ວິ ນາ ທີ ບອກ ໄດ້ ໝົດ ນັ້ນ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ໃຫ້ ໃຜ ອ່ານ ຈັກ ຄຳ. ໃນ ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ເຄື່ອງ ໃຊ້ ປະ ຈຳ ວັນ ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ໃຫຍ່ ຫຼາຍ, ຍ້ອນ ລູກ ຄ້າ ຈຳ ນວນ ບໍ່ ນ້ອຍ ເລື່ອນ ໜ້າ ຈໍ ຢູ່ ໃນ ຂະ ນະ ທີ່ ກຳ ລັງ ເຮັດ ວຽກ ອື່ນ ໄປ ນຳ.

ຜົນ ທີ່ ຕາມ ມາ ຄື ຄລິບ ຂອງ ທ່ານ ຕ້ອງ ເຂົ້າ ໃຈ ໄດ້ ດ້ວຍ ຕາ ຢ່າງ ດຽວ. ຖ້າ ຕ້ອງ ຟັງ ຈຶ່ງ ຈະ ຮູ້ ເລື່ອງ, ຫຼື ຕ້ອງ ອ່ານ ຄຳ ບັນ ຍາຍ ໃຕ້ ໂພສ ຈຶ່ງ ຈະ ຮູ້ ລາ ຄາ, ຄລິບ ນັ້ນ ຈະ ເສຍ ຄົນ ເບິ່ງ ໄປ ຄຶ່ງ ໜຶ່ງ ຕັ້ງ ແຕ່ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ. ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ທີ່ ຫົວ ຂໍ້ ເລື່ອງ ຕົວ ໜັງ ສື ເທິງ ຈໍ ຢູ່ ລຸ່ມ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ເລື່ອງ ຄວາມ ສວຍ ງາມ ແຕ່ ເປັນ ເລື່ອງ ຄວາມ ຈຳ ເປັນ.

ຂໍ້ ສອງ — ອິນ ເຕີ ເນັດ ບໍ່ ໄດ້ ໄວ ເທົ່າ ກັນ ທຸກ ບ່ອນ

ໃນ ຕົວ ເມືອງ ໃຫຍ່ ຄລິບ ຄວາມ ຄົມ ຊັດ ສູງ ໂຫຼດ ຂຶ້ນ ໄວ ບໍ່ ມີ ບັນ ຫາ. ອອກ ນອກ ຕົວ ເມືອງ ໄປ ໜ້ອຍ ດຽວ ເລື່ອງ ປ່ຽນ ໄປ ທັນ ທີ. ຄລິບ ທີ່ ຍາວ ແລະ ໜັກ ຈະ ຄ້າງ ຢູ່ ວົງ ໝູນ ໂຫຼດ ສອງ ສາມ ວິ ນາ ທີ, ແລະ ສອງ ສາມ ວິ ນາ ທີ ນັ້ນ ພຽງ ພໍ ໃຫ້ ຄົນ ເລື່ອນ ຜ່ານ ໄປ ແລ້ວ. ຄລິບ ສັ້ນ ຈຶ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ດີ ກວ່າ ຍ້ອນ ຄົນ ໃຈ ຮ້ອນ ຢ່າງ ດຽວ, ແຕ່ ດີ ກວ່າ ຍ້ອນ ມັນ ໂຫຼດ ທັນ ກ່ອນ ຄົນ ຈະ ໝົດ ຄວາມ ອົດ ທົນ.

ຂໍ້ ນີ້ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ວິ ທີ ຖ່າຍ ໂດຍ ກົງ. ຢ່າ ຖ່າຍ ໃນ ຄວາມ ຄົມ ຊັດ ສູງ ສຸດ ທີ່ ໂທ ລະ ສັບ ເຮັດ ໄດ້ ຖ້າ ບໍ່ ຈຳ ເປັນ; ຄວາມ ຄົມ ຊັດ ລະ ດັບ ກາງ ພຽງ ພໍ ສຳ ລັບ ໜ້າ ຈໍ ໂທ ລະ ສັບ ແລ້ວ. ແລະ ຢ່າ ໃສ່ ພາບ ເຄື່ອນ ໄຫວ ຫຼື ຕົວ ໜັງ ສື ບິນ ໄປ ບິນ ມາ ຫຼາຍ ເກີນ ໄປ — ນອກ ຈາກ ຈະ ເຮັດ ໃຫ້ ໄຟ ລ໌ ໜັກ ຂຶ້ນ ແລ້ວ ຍັງ ດຶງ ຄວາມ ສົນ ໃຈ ອອກ ຈາກ ສິນ ຄ້າ ນຳ ອີກ.

ຂໍ້ ສາມ — ຄົນ ເບິ່ງ ດ້ວຍ ສຽງ ປິດ ຫຼາຍ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ

ຄົນ ເປີດ ເຟສບຸກ ໃນ ຕະ ຫຼາດ, ໃນ ຮ້ານ ກາ ເຟ, ໃນ ຫ້ອງ ປະ ຊຸມ, ໃນ ລົດ ເມ. ບ່ອນ ເຫຼົ່າ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ເປີດ ສຽງ. ຄລິບ ທີ່ ອາ ໄສ ຄຳ ເວົ້າ ຢ່າງ ດຽວ ຈຶ່ງ ກາຍ ເປັນ ຄລິບ ງຽບ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ເຂົ້າ ໃຈ. ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ບໍ່ ຕ້ອງ ໃສ່ ສຽງ — ສຽງ ຍັງ ຊ່ວຍ ຄົນ ທີ່ ເປີດ ຟັງ — ແຕ່ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຄລິບ ຕ້ອງ ເຂົ້າ ໃຈ ໄດ້ ຄົບ ຖ້ວນ ເຖິງ ແມ່ນ ບໍ່ ມີ ສຽງ ຈັກ ດຽວ.

ວິ ທີ ກວດ ງ່າຍ ທີ່ ສຸດ: ຖ່າຍ ຄລິບ ແລ້ວ ເປີດ ເບິ່ງ ດ້ວຍ ສຽງ ປິດ ໃຫ້ ຄົນ ໃນ ຮ້ານ ຄົນ ໜຶ່ງ ເບິ່ງ. ຖ້າ ເຂົາ ບອກ ບໍ່ ໄດ້ ວ່າ ຄລິບ ນີ້ ຂາຍ ຫຍັງ ແລະ ລາ ຄາ ເທົ່າ ໃດ, ຄລິບ ນັ້ນ ຍັງ ບໍ່ ພ້ອມ ຍິງ. ການ ກວດ ນີ້ ໃຊ້ ເວ ລາ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ແລະ ຊ່ວຍ ປະ ຢັດ ເງິນ ໄດ້ ຫຼາຍ ກວ່າ ການ ຖ່າຍ ໃໝ່ ທັງ ໝົດ.

ຄລິບ ບໍ່ ໄດ້ ຊະ ນະ ຮູບ ນິ້ງ ໃນ ທຸກ ກໍ ລະ ນີ

ຢ່າ ຖິ້ມ ຮູບ ນິ້ງ ໄປ ທັງ ໝົດ. ມີ ສາມ ກໍ ລະ ນີ ທີ່ ຮູບ ໃບ ດຽວ ຍັງ ດີ ກວ່າ ຄລິບ: ໜຶ່ງ, ເມື່ອ ຕ້ອງ ບອກ ຕາ ຕະ ລາງ ລາ ຄາ ຫຼາຍ ລາຍ ການ ພ້ອມ ກັນ ເພາະ ຄົນ ຕ້ອງ ໄດ້ ຢຸດ ອ່ານ; ສອງ, ເມື່ອ ຕ້ອງ ບອກ ທີ່ ຕັ້ງ ຮ້ານ ດ້ວຍ ແຜນ ທີ່; ສາມ, ເມື່ອ ງົບ ໜ້ອຍ ຫຼາຍ ຈົນ ຍັງ ບໍ່ ມີ ເວ ລາ ຖ່າຍ — ຮູບ ທີ່ ຖ່າຍ ດີ ຍັງ ດີ ກວ່າ ຄລິບ ທີ່ ຖ່າຍ ຊຸ່ຍ.

ວິ ທີ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຜົນ ໃນ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຄື ຖ່າຍ ຄລິບ ໜຶ່ງ ອັນ ຕໍ່ ອາ ທິດ ແລ້ວ ຕັດ ພາບ ນິ້ງ ອອກ ຈາກ ຄລິບ ນັ້ນ ມາ ໃຊ້ ເປັນ ຮູບ ໂພສ ໃນ ມື້ ອື່ນ. ຄລິບ ໜຶ່ງ ອັນ ຈຶ່ງ ກາຍ ເປັນ ວັດ ຖຸ ດິບ ຂອງ ທັງ ອາ ທິດ ແທນ ທີ່ ຈະ ໃຊ້ ເທື່ອ ດຽວ ແລ້ວ ຖິ້ມ. ຫົວ ຂໍ້ ສຸດ ທ້າຍ ຂອງ ບົດ ນີ້ ຈະ ເວົ້າ ເລື່ອງ ນີ້ ລະ ອຽດ ຂຶ້ນ.

ງົບ ເທົ່າ ໃດ ຈຶ່ງ ພໍ ເລີ່ມ

ຄຳ ຖາມ ນີ້ ມາ ກ່ອນ ສະ ເໝີ ແລະ ຄຳ ຕອບ ຂຶ້ນ ກັບ ວ່າ ຢາກ ຮູ້ ຫຍັງ. ຖ້າ ຢາກ ຮູ້ ວ່າ ຄລິບ ແບບ ໃດ ໄດ້ ຜົນ ກັບ ຮ້ານ ຂອງ ຕົນ, ງົບ ນ້ອຍ ທີ່ ແລ່ນ ຕໍ່ ເນື່ອງ ຫຼາຍ ມື້ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ດີ ກວ່າ ງົບ ໃຫຍ່ ທີ່ ແລ່ນ ມື້ ດຽວ. ເຫດ ຜົນ ຄື ລະ ບົບ ຕ້ອງ ການ ເວ ລາ ຫາ ຄົນ ທີ່ ເໝາະ, ແລະ ຕົວ ເລກ ຂອງ ມື້ ດຽວ ແກວ່ງ ແຮງ ເກີນ ກວ່າ ຈະ ສະ ຫຼຸບ ຫຍັງ ໄດ້.

ບົດ ທີ່ ຄິດ ໄລ່ ງົບ ຕໍ່ ເດືອນ ໄວ້ ລະ ອຽດ ພ້ອມ ຕົວ ຢ່າງ ຄື ຄ່າ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ຕໍ່ ເດືອນ ເທົ່າ ໃດ ຈຶ່ງ ພໍ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ນ້ອຍ. ໃນ ບົດ ນີ້ ຂໍ ພຽງ ບອກ ຫຼັກ ຂໍ້ ດຽວ: ຢ່າ ເອົາ ງົບ ທັງ ໝົດ ໄປ ໃສ່ ຄລິບ ອັນ ດຽວ ຕັ້ງ ແຕ່ ອາ ທິດ ທຳ ອິດ. ຖ່າຍ ສາມ ຄລິບ ທີ່ ເປີດ ຫົວ ຕ່າງ ກັນ, ແບ່ງ ງົບ ໃຫ້ ທັງ ສາມ, ແລ້ວ ໃຫ້ ຕົວ ເລກ ບອກ ວ່າ ອັນ ໃດ ຄວນ ໄປ ຕໍ່.

ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ ຕັດ ສິນ ທຸກ ຢ່າງ — ສີ່ ແບບ ເປີດ ຄລິບ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້

ຖ້າ ຈະ ຈື່ ຂໍ້ ດຽວ ຈາກ ບົດ ນີ້ ໃຫ້ ຈື່ ຂໍ້ ນີ້: ຄົນ ບໍ່ ໄດ້ ຕັດ ສິນ ວ່າ ຈະ ເບິ່ງ ຄລິບ ຂອງ ທ່ານ ຫຼື ບໍ່ ຫຼັງ ຈາກ ເບິ່ງ ຈົບ. ເຂົາ ຕັດ ສິນ ພາຍ ໃນ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ, ແລະ ຫຼັງ ຈາກ ນັ້ນ ເນື້ອ ໃນ ດີ ປານ ໃດ ກໍ ບໍ່ ມີ ໃຜ ໄດ້ ເຫັນ. ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ທີ່ ຄລິບ ຈ້າງ ຖ່າຍ ລາ ຄາ ແພງ ຫຼາຍ ອັນ ໃຫ້ ຜົນ ຕ່ຳ ກວ່າ ຄລິບ ຖ່າຍ ເອງ: ຄລິບ ຈ້າງ ຖ່າຍ ມັກ ເລີ່ມ ດ້ວຍ ໂລ ໂກ້ ໝູນ ກັບ ດົນ ຕີ, ຊຶ່ງ ເປັນ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທີ່ ບໍ່ ບອກ ຫຍັງ ເລີຍ.

ສີ່ ແບບ ຂ້າງ ລຸ່ມ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ຄິດ ຂຶ້ນ ມາ ໃໝ່. ມັນ ຄື ສີ່ ແບບ ທີ່ ພົບ ຊ້ຳ ໃນ ຄລິບ ຂາຍ ເຄື່ອງ ທີ່ ໄປ ໄດ້ ດີ ໃນ ພາກ ພື້ນ ນີ້. ເລືອກ ແບບ ໜຶ່ງ ຕໍ່ ຄລິບ ໜຶ່ງ ອັນ, ຢ່າ ພະ ຍາ ຍາມ ໃສ່ ສີ່ ແບບ ໃນ ຄລິບ ດຽວ.

ແບບ ທີ ໜຶ່ງ — ເປີດ ດ້ວຍ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຕົງ ກັບ ບັນ ຫາ ຈິງ

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ຄຳ ຖາມ ທີ່ ລູກ ຄ້າ ຖາມ ຕົນ ເອງ ຢູ່ ແລ້ວ, ບໍ່ ແມ່ນ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄົນ ຂາຍ ຢາກ ຖາມ. ຕົວ ຢ່າງ ທີ່ ຜິດ ຄື "ສົນ ໃຈ ພັດ ລົມ ລຸ້ນ ໃໝ່ ບໍ" — ຄຳ ຖາມ ນີ້ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຖາມ ຕົນ ເອງ. ຕົວ ຢ່າງ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື "ພັດ ລົມ ດັງ ຈົນ ນອນ ບໍ່ ຫຼັບ ບໍ" — ນີ້ ຄື ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄົນ ຖາມ ຕົນ ເອງ ຢູ່ ໃນ ຫ້ອງ ນອນ ຕອນ ຄ່ຳ ຄືນ ຈິງ ໆ.

ໃຫ້ ຄຳ ຖາມ ຈົບ ພາຍ ໃນ ຫົກ ຄຳ ແລະ ໃຫ້ ມັນ ຂຶ້ນ ເປັນ ຕົວ ໜັງ ສື ເທິງ ຈໍ ພ້ອມ ກັນ ກັບ ຄຳ ເວົ້າ. ຢ່າ ຖາມ ສອງ ຄຳ ຖາມ ຕິດ ກັນ ເພາະ ຄົນ ຈະ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຄລິບ ນີ້ ກ່ຽວ ກັບ ບັນ ຫາ ໃດ. ຫຼັງ ຄຳ ຖາມ ໃຫ້ ຕັດ ໄປ ພາບ ສິນ ຄ້າ ທັນ ທີ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ລໍ.

ແບບ ທີ ສອງ — ເປີດ ດ້ວຍ ມື ຈັບ ສິນ ຄ້າ

ແບບ ນີ້ ງ່າຍ ທີ່ ສຸດ ແລະ ເໝາະ ກັບ ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ກ້າ ອອກ ໜ້າ ຈໍ. ພາບ ທຳ ອິດ ຄື ມື ຂອງ ທ່ານ ຍົກ ສິນ ຄ້າ ຂຶ້ນ ມາ ໃນ ໄລ ຍະ ໃກ້, ບໍ່ ມີ ຄຳ ນຳ, ບໍ່ ມີ ໂລ ໂກ້, ບໍ່ ມີ ພາບ ໜ້າ ຮ້ານ. ຄົນ ເບິ່ງ ຮັບ ຮູ້ ໄດ້ ໃນ ວິ ນາ ທີ ດຽວ ວ່າ ຄລິບ ນີ້ ກ່ຽວ ກັບ ເຄື່ອງ ຫຍັງ.

ຂໍ້ ຄວນ ລະ ວັງ ຄື ຢ່າ ໃຫ້ ມື ບັງ ສິນ ຄ້າ ແລະ ຢ່າ ໝູນ ສິນ ຄ້າ ໄວ ເກີນ ໄປ. ໝູນ ຊ້າ ໆ ຮອບ ດຽວ ພຽງ ພໍ. ຖ້າ ສິນ ຄ້າ ມີ ຈຸດ ເດັ່ນ ຢູ່ ບ່ອນ ໃດ ບ່ອນ ໜຶ່ງ — ຕະ ເຂັບ, ຮອຍ ຕໍ່, ຝາ ກັນ ນ້ຳ — ໃຫ້ ຢຸດ ຢູ່ ຈຸດ ນັ້ນ ໜຶ່ງ ວິ ນາ ທີ ແທນ ທີ່ ຈະ ໝູນ ຜ່ານ.

ແບບ ທີ ສາມ — ເປີດ ດ້ວຍ ຕົວ ເລກ

ຕົວ ເລກ ດຶງ ຕາ ຄົນ ໄດ້ ດີ ຍ້ອນ ມັນ ຢຸດ ຄວາມ ສົງ ໄສ ໄດ້ ທັນ ທີ. ລາ ຄາ, ຈຳ ນວນ ມື້ ສົ່ງ, ຈຳ ນວນ ປີ ຮັບ ປະ ກັນ, ຈຳ ນວນ ຊິ້ນ ທີ່ ຍັງ ເຫຼືອ — ຕົວ ໃດ ກໍ ໄດ້ ທີ່ ເປັນ ຄວາມ ຈິງ. ຂຽນ ຕົວ ເລກ ນັ້ນ ໃຫ້ ໃຫຍ່ ເທິງ ຈໍ ໃນ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ ພ້ອມ ກັບ ພາບ ສິນ ຄ້າ ຢູ່ ຫຼັງ.

ບ່ອນ ທີ່ ຮ້ານ ລາວ ຫຼາຍ ຮ້ານ ພາດ ຄື ບໍ່ ກ້າ ບອກ ລາ ຄາ ຍ້ອນ ຢ້ານ ຄູ່ ແຂ່ງ ເຫັນ. ຄວາມ ຈິງ ຄື ຄູ່ ແຂ່ງ ຮູ້ ລາ ຄາ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່ ແລ້ວ, ສ່ວນ ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ຮູ້ ຄື ລູກ ຄ້າ. ໂຄສະນາ ທີ່ ບໍ່ ບອກ ລາ ຄາ ຈະ ໄດ້ ຂໍ້ ຄວາມ ຫຼາຍ ກໍ ຈິງ ແຕ່ ເປັນ ຂໍ້ ຄວາມ ຖາມ ລາ ຄາ ແລ້ວ ຫາຍ ໄປ, ຊຶ່ງ ກິນ ເວ ລາ ພະ ນັກ ງານ ໂດຍ ບໍ່ ໄດ້ ຫຍັງ ກັບ ຄືນ ມາ.

ແບບ ທີ ສີ່ — ເປີດ ດ້ວຍ ພາບ ກ່ອນ ກັບ ຫຼັງ

ແບບ ນີ້ ໃຊ້ ໄດ້ ດີ ກັບ ຮ້ານ ບໍ ລິ ການ: ຮ້ານ ລ້າງ ລົດ, ຮ້ານ ຊ່າງ ຕັດ ຜົມ, ຮ້ານ ສ້ອມ ແປງ ເຄື່ອງ ໄຟ ຟ້າ, ຮ້ານ ຂາຍ ນ້ຳ ຢາ ທຳ ຄວາມ ສະ ອາດ. ພາບ ກ່ອນ ຢູ່ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ, ຕັດ ໄປ ພາບ ຫຼັງ ໃນ ວິ ນາ ທີ ທີ ສອງ ຫຼື ທີ ສາມ. ຢ່າ ຄ່ອຍ ໆ ປ່ຽນ ດ້ວຍ ລູກ ຫຼິ້ນ ພາບ ຈາງ — ຕັດ ໄວ ໆ ໄດ້ ຜົນ ກວ່າ.

ຂໍ້ ຄວນ ລະ ວັງ ຂອງ ແບບ ນີ້ ຄື ຄວາມ ຈິງ. ພາບ ກ່ອນ ຕ້ອງ ເປັນ ພາບ ຈິງ ຂອງ ວຽກ ຈິງ, ບໍ່ ແມ່ນ ພາບ ທີ່ ຈັດ ໃຫ້ ເປື້ອນ ຫຼາຍ ກວ່າ ຄວາມ ຈິງ ເພື່ອ ໃຫ້ ພາບ ຫຼັງ ເບິ່ງ ດີ ຂຶ້ນ. ລູກ ຄ້າ ໃນ ເມືອງ ນ້ອຍ ຮູ້ ຈັກ ກັນ ໝົດ ແລະ ຄວາມ ເຊື່ອ ຖື ເສຍ ໄປ ແລ້ວ ຊື້ ຄືນ ບໍ່ ໄດ້ ດ້ວຍ ງົບ ໂຄສະນາ.

ວິ ທີ ຮູ້ ວ່າ ນາດ ເປີດ ຂອງ ຕົນ ໃຊ້ ໄດ້ ຫຼື ບໍ່

ຢ່າ ຖາມ ຕົນ ເອງ ວ່າ ສວຍ ບໍ. ໃຫ້ ເອົາ ຄລິບ ໄປ ເປີດ ໃຫ້ ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ຮູ້ ຈັກ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ເບິ່ງ ສາມ ວິ ນາ ທີ ແລ້ວ ຫຼົບ ຈໍ ໄວ້, ຈາກ ນັ້ນ ຖາມ ວ່າ "ຄລິບ ນີ້ ຂາຍ ຫຍັງ". ຖ້າ ຕອບ ບໍ່ ໄດ້ ແປ ວ່າ ນາດ ເປີດ ຍັງ ບໍ່ ຜ່ານ. ການ ທົດ ສອບ ນີ້ ໃຊ້ ຄົນ ສາມ ຄົນ ກໍ ພຽງ ພໍ ແລະ ບອກ ຄວາມ ຈິງ ໄດ້ ດີ ກວ່າ ຄວາມ ຮູ້ ສຶກ ຂອງ ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ.

ຫຼັງ ຈາກ ຍິງ ໄປ ແລ້ວ ຍັງ ມີ ຕົວ ເລກ ບອກ ອີກ ຊັ້ນ ໜຶ່ງ ຄື ຈຳ ນວນ ຄົນ ທີ່ ເບິ່ງ ຮອດ ສາມ ວິ ນາ ທີ. ຫົວ ຂໍ້ ເລື່ອງ ການ ວັດ ຜົນ ຢູ່ ລຸ່ມ ນີ້ ຈະ ບອກ ວ່າ ຄວນ ອ່ານ ຕົວ ນີ້ ແນວ ໃດ ແລະ ຄວນ ແກ້ ຫຍັງ ເມື່ອ ມັນ ຕ່ຳ.

ສູດ ຄລິບ ສິບ ຫ້າ ຫາ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ

ເມື່ອ ນາດ ເປີດ ຜ່ານ ແລ້ວ ຄຳ ຖາມ ຕໍ່ ໄປ ຄື ຫຼັງ ຈາກ ນັ້ນ ໃສ່ ຫຍັງ. ຄົນ ສ່ວນ ຫຼາຍ ຕອບ ວ່າ "ໃສ່ ຂໍ້ ດີ ຂອງ ສິນ ຄ້າ" ແລ້ວ ກໍ ຮ່າຍ ຂໍ້ ດີ ອອກ ມາ ສິບ ຂໍ້. ນັ້ນ ຄື ວິ ທີ ທີ່ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົນ ອອກ ກາງ ຄັນ ໄວ ທີ່ ສຸດ. ຄລິບ ຂາຍ ເຄື່ອງ ທີ່ ໄດ້ ຜົນ ມີ ໂຄງ ຄື ກັນ ເກືອບ ໝົດ ແລະ ໂຄງ ນັ້ນ ມີ ຫ້າ ນາດ.

ນາດ ທີ ໜຶ່ງ — ບອກ ບັນ ຫາ ດ້ວຍ ຄຳ ຂອງ ລູກ ຄ້າ

ນາດ ນີ້ ຄື ນາດ ເປີດ ທີ່ ເວົ້າ ໄປ ແລ້ວ ໃນ ຫົວ ຂໍ້ ຜ່ານ ມາ. ຈຸດ ທີ່ ຕ້ອງ ຍ້ຳ ຄື ຄຳ ທີ່ ໃຊ້. ຄົນ ຂາຍ ມັກ ໃຊ້ ຄຳ ຂອງ ຄົນ ຂາຍ ເຊັ່ນ "ປະ ສິດ ທິ ພາບ ສູງ", "ວັດ ສະ ດຸ ຄຸນ ນະ ພາບ", "ອອກ ແບບ ທັນ ສະ ໄໝ". ຄຳ ພວກ ນີ້ ບໍ່ ມີ ຄວາມ ໝາຍ ຫຍັງ ຕໍ່ ຄົນ ເບິ່ງ. ຄຳ ຂອງ ລູກ ຄ້າ ຄື "ຊັກ ແລ້ວ ບໍ່ ຫົດ", "ຕັ້ງ ໄວ້ ກາງ ແດດ ບໍ່ ຈາງ", "ຍົກ ຄົນ ດຽວ ໄດ້".

ວິ ທີ ຫາ ຄຳ ຂອງ ລູກ ຄ້າ ບໍ່ ຍາກ: ເປີດ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຂອງ ເພຈ ຂຶ້ນ ມາ ອ່ານ ຍ້ອນ ຫຼັງ ໜຶ່ງ ເດືອນ ແລ້ວ ຈົດ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຊ້ຳ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຫ້າ ຂໍ້. ຄຳ ຖາມ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ຄື ບັນ ຫາ ຈິງ ຂອງ ລູກ ຄ້າ ຈິງ, ຂຽນ ດ້ວຍ ຄຳ ຂອງ ເຂົາ ເອງ ຢູ່ ແລ້ວ. ບໍ່ ຕ້ອງ ຄິດ ໃໝ່ ຈັກ ຄຳ.

ນາດ ທີ ສອງ — ໃຫ້ ເຫັນ ສິນ ຄ້າ ໃນ ໄລ ຍະ ໃກ້

ນາດ ນີ້ ຄື ນາດ ທີ່ ຄົນ ຖ່າຍ ມື ໃໝ່ ພາດ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຍ້ອນ ຖ່າຍ ຫ່າງ ເກີນ ໄປ. ໃນ ຈໍ ໂທ ລະ ສັບ ຂະ ໜາດ ຝາ ມື, ສິນ ຄ້າ ທີ່ ວາງ ຢູ່ ກາງ ຮ້ານ ຈະ ນ້ອຍ ຈົນ ເບິ່ງ ບໍ່ ອອກ ວ່າ ແມ່ນ ຫຍັງ. ໃຫ້ ເອົາ ໂທ ລະ ສັບ ເຂົ້າ ໃກ້ ຈົນ ສິນ ຄ້າ ເຕັມ ຄຶ່ງ ຈໍ ເປັນ ຢ່າງ ໜ້ອຍ.

ຖ້າ ສິນ ຄ້າ ມີ ຫຼາຍ ສີ ຫຼື ຫຼາຍ ຂະ ໜາດ, ຢ່າ ວາງ ຮຽງ ໃຫ້ ເຫັນ ພ້ອມ ກັນ ໝົດ ໃນ ນາດ ນີ້. ເລືອກ ອັນ ດຽວ ທີ່ ຂາຍ ດີ ທີ່ ສຸດ ມາ ເປັນ ຕົວ ຫຼັກ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ບອກ ໃນ ຄຳ ບັນ ຍາຍ ວ່າ ມີ ສີ ອື່ນ ອີກ. ຄລິບ ທີ່ ພະ ຍາ ຍາມ ຂາຍ ທຸກ ຢ່າງ ພ້ອມ ກັນ ຈະ ບໍ່ ຂາຍ ໄດ້ ຫຍັງ ຈັກ ຢ່າງ.

ນາດ ທີ ສາມ — ຂໍ້ ດີ ຂໍ້ ດຽວ ທີ່ ແກ້ ບັນ ຫາ ຂອງ ນາດ ທຳ ອິດ

ນີ້ ຄື ນາດ ທີ່ ຕັດ ອອກ ຍາກ ທີ່ ສຸດ ຍ້ອນ ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ຮັກ ສິນ ຄ້າ ຂອງ ຕົນ ແລະ ຢາກ ບອກ ໝົດ. ແຕ່ ກົດ ຢູ່ ນີ້ ແຂງ: ໜຶ່ງ ຄລິບ ບອກ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ດີ, ແລະ ຂໍ້ ດີ ນັ້ນ ຕ້ອງ ເປັນ ຄຳ ຕອບ ໂດຍ ກົງ ຂອງ ບັນ ຫາ ທີ່ ຍົກ ຂຶ້ນ ມາ ໃນ ນາດ ທຳ ອິດ. ຖາມ ເລື່ອງ ພັດ ລົມ ດັງ ແລ້ວ ຕອບ ເລື່ອງ ປະ ຢັດ ໄຟ ຄື ການ ຕອບ ຜິດ ຄຳ ຖາມ.

ຂໍ້ ດີ ອື່ນ ບໍ່ ໄດ້ ຫາຍ ໄປ ໃສ. ມັນ ໄປ ຢູ່ ໃນ ຄລິບ ອັນ ຕໍ່ ໄປ. ຮ້ານ ທີ່ ເຮັດ ແບບ ນີ້ ຈະ ໄດ້ ຄລິບ ສີ່ ຫ້າ ອັນ ຈາກ ສິນ ຄ້າ ຊິ້ນ ດຽວ, ແຕ່ ລະ ອັນ ຈັບ ບັນ ຫາ ຄົນ ລະ ຂໍ້, ແລະ ຕົວ ເລກ ຈະ ບອກ ເອງ ວ່າ ບັນ ຫາ ໃດ ຄົນ ສົນ ໃຈ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ນັ້ນ ຄື ຂໍ້ ມູນ ທີ່ ໃຊ້ ຕັດ ສິນ ໃຈ ສັ່ງ ເຄື່ອງ ເຂົ້າ ຮ້ານ ໄດ້ ນຳ ອີກ.

ນາດ ທີ ສີ່ — ບອກ ລາ ຄາ

ບອກ ລາ ຄາ ອອກ ມາ ເປັນ ຕົວ ເລກ, ຢູ່ ໜ້າ ຈໍ, ອ່ານ ອອກ ດ້ວຍ ຕາ. ຖ້າ ລາ ຄາ ປ່ຽນ ຕາມ ຂະ ໜາດ ໃຫ້ ບອກ ລາ ຄາ ເລີ່ມ ຕົ້ນ ພ້ອມ ຄຳ ວ່າ ເລີ່ມ ຕົ້ນ. ຖ້າ ຂາຍ ບໍ ລິ ການ ທີ່ ຕີ ລາ ຄາ ບໍ່ ໄດ້ ຈິງ ໆ ໃຫ້ ບອກ ຊ່ວງ ລາ ຄາ ແທນ. ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ຫ້າມ ຄື ບໍ່ ບອກ ຫຍັງ ເລີຍ ແລ້ວ ຂຽນ ວ່າ ທັກ ມາ ຖາມ.

ເຫດ ຜົນ ເປັນ ເລື່ອງ ຂອງ ຕົວ ເລກ ຫຼັງ ບ້ານ ຫຼາຍ ກວ່າ ເລື່ອງ ມາ ລະ ຍາດ. ຂໍ້ ຄວາມ ຖາມ ລາ ຄາ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ກິນ ເວ ລາ ພະ ນັກ ງານ ປະ ມານ ໜຶ່ງ ຫາ ສອງ ນາ ທີ ລວມ ທັງ ການ ພິມ ຕອບ ແລະ ການ ລໍ ຖ້າ. ຖ້າ ວັນ ໜຶ່ງ ມີ ຫ້າ ສິບ ຂໍ້ ຄວາມ ແບບ ນີ້ ແລ້ວ ຄົນ ຊື້ ຈິງ ມີ ສາມ ຄົນ, ຮ້ານ ໄດ້ ຈ່າຍ ຄ່າ ແຮງ ງານ ໄປ ຫຼາຍ ຊົ່ວ ໂມງ ເພື່ອ ຄຳ ຕອບ ດຽວ ທີ່ ຂຽນ ໄວ້ ໃນ ຄລິບ ຕັ້ງ ແຕ່ ຕົ້ນ ກໍ ໄດ້. ຕົວ ເລກ ໃນ ວັກ ນີ້ ເປັນ ຕົວ ຢ່າງ ສົມ ມຸດ ເພື່ອ ໃຫ້ ເຫັນ ພາບ, ບໍ່ ແມ່ນ ຜົນ ສຳ ຫຼວດ.

ນາດ ທີ ຫ້າ — ບອກ ວິ ທີ ສັ່ງ ທາງ ດຽວ

ນາດ ສຸດ ທ້າຍ ຄື ນາດ ທີ່ ຄົນ ລືມ ໃສ່ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ຄລິບ ຈົບ ລົງ ດ້ວຍ ພາບ ສິນ ຄ້າ ສວຍ ໆ ແລ້ວ ບໍ່ ບອກ ວ່າ ໃຫ້ ເຮັດ ຫຍັງ ຕໍ່. ຄົນ ເບິ່ງ ທີ່ ສົນ ໃຈ ຈຶ່ງ ເລື່ອນ ຜ່ານ ໄປ ຍ້ອນ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຈະ ຕິດ ຕໍ່ ແນວ ໃດ. ຂຽນ ໃຫ້ ຊັດ ວ່າ "ທັກ ມາ ໃນ ເພຈ" ຫຼື "ໂທ ຫາ ເບີ ນີ້", ເລືອກ ທາງ ດຽວ.

ຢ່າ ບອກ ສາມ ທາງ ພ້ອມ ກັນ. ໃສ່ ທັງ ເບີ ໂທ, ທັງ ວອດ ແອບ, ທັງ ທີ່ ຢູ່ ຮ້ານ ໃນ ສາມ ວິ ນາ ທີ ສຸດ ທ້າຍ ຄື ການ ບັງ ຄັບ ໃຫ້ ຄົນ ເບິ່ງ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຫຼາຍ ຢ່າງ ພ້ອມ ກັນ, ແລະ ຄົນ ທີ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ ບໍ່ ໄດ້ ຈະ ບໍ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຫຍັງ ເລີຍ. ເລືອກ ທາງ ທີ່ ຮ້ານ ຕອບ ໄດ້ ໄວ ທີ່ ສຸດ ແລ້ວ ໃສ່ ທາງ ນັ້ນ ທາງ ດຽວ.

ຕາ ຕະ ລາງ ຄວາມ ຍາວ ຕາມ ປະ ເພດ ຮ້ານ

ປະ ເພດ ຮ້ານ	ຄວາມ ຍາວ ທີ່ ແນະ ນຳ	ນາດ ທີ່ ຍາວ ທີ່ ສຸດ	ເຫດ ຜົນ
ຮ້ານ ເສື້ອ ຜ້າ	15–20 ວິ ນາ ທີ	ນາດ ທີ ສອງ (ໃຫ້ ເຫັນ ເນື້ອ ຜ້າ)	ຄົນ ຕັດ ສິນ ດ້ວຍ ຕາ ໄວ, ຕ້ອງ ການ ເຫັນ ຊັດ ວ່າ ໃສ່ ແລ້ວ ເປັນ ແນວ ໃດ
ຮ້ານ ອາ ຫານ	10–15 ວິ ນາ ທີ	ນາດ ທີ ສອງ (ພາບ ອາ ຫານ)	ຄວາມ ຢາກ ກິນ ເກີດ ໄວ ແລະ ຫາຍ ໄວ, ຢ່າ ໃຫ້ ຍາວ
ຮ້ານ ອາ ໄຫຼ່ ລົດ	25–30 ວິ ນາ ທີ	ນາດ ທີ ສາມ (ອະ ທິ ບາຍ ຄວາມ ເໝາະ)	ຕ້ອງ ບອກ ໃຫ້ ຊັດ ວ່າ ໃສ່ ກັບ ລຸ້ນ ໃດ ໄດ້
ຮ້ານ ບໍ ລິ ການ ສ້ອມ ແປງ	20–30 ວິ ນາ ທີ	ນາດ ທີ ໜຶ່ງ (ພາບ ກ່ອນ)	ຄວາມ ເຊື່ອ ຖື ມາ ຈາກ ການ ໄດ້ ເຫັນ ວຽກ ຈິງ
ຮ້ານ ເຄື່ອງ ໃຊ້ ໃນ ເຮືອນ	20–25 ວິ ນາ ທີ	ນາດ ທີ ສາມ (ສາ ທິດ ການ ໃຊ້)	ຄົນ ຢາກ ເຫັນ ວ່າ ໃຊ້ ງານ ຈິງ ແລ້ວ ເປັນ ແນວ ໃດ

ຕາ ຕະ ລາງ ນີ້ ເປັນ ຈຸດ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ບໍ່ ແມ່ນ ກົດ ຕາຍ ຕົວ. ຫຼັງ ຈາກ ຍິງ ໄປ ສອງ ສາມ ອາ ທິດ ຕົວ ເລກ ຄົນ ເບິ່ງ ຈົນ ຈົບ ຈະ ບອກ ເອງ ວ່າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຄວນ ຍາວ ເທົ່າ ໃດ ແທ້.

ຖ່າຍ ດ້ວຍ ໂທ ລະ ສັບ — ສາມ ຢ່າງ ທີ່ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ກ້ອງ ແພງ

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ໄດ້ ຮັບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຈາກ ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ຄື "ໂທ ລະ ສັບ ຂ້ອຍ ເກົ່າ ແລ້ວ ຖ່າຍ ໄດ້ ບໍ". ຄຳ ຕອບ ຄື ໄດ້, ແລະ ໂທ ລະ ສັບ ທີ່ ອອກ ມາ ຫ້າ ປີ ຫຼັງ ນີ້ ຖ່າຍ ຄລິບ ໂຄສະນາ ໄດ້ ດີ ພໍ ທັງ ໝົດ. ສິ່ງ ທີ່ ເຮັດ ໃຫ້ ຄລິບ ເບິ່ງ ຄື ຂອງ ມື ໃໝ່ ບໍ່ ແມ່ນ ກ້ອງ ແຕ່ ແມ່ນ ສາມ ຢ່າງ: ແສງ, ຄວາມ ນິ້ງ, ແລະ ສຽງ.

ແສງ — ຢືນ ໃຫ້ ຖືກ ຂ້າງ ແລ້ວ ຈົບ

ກົດ ຂໍ້ ດຽວ ທີ່ ຕ້ອງ ຈື່: ແສງ ຕ້ອງ ຢູ່ ດ້ານ ຫຼັງ ຂອງ ຄົນ ຖ່າຍ ແລະ ສ່ອງ ໃສ່ ສິ່ງ ທີ່ ຖືກ ຖ່າຍ. ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ພົບ ຊ້ຳ ທີ່ ສຸດ ຄື ຢືນ ຖ່າຍ ໂດຍ ຫັນ ຫຼັງ ໃຫ້ ປະ ຕູ ຮ້ານ ຫຼື ປ່ອງ ຢ້ຽມ — ຜົນ ຄື ສິນ ຄ້າ ກາຍ ເປັນ ເງົາ ດຳ ຢູ່ ໜ້າ ພື້ນ ຫຼັງ ຂາວ ຈ້າ. ຍ້າຍ ຕົວ ເອງ ໄປ ອີກ ຂ້າງ ໜຶ່ງ ຂອງ ສິນ ຄ້າ ແກ້ ບັນ ຫາ ນີ້ ໄດ້ ໝົດ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຊື້ ຫຍັງ.

ເວ ລາ ດີ ທີ່ ສຸດ ສຳ ລັບ ຖ່າຍ ຢູ່ ໜ້າ ຮ້ານ ຄື ຕອນ ເຊົ້າ ກ່ອນ ເກົ້າ ໂມງ ຫຼື ຕອນ ແລງ ຫຼັງ ສີ່ ໂມງ. ແດດ ຕອນ ທ່ຽງ ແຮງ ເກີນ ໄປ, ເຮັດ ໃຫ້ ເງົາ ດຳ ຕັດ ຄົມ ຢູ່ ໜ້າ ຄົນ ແລະ ເຮັດ ໃຫ້ ສີ ຂອງ ສິນ ຄ້າ ຈາງ. ຖ້າ ຕ້ອງ ຖ່າຍ ຕອນ ທ່ຽງ ໃຫ້ ຍ້າຍ ເຂົ້າ ຮົ່ມ ຫຼື ຢູ່ ໃຕ້ ຫຼັງ ຄາ ຍື່ນ, ຢ່າ ຢືນ ກາງ ແດດ ໂດຍ ກົງ.

ໃນ ຮ້ານ ທີ່ ໃຊ້ ໄຟ ນີ ອອນ ເພ ດານ, ພາບ ມັກ ອອກ ສີ ຂຽວ ຫຼື ສີ ຟ້າ. ວິ ທີ ແກ້ ຖືກ ທີ່ ສຸດ ຄື ຖ່າຍ ໃກ້ ປ່ອງ ຢ້ຽມ ໃນ ຕອນ ກາງ ເວັນ ໂດຍ ໃຊ້ ແສງ ທຳ ມະ ຊາດ ເປັນ ຫຼັກ. ຖ້າ ຈຳ ເປັນ ຕ້ອງ ຊື້ ອຸ ປະ ກອນ ຈິງ ໆ, ໄຟ ວົງ ແຫວນ ຂະ ໜາດ ນ້ອຍ ລາ ຄາ ບໍ່ ສູງ ພຽງ ພໍ ແລ້ວ ສຳ ລັບ ຖ່າຍ ສິນ ຄ້າ ວາງ ໂຕະ, ບໍ່ ຕ້ອງ ຊື້ ຊຸດ ໄຟ ໃຫຍ່.

ຄວາມ ນິ້ງ — ຢຸດ ຖື ດ້ວຍ ມື

ຄລິບ ສັ່ນ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົນ ເບິ່ງ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ ຮ້ານ ບໍ່ ເປັນ ມື ອາ ຊີບ ໄວ ກວ່າ ຂໍ້ ອື່ນ ໃດ. ຂາ ຕັ້ງ ໂທ ລະ ສັບ ລາ ຄາ ບໍ່ ແພງ ແກ້ ໄດ້ ໝົດ, ແຕ່ ຖ້າ ຍັງ ບໍ່ ມີ ໃນ ມື້ ນີ້ ໃຫ້ ໃຊ້ ກອງ ປຶ້ມ ສາມ ສີ່ ຫົວ ວາງ ຊ້ອນ ກັນ ແລ້ວ ພິງ ໂທ ລະ ສັບ ໃສ່. ວິ ທີ ນີ້ ໃຫ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ ການ ຖື ດ້ວຍ ມື ຢ່າງ ເຫັນ ໄດ້ ຊັດ.

ຖ້າ ຕ້ອງ ຍ່າງ ຖ່າຍ ຈິງ ໆ ໃຫ້ ຍ່າງ ຊ້າ ໆ ດ້ວຍ ຫົວ ເຂົ່າ ງໍ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ແລະ ຈັບ ໂທ ລະ ສັບ ດ້ວຍ ສອງ ມື ຊິດ ຕົວ. ຢ່າ ຊູມ ດ້ວຍ ນິ້ວ ໃນ ຂະ ນະ ຖ່າຍ — ພາບ ຈະ ແຕກ ແລະ ສັ່ນ. ຢາກ ໃກ້ ໃຫ້ ຍ້າຍ ຕົວ ເຂົ້າ ໄປ ໃກ້ ແທນ.

ສຽງ — ຫ້ອງ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ໄມ ໂຄ ໂຟນ

ຫຼາຍ ຄົນ ຊື້ ໄມ ໂຄ ໂຟນ ຕິດ ປົກ ເສື້ອ ກ່ອນ ແກ້ ບັນ ຫາ ຫ້ອງ, ຊຶ່ງ ເປັນ ລຳ ດັບ ທີ່ ກັບ ຫົວ. ສຽງ ກ້ອງ ໃນ ຫ້ອງ ຫວ່າງ ທີ່ ມີ ພື້ນ ກະ ເບື້ອງ ກັບ ຝາ ເປົ່າ ບໍ່ ມີ ໄມ ໂຄ ໂຟນ ໃດ ແກ້ ໄດ້. ວິ ທີ ແກ້ ຄື ຍ້າຍ ໄປ ຖ່າຍ ໃນ ຫ້ອງ ທີ່ ມີ ຜ້າ ຫຼາຍ — ຫ້ອງ ນອນ ທີ່ ມີ ຜ້າ ມ່ານ ກັບ ຕູ້ ເສື້ອ ຜ້າ ໃຫ້ ສຽງ ດີ ກວ່າ ຫ້ອງ ປະ ຊຸມ ຂອງ ຮ້ານ ຫຼາຍ.

ຢູ່ ໜ້າ ຮ້ານ ທີ່ ຕິດ ຖະ ໜົນ, ສຽງ ລົດ ຈະ ດັງ ກວ່າ ສຽງ ຄົນ ເວົ້າ ສະ ເໝີ ຍ້ອນ ໄມ ໂຄ ໂຟນ ຂອງ ໂທ ລະ ສັບ ຮັບ ສຽງ ຮອບ ຕົວ. ຖ້າ ຈຳ ເປັນ ຕ້ອງ ຖ່າຍ ບ່ອນ ນັ້ນ ໃຫ້ ຍອມ ຮັບ ວ່າ ຄລິບ ນີ້ ຈະ ເປັນ ຄລິບ ບໍ່ ມີ ຄຳ ເວົ້າ ແລ້ວ ອາ ໄສ ຕົວ ໜັງ ສື ເທິງ ຈໍ ແທນ ທັງ ໝົດ. ນັ້ນ ດີ ກວ່າ ການ ໃສ່ ສຽງ ທີ່ ຟັງ ບໍ່ ອອກ.

ຕັ້ງ ຄ່າ ໃນ ໂທ ລະ ສັບ ກ່ອນ ຖ່າຍ

ສາມ ຂໍ້ ນີ້ ຕັ້ງ ເທື່ອ ດຽວ ໃຊ້ ໄດ້ ຕະ ຫຼອດ. ໜຶ່ງ, ເປີດ ເສັ້ນ ຕາ ຕະ ລາງ ໃນ ກ້ອງ ເພື່ອ ຊ່ວຍ ວາງ ສິນ ຄ້າ ໃຫ້ ຢູ່ ກາງ ແລະ ບໍ່ ໃຫ້ ພາບ ອຽງ. ສອງ, ຖ່າຍ ແນວ ຕັ້ງ ໃນ ອັດ ຕາ ສ່ວນ ເກົ້າ ຕໍ່ ສິບ ຫົກ ຍ້ອນ ນັ້ນ ຄື ຮູບ ຮ່າງ ຂອງ ຈໍ ໂທ ລະ ສັບ ທີ່ ຄົນ ຈະ ເບິ່ງ. ສາມ, ລັອກ ຈຸດ ໂຟ ກັດ ດ້ວຍ ການ ແຕະ ຄ້າງ ໃສ່ ສິນ ຄ້າ ກ່ອນ ກົດ ຖ່າຍ ເພື່ອ ບໍ່ ໃຫ້ ພາບ ມົວ ໆ ຊັດ ໆ ຢູ່ ກາງ ຄລິບ.

ຂໍ້ ທີ ສີ່ ທີ່ ຄົນ ລືມ ຄື ເຊັດ ໜ້າ ເລນ. ໂທ ລະ ສັບ ທີ່ ຢູ່ ໃນ ຖົງ ຫຼື ໃນ ກະ ເປົ໋າ ທັງ ວັນ ມີ ຮອຍ ນິ້ວ ມື ກັບ ຝຸ່ນ ຢູ່ ໜ້າ ເລນ ສະ ເໝີ, ແລະ ຮອຍ ນັ້ນ ເຮັດ ໃຫ້ ພາບ ມົວ ຫຼາຍ ກວ່າ ຄວາມ ເກົ່າ ຂອງ ກ້ອງ. ເຊັດ ດ້ວຍ ຜ້າ ນຸ້ມ ຫ້າ ວິ ນາ ທີ ກ່ອນ ຖ່າຍ ທຸກ ເທື່ອ.

ຕັດ ຕໍ່ ໃນ ໂທ ລະ ສັບ ພຽງ ພໍ ແລ້ວ

ບໍ່ ຕ້ອງ ຮຽນ ໂປ ຣ ແກ ຣມ ຕັດ ຕໍ່ ໃນ ຄອມ ພິວ ເຕີ. ຄລິບ ໂຄສະນາ ຄວາມ ຍາວ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ຕ້ອງ ການ ພຽງ ສາມ ຢ່າງ: ຕັດ ຫົວ ຕັດ ທ້າຍ ອອກ, ຕໍ່ ສອງ ສາມ ພາບ ເຂົ້າ ກັນ, ແລະ ໃສ່ ຕົວ ໜັງ ສື. ແອັບ ຕັດ ຕໍ່ ຟຣີ ທີ່ ມີ ຢູ່ ໃນ ຮ້ານ ແອັບ ເຮັດ ໄດ້ ໝົດ ສາມ ຢ່າງ ນີ້.

ສິ່ງ ທີ່ ຕ້ອງ ລະ ວັງ ຄື ລາຍ ນ້ຳ ຂອງ ແອັບ. ແອັບ ຟຣີ ຫຼາຍ ຕົວ ຕິດ ຊື່ ຂອງ ຕົນ ໄວ້ ທ້າຍ ຄລິບ ຫຼື ມຸມ ຈໍ. ໃນ ຄລິບ ທີ່ ຈະ ເອົາ ໄປ ຍິງ ເປັນ ໂຄສະນາ ໃຫ້ ຕັດ ສ່ວນ ນັ້ນ ອອກ ຫຼື ເລືອກ ແອັບ ທີ່ ບໍ່ ໃສ່ ລາຍ ນ້ຳ, ຍ້ອນ ລາຍ ນ້ຳ ຂອງ ຄົນ ອື່ນ ຢູ່ ໃນ ໂຄສະນາ ຂອງ ຕົນ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົນ ສັບ ສົນ ວ່າ ໃຜ ຂາຍ.

ອີກ ຂໍ້ ໜຶ່ງ: ເກັບ ໄຟ ລ໌ ຕົ້ນ ສະ ບັບ ໄວ້ ສະ ເໝີ. ຄລິບ ທີ່ ຕັດ ແລ້ວ ຈະ ຖືກ ຕັດ ອີກ ຮອບ ໃນ ອະ ນາ ຄົດ ເມື່ອ ຢາກ ເຮັດ ຄວາມ ຍາວ ອື່ນ, ແລະ ການ ຕັດ ຈາກ ໄຟ ລ໌ ທີ່ ຖືກ ບີບ ອັດ ຫຼາຍ ຮອບ ຈະ ໃຫ້ ພາບ ແຕກ. ວາງ ໄຟ ລ໌ ຕົ້ນ ສະ ບັບ ໄວ້ ໃນ ໂຟນ ເດີ ດຽວ ແຍກ ຕາມ ເດືອນ.

ຕົວ ໜັງ ສື ເທິງ ຈໍ — ບໍ່ ແມ່ນ ຂອງ ປະ ດັບ ແຕ່ ເປັນ ຂອງ ຈຳ ເປັນ

ຖ້າ ຄົນ ເບິ່ງ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ເປີດ ດ້ວຍ ສຽງ ປິດ, ຄລິບ ທີ່ ບໍ່ ມີ ຕົວ ໜັງ ສື ຄື ຄລິບ ທີ່ ບໍ່ ໄດ້ ເວົ້າ ຫຍັງ ເລີຍ ກັບ ຄົນ ສ່ວນ ໃຫຍ່. ຂໍ້ ນີ້ ຟັງ ແລ້ວ ຮຸນ ແຮງ ແຕ່ ເປັນ ຄວາມ ຈິງ ທີ່ ເຫັນ ໄດ້ ຈາກ ຕົວ ເລກ ຄົນ ເບິ່ງ ຈົນ ຈົບ ຂອງ ຄລິບ ສອງ ອັນ ທີ່ ຄື ກັນ ທຸກ ຢ່າງ ຍົກ ເວັ້ນ ຕົວ ໜັງ ສື.

ໃສ່ ຫຍັງ ແດ່ ແລະ ໃສ່ ຕອນ ໃດ

ບໍ່ ຈຳ ເປັນ ຕ້ອງ ພິມ ທຸກ ຄຳ ທີ່ ເວົ້າ ອອກ ມາ. ສິ່ງ ທີ່ ຕ້ອງ ມີ ເປັນ ຕົວ ໜັງ ສື ມີ ສີ່ ຢ່າງ: ຄຳ ຖາມ ຫຼື ບັນ ຫາ ໃນ ນາດ ເປີດ, ຊື່ ສິນ ຄ້າ, ລາ ຄາ, ແລະ ວິ ທີ ສັ່ງ. ສີ່ ຢ່າງ ນີ້ ວາງ ໄວ້ ຢູ່ ນາດ ຂອງ ມັນ ຕາມ ໂຄງ ຫ້າ ນາດ ຂ້າງ ເທິງ ແລ້ວ ຄລິບ ຈະ ອ່ານ ອອກ ໄດ້ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ມີ ສຽງ.

ຢ່າ ໃຫ້ ຕົວ ໜັງ ສື ຂຶ້ນ ພ້ອມ ກັນ ຫຼາຍ ບັນ ທັດ. ໜຶ່ງ ຫາ ສອງ ບັນ ທັດ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ຊ່ວງ ພຽງ ພໍ. ໃຫ້ ຖື ເປັນ ກົດ ງ່າຍ ໆ ຂອງ ຕົນ ເອງ ວ່າ ຂໍ້ ຄວາມ ສັ້ນ ໆ ຕ້ອງ ຢູ່ ເທິງ ຈໍ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ສອງ ວິ ນາ ທີ, ແລ້ວ ກວດ ດ້ວຍ ຕົນ ເອງ ໂດຍ ອ່ານ ອອກ ສຽງ ຕາມ ຈັງ ຫວະ ຂອງ ຄລິບ — ອ່ານ ບໍ່ ທັນ ແປ ວ່າ ຕ້ອງ ຍືດ ໃຫ້ ດົນ ຂຶ້ນ.

ວາງ ໄວ້ ບ່ອນ ໃດ ຈຶ່ງ ບໍ່ ຖືກ ບັງ

ນີ້ ຄື ຂໍ້ ທີ່ ຄົນ ພາດ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ແລະ ພາດ ແບບ ທີ່ ບໍ່ ຮູ້ ຕົວ. ໃນ ໜ້າ ຟີດ ຂອງ ເຟສບຸກ ແລະ ໃນ Reels, ຂອບ ເທິງ ກັບ ຂອບ ລຸ່ມ ຂອງ ຄລິບ ຈະ ຖືກ ບັງ ດ້ວຍ ຊື່ ເພຈ, ປຸ່ມ ກົດ ໃຈ, ຄຳ ບັນ ຍາຍ ແລະ ປຸ່ມ ຂໍ້ ຄວາມ. ຕົວ ໜັງ ສື ທີ່ ວາງ ຢູ່ ຂອບ ຈຶ່ງ ຫາຍ ໄປ ຕໍ່ ໜ້າ ຄົນ ເບິ່ງ ໂດຍ ທີ່ ຄົນ ຖ່າຍ ບໍ່ ເຄີຍ ເຫັນ ບັນ ຫາ ຍ້ອນ ຕອນ ຕັດ ຕໍ່ ມັນ ຢູ່ ຄົບ ດີ.

ວິ ທີ ປອດ ໄພ ຄື ວາງ ຕົວ ໜັງ ສື ໄວ້ ໃນ ຊ່ວງ ກາງ ຂອງ ຈໍ ເທົ່າ ນັ້ນ. ຄິດ ງ່າຍ ໆ ວ່າ ຂອບ ເທິງ ປະ ມານ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ຫ້າ ຂອງ ຄວາມ ສູງ ແລະ ຂອບ ລຸ່ມ ອີກ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ສີ່ ຄື ເຂດ ຫ້າມ. ວິ ທີ ກວດ ທີ່ ແນ່ ນອນ ກວ່າ ຄື ໂພສ ຄລິບ ລົງ ເປັນ ໂພສ ທົດ ລອງ ໃນ ເພຈ ຂອງ ຕົນ ກ່ອນ, ເປີດ ເບິ່ງ ດ້ວຍ ໂທ ລະ ສັບ ຈິງ, ແລ້ວ ຈຶ່ງ ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ຈະ ຍິງ ຫຼື ຈະ ຍ້າຍ ຕົວ ໜັງ ສື.

ຂະ ໜາດ ຕົວ ອັກ ສອນ ແລະ ສີ

ຂະ ໜາດ ຕົວ ອັກ ສອນ ໃຫ້ ໃຫຍ່ ຈົນ ອ່ານ ອອກ ໃນ ຈໍ ໂທ ລະ ສັບ ຂະ ໜາດ ນ້ອຍ ຂອງ ຄົນ ອື່ນ. ວິ ທີ ກວດ ຄື ວາງ ໂທ ລະ ສັບ ຫ່າງ ຈາກ ຕາ ໜຶ່ງ ແຂນ ແລ້ວ ເບິ່ງ — ຖ້າ ຕ້ອງ ຫຍີ້ ຕາ ອ່ານ ແປ ວ່າ ນ້ອຍ ເກີນ ໄປ. ໃນ ຄລິບ ໂຄສະນາ ຄວາມ ຍາວ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ຫຼາຍ ຄົນ ໃສ່ ຕົວ ອັກ ສອນ ນ້ອຍ ເກີນ ໄປ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ.

ເລື່ອງ ສີ ໃຫ້ ຢູ່ ກັບ ຫຼັກ ຂໍ້ ດຽວ: ຕົວ ໜັງ ສື ຕ້ອງ ຕັດ ກັບ ພື້ນ ຫຼັງ. ຕົວ ຂາວ ເທິງ ພື້ນ ສະ ຫວ່າງ ຫຼື ຕົວ ດຳ ເທິງ ພື້ນ ມືດ ອ່ານ ບໍ່ ອອກ ທັງ ຄູ່. ວິ ທີ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ທຸກ ບ່ອນ ຄື ຕົວ ຂາວ ວາງ ເທິງ ແຖບ ດຳ ໂປ່ງ ໃສ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ, ຫຼື ຕົວ ຂາວ ທີ່ ມີ ຂອບ ດຳ ບາງ ໆ. ຢ່າ ໃຊ້ ສີ ສົດ ຫຼາຍ ສີ ໃນ ຄລິບ ດຽວ.

ຄຳ ບັນ ຍາຍ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ໃຊ້ ໄດ້ ບໍ ກັບ ພາ ສາ ລາວ

ແອັບ ຕັດ ຕໍ່ ຫຼາຍ ຕົວ ມີ ຄຸນ ສົມ ບັດ ຖອດ ຄຳ ເວົ້າ ອອກ ມາ ເປັນ ຕົວ ໜັງ ສື ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ. ສຳ ລັບ ພາ ສາ ອັງ ກິດ ຫຼື ພາ ສາ ໄທ ມັນ ໃຊ້ ໄດ້ ດີ ພໍ ສົມ ຄວນ. ສຳ ລັບ ພາ ສາ ລາວ ຜົນ ຍັງ ບໍ່ ແນ່ ນອນ ແລະ ຫຼາຍ ແອັບ ຍັງ ບໍ່ ຮອງ ຮັບ ເລີຍ. ຢ່າ ໄວ້ ໃຈ ແລ້ວ ໂພສ ໂດຍ ບໍ່ ອ່ານ ຄືນ.

ວິ ທີ ທີ່ ໄວ ກວ່າ ສຳ ລັບ ຄລິບ ສັ້ນ ຄື ພິມ ເອງ. ຄລິບ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ມີ ຂໍ້ ຄວາມ ປະ ມານ ສີ່ ຫາ ຫົກ ຊ່ວງ ເທົ່າ ນັ້ນ, ພິມ ເອງ ໃຊ້ ເວ ລາ ບໍ່ ຮອດ ຫ້າ ນາ ທີ ແລະ ໄດ້ ຄຳ ທີ່ ຖືກ ຕ້ອງ ແນ່ ນອນ. ຖ້າ ຢາກ ໃຫ້ ໄວ ຂຶ້ນ ອີກ ໃຫ້ ເກັບ ຄລິບ ແມ່ ແບບ ໄວ້ ອັນ ໜຶ່ງ ທີ່ ມີ ຕຳ ແໜ່ງ ຕົວ ໜັງ ສື ວາງ ໄວ້ ແລ້ວ, ເທື່ອ ຕໍ່ ໄປ ພຽງ ປ່ຽນ ຄຳ ກັບ ປ່ຽນ ພາບ.

ພາ ສາ ໃດ ຄວນ ໃຊ້ ໃນ ຕົວ ໜັງ ສື

ຄຳ ຖາມ ນີ້ ຕົວ ຈິງ ແລ້ວ ຄື ຄຳ ຖາມ ວ່າ ຂາຍ ໃຫ້ ໃຜ. ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ໃນ ນະ ຄອນ ຫຼວງ ວຽງ ຈັນ ໃຫ້ ຄົນ ທ້ອງ ຖິ່ນ ຄວນ ໃຊ້ ພາ ສາ ລາວ ເປັນ ຫຼັກ ແລະ ໃຊ້ ຕົວ ອັກ ສອນ ລາ ຕິນ ສະ ເພາະ ຊື່ ຍີ່ ຫໍ້ ຫຼື ຄຳ ເຕັກ ນິກ ທີ່ ບໍ່ ມີ ຄຳ ລາວ. ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຢູ່ ເຂດ ຊາຍ ແດນ ຫຼື ຂາຍ ໃຫ້ ນັກ ທ່ອງ ທ່ຽວ ອາດ ຕ້ອງ ໃສ່ ສອງ ພາ ສາ, ແຕ່ ໃຫ້ ໃສ່ ພາ ສາ ຫຼັກ ໃຫຍ່ ແລະ ພາ ສາ ຮອງ ນ້ອຍ ລົງ.

ຂໍ້ ຫ້າມ ຂໍ້ ດຽວ ຄື ຢ່າ ໃສ່ ສາມ ພາ ສາ ໃນ ຈໍ ດຽວ. ພື້ນ ທີ່ ຈໍ ໂທ ລະ ສັບ ນ້ອຍ ຢູ່ ແລ້ວ ແລະ ຕົວ ໜັງ ສື ສາມ ຊັ້ນ ຈະ ບີບ ໃຫ້ ທຸກ ຊັ້ນ ນ້ອຍ ຈົນ ອ່ານ ບໍ່ ອອກ ທັງ ໝົດ. ຖ້າ ຕ້ອງ ການ ຮອດ ສອງ ກຸ່ມ ຈິງ ໆ ໃຫ້ ຖ່າຍ ຄລິບ ສອງ ອັນ ແລ້ວ ຕັ້ງ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ແຍກ ກັນ — ວິ ທີ ຕັ້ງ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ຢູ່ ໃນ ບົດ ຕັ້ງ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ໃນ ລາວ.

ຍິງ ແລ້ວ ວັດ ຫຍັງ — ເລືອກ ເປົ້າ ໝາຍ ແລະ ອ່ານ ຕົວ ເລກ ໃຫ້ ເປັນ

ຕອນ ສ້າງ ໂຄສະນາ ລະ ບົບ ຈະ ຖາມ ກ່ອນ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຫຍັງ. ຄຳ ຕອບ ນີ້ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ທຸກ ຂໍ້ ຕັ້ງ ຄ່າ ອື່ນ ຍ້ອນ ມັນ ບອກ ລະ ບົບ ວ່າ ຄວນ ເອົາ ຄລິບ ໄປ ວາງ ຕໍ່ ໜ້າ ຄົນ ແບບ ໃດ. ເລືອກ ຜິດ ຂໍ້ ນີ້ ແລ້ວ ຄລິບ ດີ ປານ ໃດ ກໍ ໄປ ຮອດ ຄົນ ຜິດ ກຸ່ມ.

ຮູບ ຂ້າງ ເທິງ ບອກ ເລື່ອງ ໜຶ່ງ ທີ່ ຄວນ ຮູ້ ໄວ້ ກ່ອນ ເລີ່ມ: ເຄື່ອງ ມື ຈັດ ການ ໂຄສະນາ ຂອງ Meta ຍັງ ບໍ່ ມີ ພາ ສາ ລາວ. ນັ້ນ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຄົນ ໃນ ຮ້ານ ທີ່ ຈະ ຮັບ ໜ້າ ທີ່ ນີ້ ຕ້ອງ ອ່ານ ພາ ສາ ອັງ ກິດ ໄດ້ ພໍ ສົມ ຄວນ ຫຼື ຕ້ອງ ຈື່ ຕຳ ແໜ່ງ ປຸ່ມ ເອົາ. ວິ ທີ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ຈົດ ຄຳ ອັງ ກິດ ທີ່ ພົບ ຊ້ຳ ໄວ້ ໜ້າ ດຽວ ຕິດ ຝາ — ປະ ມານ ຊາວ ຄຳ ພຽງ ພໍ ໃຊ້ ໄດ້ ໝົດ ວຽກ ປະ ຈຳ ວັນ.

ເປົ້າ ໝາຍ ໃດ ເໝາະ ກັບ ຄລິບ ຂາຍ ເຄື່ອງ

ສຳ ລັບ ຮ້ານ ນ້ອຍ ທີ່ ຂາຍ ຜ່ານ ຂໍ້ ຄວາມ, ເປົ້າ ໝາຍ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຈິງ ມີ ສອງ ອັນ. ອັນ ທຳ ອິດ ຄື ເປົ້າ ໝາຍ ຂໍ້ ຄວາມ — ບອກ ລະ ບົບ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຄົນ ທັກ ເຂົ້າ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຂອງ ເພຈ. ອັນ ທີ ສອງ ຄື ເປົ້າ ໝາຍ ຄົນ ເບິ່ງ ວີດີໂອ — ບອກ ລະ ບົບ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຄົນ ທີ່ ຢຸດ ເບິ່ງ ຄລິບ ດົນ.

ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ຄື ເລືອກ ເປົ້າ ໝາຍ ຄົນ ເບິ່ງ ວີດີໂອ ແລ້ວ ຄາດ ຫວັງ ຍອດ ຂາຍ. ເປົ້າ ໝາຍ ນັ້ນ ຈະ ໃຫ້ ຍອດ ຄົນ ເບິ່ງ ສູງ ຫຼາຍ ຍ້ອນ ລະ ບົບ ໄປ ຫາ ຄົນ ທີ່ ມັກ ເບິ່ງ ຄລິບ, ຊຶ່ງ ບໍ່ ແມ່ນ ຄົນ ດຽວ ກັບ ຄົນ ທີ່ ມັກ ຊື້ ເຄື່ອງ. ໃຊ້ ເປົ້າ ໝາຍ ຄົນ ເບິ່ງ ວີດີໂອ ໄດ້ ໃນ ອາ ທິດ ທຳ ອິດ ເພື່ອ ທົດ ສອບ ວ່າ ນາດ ເປີດ ອັນ ໃດ ດຶງ ຄົນ ໄດ້, ແລ້ວ ຈຶ່ງ ຍ້າຍ ໄປ ເປົ້າ ໝາຍ ຂໍ້ ຄວາມ ເມື່ອ ຮູ້ ຄຳ ຕອບ ແລ້ວ.

ສີ່ ຕົວ ເລກ ທີ່ ຕ້ອງ ອ່ານ ແລະ ອ່ານ ຕາມ ລຳ ດັບ

ລຳ ດັບ ນີ້ ມີ ເຫດ ຜົນ. ຕົວ ທຳ ອິດ ບອກ ວ່າ ນາດ ເປີດ ໃຊ້ ໄດ້ ຫຼື ບໍ່. ຖ້າ ຄົນ ຢຸດ ເບິ່ງ ຮອດ ສາມ ວິ ນາ ທີ ໜ້ອຍ, ບັນ ຫາ ຢູ່ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ ເທົ່າ ນັ້ນ — ບໍ່ ຕ້ອງ ໄປ ແກ້ ລາ ຄາ, ບໍ່ ຕ້ອງ ໄປ ແກ້ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ, ບໍ່ ຕ້ອງ ຖ່າຍ ໃໝ່ ທັງ ຄລິບ. ຖ່າຍ ໃໝ່ ສະ ເພາະ ສາມ ວິ ນາ ທີ ນັ້ນ ແລ້ວ ຕໍ່ ເຂົ້າ ກັບ ຄລິບ ເກົ່າ ກໍ ພຽງ ພໍ.

ຕົວ ທີ ສອງ ບອກ ວ່າ ຄວາມ ຍາວ ເໝາະ ຫຼື ບໍ່. ຖ້າ ຄົນ ຜ່ານ ນາດ ເປີດ ໄດ້ ດີ ແຕ່ ອອກ ກາງ ຄັນ ຫຼາຍ, ຄລິບ ຍາວ ເກີນ ຄວາມ ຈຳ ເປັນ ຫຼື ນາດ ກາງ ບໍ່ ໜ້າ ສົນ ໃຈ. ວິ ທີ ແກ້ ຖືກ ທີ່ ສຸດ ຄື ຕັດ ໃຫ້ ສັ້ນ ລົງ ຫ້າ ຫາ ສິບ ວິ ນາ ທີ ແລ້ວ ຍິງ ຄູ່ ກັນ ໄປ ອາ ທິດ ໜຶ່ງ ເພື່ອ ທຽບ.

ຕົວ ທີ ສາມ ຄື ຈຳ ນວນ ຂໍ້ ຄວາມ. ນີ້ ຄື ຕົວ ທີ່ ໃກ້ ເງິນ ທີ່ ສຸດ ແລະ ເປັນ ຕົວ ດຽວ ທີ່ ຄວນ ເອົາ ໄປ ລາຍ ງານ ໃຫ້ ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ. ຈົດ ໄວ້ ທຸກ ມື້ ໃນ ຕາ ຕະ ລາງ ງ່າຍ ໆ ພ້ອມ ຈຳ ນວນ ຄົນ ທີ່ ຊື້ ຈິງ, ຍ້ອນ ອັດ ຕາ ລະ ຫວ່າງ ສອງ ຕົວ ນີ້ ຈະ ບອກ ວ່າ ບັນ ຫາ ຢູ່ ໂຄສະນາ ຫຼື ຢູ່ ການ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ.

ຕົວ ທີ ສີ່ ຄື ຄ່າ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ຄວາມ, ຄິດ ໄດ້ ໂດຍ ເອົາ ເງິນ ທີ່ ໃຊ້ ຫານ ດ້ວຍ ຈຳ ນວນ ຂໍ້ ຄວາມ. ຕົວ ນີ້ ບໍ່ ມີ ຄ່າ ມາດ ຕະ ຖານ ວ່າ ເທົ່າ ໃດ ຄື ດີ — ມັນ ຂຶ້ນ ກັບ ວ່າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ໄດ້ ກຳ ໄລ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ເທົ່າ ໃດ. ໃຊ້ ມັນ ທຽບ ລະ ຫວ່າງ ຄລິບ ຂອງ ຕົນ ເອງ ເທົ່າ ນັ້ນ, ຢ່າ ເອົາ ໄປ ທຽບ ກັບ ຕົວ ເລກ ຂອງ ຮ້ານ ອື່ນ ຫຼື ຂອງ ປະ ເທດ ອື່ນ.

ຕົວ ເລກ ທີ່ ບໍ່ ຄວນ ເອົາ ມາ ຕັດ ສິນ

ຍອດ ຄົນ ກົດ ໃຈ ແລະ ຍອດ ແບ່ງ ປັນ ເບິ່ງ ແລ້ວ ພໍ ໃຈ ແຕ່ ຕັດ ສິນ ຫຍັງ ບໍ່ ໄດ້. ຄລິບ ຕະ ຫຼົກ ຫຼື ຄລິບ ແຈກ ຂອງ ຟຣີ ໄດ້ ສອງ ຕົວ ນີ້ ສູງ ສະ ເໝີ ໂດຍ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຊື້ ເຄື່ອງ. ຖ້າ ຈະ ເບິ່ງ ກໍ ເບິ່ງ ໄດ້ ແຕ່ ຢ່າ ໃຊ້ ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ຈະ ເພີ່ມ ງົບ ໃຫ້ ຄລິບ ໃດ.

ອີກ ຕົວ ໜຶ່ງ ທີ່ ຫຼອກ ຕາ ຄື ຍອດ ຄົນ ເບິ່ງ ລວມ. ຕົວ ນີ້ ນັບ ຄົນ ທີ່ ເບິ່ງ ພຽງ ໜຶ່ງ ວິ ນາ ທີ ນຳ, ຊຶ່ງ ໃນ ຄວາມ ຈິງ ຄື ຄົນ ທີ່ ເລື່ອນ ຜ່ານ. ຍອດ ນີ້ ຂຶ້ນ ໄດ້ ໂດຍ ພຽງ ເພີ່ມ ງົບ, ບໍ່ ໄດ້ ບອກ ວ່າ ຄລິບ ດີ ຂຶ້ນ. ໃຫ້ ເບິ່ງ ຕົວ ສາມ ວິ ນາ ທີ ແທນ ສະ ເໝີ.

ອ່ານ ຕົວ ເລກ ຕອນ ໃດ

ຢ່າ ເປີດ ເບິ່ງ ທຸກ ຊົ່ວ ໂມງ. ໃນ ສອງ ມື້ ທຳ ອິດ ລະ ບົບ ຍັງ ຢູ່ ໃນ ຊ່ວງ ຮຽນ ຮູ້ ແລະ ຕົວ ເລກ ຈະ ແກວ່ງ ແຮງ ຈົນ ອ່ານ ບໍ່ ໄດ້ ຄວາມ. ຕັ້ງ ເວ ລາ ໄວ້ ອ່ານ ຄັ້ງ ດຽວ ຫຼັງ ຄລິບ ແລ່ນ ໄດ້ ສາມ ມື້, ແລ້ວ ອ່ານ ອີກ ຄັ້ງ ຫຼັງ ໜຶ່ງ ອາ ທິດ. ການ ເຂົ້າ ໄປ ປັບ ທຸກ ມື້ ເຮັດ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຕ້ອງ ເລີ່ມ ຮຽນ ໃໝ່ ແລະ ເສຍ ງົບ ຫຼາຍ ກວ່າ ເກົ່າ.

ຄລິບ ທີ່ ແລ່ນ ໄດ້ ດີ ຢູ່ ດົນ ໆ ຈະ ຄ່ອຍ ໆ ໃຫ້ ຜົນ ຫຼຸດ ລົງ ຍ້ອນ ຄົນ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ເຫັນ ຊ້ຳ ຫຼາຍ ເທື່ອ ເກີນ ໄປ. ອາ ການ ນີ້ ມີ ຊື່ ແລະ ມີ ວິ ທີ ສັງ ເກດ ຕັ້ງ ແຕ່ ຫົວ ທີ; ບົດ ພາ ສາ ອັງ ກິດ Facebook Ad Fatigue: How to Spot It Before Results Drop ອະ ທິ ບາຍ ວິ ທີ ອ່ານ ອາ ການ ນີ້ ໄວ້ ລະ ອຽດ (ບົດ ນີ້ ເປັນ ພາ ສາ ອັງ ກິດ).

ເມື່ອ ຄລິບ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ຈົນ ຈື່ ບໍ່ ໄຫວ

ຮ້ານ ທີ່ ຍິງ ຄລິບ ຢູ່ ສາມ ສີ່ ອັນ ຕໍ່ ເດືອນ ຈົດ ໃສ່ ສະ ເປຣດ ຊີດ ກໍ ພຽງ ພໍ. ພໍ ຮອດ ຈຸດ ທີ່ ມີ ຄລິບ ຫຼາຍ ສິບ ອັນ ແລ່ນ ຢູ່ ພ້ອມ ກັນ ໃນ ຫຼາຍ ບັນ ຊີ, ການ ຈົດ ດ້ວຍ ມື ຈະ ຕາມ ບໍ່ ທັນ ແລະ ຄລິບ ທີ່ ຄົນ ບໍ່ ເບິ່ງ ຈະ ແລ່ນ ກິນ ງົບ ຢູ່ ຫຼາຍ ມື້ ກ່ອນ ຈະ ມີ ໃຜ ສັງ ເກດ ເຫັນ.

ນັ້ນ ຄື ຈຸດ ທີ່ ເຄື່ອງ ມື ຊ່ວຍ ໄດ້. Orova Ads ດຶງ ບັນ ຊີ Meta Ads, Google Ads ແລະ TikTok Ads ມາ ໄວ້ ໜ້າ ດຽວ, ເກັບ ຄລິບ ທີ່ ເຄີຍ ໄດ້ ຜົນ ໄວ້ ໃນ ຄັງ ແມ່ ແບບ ທີ່ ມີ ຄະ ແນນ, ແລະ ໃຫ້ ຕັ້ງ ກົດ ໄວ້ ລ່ວງ ໜ້າ ວ່າ ຄລິບ ທີ່ ຕົວ ເລກ ຕ່ຳ ກວ່າ ເກນ ໃຫ້ ຢຸດ ເອງ. ສິ່ງ ທີ່ ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ເຮັດ ຄື ຖ່າຍ ຄລິບ ແລະ ຕັດ ຕໍ່ ວີດີໂອ — ສອງ ຢ່າງ ນັ້ນ ຍັງ ເປັນ ວຽກ ຂອງ ຄົນ ໃນ ຮ້ານ ຢູ່ ຄື ເກົ່າ. ໜ້າ ອະ ທິ ບາຍ ຂອງ ມັນ ຍັງ ມີ ແຕ່ ພາ ສາ ອັງ ກິດ.

ຄລິບ ອັນ ດຽວ ໃຊ້ ຊ້ຳ ໄດ້ ຫຼາຍ ບ່ອນ

ຮ້ານ ນ້ອຍ ບໍ່ ມີ ເວ ລາ ຖ່າຍ ຄລິບ ໃໝ່ ທຸກ ມື້. ຂ່າວ ດີ ຄື ບໍ່ ຈຳ ເປັນ. ຄລິບ ທີ່ ຖ່າຍ ດີ ອັນ ໜຶ່ງ ໃຊ້ ໄດ້ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ຫ້າ ບ່ອນ ຖ້າ ຮູ້ ວິ ທີ ຕັດ ໃຫ້ ເໝາະ ກັບ ແຕ່ ລະ ບ່ອນ. ນີ້ ຄື ວິ ທີ ຫຼຸດ ຄ່າ ຖ່າຍ ຕໍ່ ຊິ້ນ ງານ ທີ່ ໄດ້ ຜົນ ທີ່ ສຸດ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ທີ່ ມີ ຄົນ ດຽວ ຮັບ ຜິດ ຊອບ ວຽກ ອອນ ລາຍ.

ບ່ອນ ທີ ໜຶ່ງ — ໂຄສະນາ ໃນ ໜ້າ ຟີດ

ນີ້ ຄື ບ່ອນ ຫຼັກ ທີ່ ບົດ ນີ້ ເວົ້າ ເຖິງ ມາ ຕະ ຫຼອດ. ໃຊ້ ຄລິບ ເຕັມ ຄວາມ ຍາວ ຕາມ ໂຄງ ຫ້າ ນາດ, ອັດ ຕາ ສ່ວນ ເກົ້າ ຕໍ່ ສິບ ຫົກ ຫຼື ສີ່ ຕໍ່ ຫ້າ ກໍ ໄດ້. ຄຳ ບັນ ຍາຍ ໃຕ້ ຄລິບ ໃຫ້ ຂຽນ ຊ້ຳ ລາ ຄາ ກັບ ວິ ທີ ສັ່ງ ອີກ ເທື່ອ ໜຶ່ງ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ອ່ານ ກ່ອນ ເບິ່ງ.

ບ່ອນ ທີ ສອງ — Reels

Reels ຕ້ອງ ການ ຄວາມ ໄວ ຫຼາຍ ກວ່າ ຟີດ. ຕັດ ນາດ ທີ ສາມ ອອກ ໃຫ້ ສັ້ນ ລົງ ຫຼື ຕັດ ອອກ ໝົດ ແລ້ວ ເຫຼືອ ພຽງ ບັນ ຫາ, ສິນ ຄ້າ, ລາ ຄາ, ວິ ທີ ສັ່ງ. ຄວາມ ຍາວ ສິບ ຫາ ສິບ ຫ້າ ວິ ນາ ທີ ພຽງ ພໍ. ຢ່າ ລືມ ວ່າ ພື້ນ ທີ່ ຂອບ ລຸ່ມ ຂອງ Reels ຖືກ ບັງ ຫຼາຍ ກວ່າ ຟີດ ຍ້ອນ ມີ ຄຳ ບັນ ຍາຍ ກັບ ຊື່ ເພງ ຊ້ອນ ຢູ່.

ບ່ອນ ທີ ສາມ — ສະ ຕໍ ຣີ

ສະ ຕໍ ຣີ ເໝາະ ກັບ ຄລິບ ສັ້ນ ຫຼາຍ ແລະ ເໝາະ ກັບ ຄົນ ທີ່ ຕິດ ຕາມ ຢູ່ ແລ້ວ. ຕັດ ເອົາ ສະ ເພາະ ນາດ ທີ ສອງ ກັບ ນາດ ທີ ສີ່ — ໃຫ້ ເຫັນ ເຄື່ອງ ແລ້ວ ບອກ ລາ ຄາ — ຄວາມ ຍາວ ຫ້າ ຫາ ແປດ ວິ ນາ ທີ. ຈຸດ ແຂງ ຂອງ ສະ ຕໍ ຣີ ຄື ຄົນ ຕອບ ກັບ ໄດ້ ໂດຍ ກົງ ຈາກ ໜ້າ ຈໍ ນັ້ນ ເລີຍ.

ບ່ອນ ທີ ສີ່ — ຕິກ ຕອກ

ຄລິບ ອັນ ດຽວ ກັນ ເອົາ ໄປ ລົງ ຕິກ ຕອກ ໄດ້ ແຕ່ ຢ່າ ລົງ ທັງ ໆ ທີ່ ຍັງ ມີ ລາຍ ນ້ຳ ຂອງ ແພ ລດ ຟອມ ອື່ນ ຢູ່ — ຫຼາຍ ແພ ລດ ຟອມ ຫຼຸດ ການ ເຜີຍ ແຜ່ ຄລິບ ແບບ ນັ້ນ. ວິ ທີ ຖືກ ຄື ເກັບ ໄຟ ລ໌ ຕົ້ນ ສະ ບັບ ທີ່ ບໍ່ ມີ ລາຍ ນ້ຳ ໄວ້ ແລ້ວ ອັບ ໂຫຼດ ຈາກ ໄຟ ລ໌ ນັ້ນ ໄປ ແຕ່ ລະ ບ່ອນ ແຍກ ກັນ.

ຢ່າ ຄາດ ຫວັງ ວ່າ ຄລິບ ທີ່ ໄດ້ ຜົນ ໃນ ເຟສບຸກ ຈະ ໄດ້ ຜົນ ຄື ກັນ ໃນ ຕິກ ຕອກ. ຜູ້ ຊົມ ຄົນ ລະ ກຸ່ມ ອາ ຍຸ ແລະ ຈັງ ຫວະ ຄົນ ລະ ແບບ. ໃຊ້ ມັນ ເປັນ ບ່ອນ ທົດ ລອງ ຟຣີ ໄດ້, ແຕ່ ຢ່າ ຍ້າຍ ງົບ ໄປ ກ່ອນ ຈະ ມີ ຕົວ ເລກ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຢືນ ຢັນ.

ບ່ອນ ທີ ຫ້າ — ພາບ ນິ້ງ ແລະ ຮູບ ໜ້າ ປົກ

ພາບ ດຽວ ທີ່ ຕັດ ອອກ ຈາກ ຄລິບ ໃຊ້ ເປັນ ຮູບ ໂພສ ໄດ້, ໃຊ້ ເປັນ ຮູບ ໜ້າ ປົກ ບົດ ຄວາມ ໃນ ເວັບ ໄຊ ຂອງ ຮ້ານ ໄດ້, ແລະ ໃຊ້ ເປັນ ຮູບ ໃນ ລາຍ ການ ສິນ ຄ້າ ໄດ້. ເລືອກ ພາບ ຈາກ ນາດ ທີ ສອງ ຍ້ອນ ນັ້ນ ຄື ນາດ ທີ່ ສິນ ຄ້າ ຢູ່ ໃກ້ ແລະ ຊັດ ທີ່ ສຸດ.

ຕາ ຕະ ລາງ ຕັດ ຈາກ ຄລິບ ແມ່ ອັນ ດຽວ

ບ່ອນ ນຳ ໃຊ້	ຄວາມ ຍາວ	ນາດ ທີ່ ເກັບ ໄວ້	ຕົວ ໜັງ ສື
ໂຄສະນາ ໃນ ຟີດ	20–30 ວິ ນາ ທີ	ຄົບ ຫ້າ ນາດ	ຄົບ ສີ່ ຢ່າງ
Reels	10–15 ວິ ນາ ທີ	ນາດ 1, 2, 4, 5	ບັນ ຫາ ກັບ ລາ ຄາ
ສະ ຕໍ ຣີ	5–8 ວິ ນາ ທີ	ນາດ 2 ກັບ 4	ລາ ຄາ ຢ່າງ ດຽວ
ຕິກ ຕອກ	15–25 ວິ ນາ ທີ	ນາດ 1, 2, 3, 5	ຄົບ ສີ່ ຢ່າງ
ຮູບ ນິ້ງ	—	ພາບ ດຽວ ຈາກ ນາດ 2	ລາ ຄາ ຢ່າງ ດຽວ

ວິ ທີ ເຮັດ ໃຫ້ ໄວ ຂຶ້ນ ຄື ຖ່າຍ ໃຫ້ ຄົບ ທຸກ ນາດ ໃນ ຮອບ ດຽວ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ຕັດ ອອກ ເປັນ ຫ້າ ຮຸ່ນ ໃນ ຄາວ ດຽວ ກັນ. ຖ້າ ຖ່າຍ ຄາວ ໜຶ່ງ ຕັດ ຄາວ ໜຶ່ງ, ແສງ ກັບ ພື້ນ ຫຼັງ ຈະ ບໍ່ ຄື ກັນ ແລະ ຮຸ່ນ ຕ່າງ ໆ ຈະ ເບິ່ງ ຄື ຄົນ ລະ ຮ້ານ.

ວາງ ຕາ ຕະ ລາງ ຖ່າຍ ໜຶ່ງ ເດືອນ

ຮ້ານ ທີ່ ຢູ່ ໄດ້ ດົນ ໃນ ວຽກ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຮ້ານ ທີ່ ຖ່າຍ ເກັ່ງ ທີ່ ສຸດ ແຕ່ ເປັນ ຮ້ານ ທີ່ ຖ່າຍ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ. ຮູບ ແບບ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ກັບ ຮ້ານ ຄົນ ດຽວ ຄື ຖ່າຍ ເດືອນ ລະ ສອງ ຄາວ, ຄາວ ລະ ສາມ ສິນ ຄ້າ, ໄດ້ ຄລິບ ແມ່ ຫົກ ອັນ ຕໍ່ ເດືອນ ຊຶ່ງ ຕັດ ອອກ ເປັນ ຊິ້ນ ງານ ໄດ້ ປະ ມານ ຊາວ ຫ້າ ຊິ້ນ.

ຈົດ ໄວ້ ໃນ ຕາ ຕະ ລາງ ວ່າ ຄລິບ ໃດ ຢູ່ ບ່ອນ ໃດ ແລະ ຍິງ ໄປ ແລ້ວ ເທົ່າ ໃດ. ຖ້າ ບໍ່ ຈົດ, ພາຍ ໃນ ສາມ ເດືອນ ຈະ ຈື່ ບໍ່ ໄດ້ ວ່າ ຄລິບ ອັນ ໃດ ເຄີຍ ໄດ້ ຜົນ ດີ ແລ້ວ ຈະ ກັບ ໄປ ຖ່າຍ ແບບ ເກົ່າ ຊ້ຳ ອີກ. ຕາ ຕະ ລາງ ນີ້ ບໍ່ ຕ້ອງ ຊັບ ຊ້ອນ — ໜ້າ ດຽວ ໃນ ສະ ເປຣດ ຊີດ ພຽງ ພໍ.

ສາມ ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ພົບ ຊ້ຳ ທີ່ ສຸດ

ສາມ ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຂໍ້ ຜິດ ພາດ ດ້ານ ເຕັກ ນິກ. ມັນ ເປັນ ຂໍ້ ຜິດ ພາດ ດ້ານ ຄວາມ ຄິດ ທີ່ ພາ ໃຫ້ ຄລິບ ດີ ກາຍ ເປັນ ຄລິບ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ເບິ່ງ. ແກ້ ສາມ ຂໍ້ ນີ້ ໄດ້ ແລ້ວ ຜົນ ຈະ ຕ່າງ ຫຼາຍ ກວ່າ ການ ຊື້ ໂທ ລະ ສັບ ໜ່ວຍ ໃໝ່.

ຂໍ້ ໜຶ່ງ — ຄລິບ ຍາວ ເກີນ ໄປ

ຄວາມ ຢາກ ບອກ ໃຫ້ ຄົບ ຄື ສັດ ຕູ ໃຫຍ່ ທີ່ ສຸດ ຂອງ ຄລິບ ໂຄສະນາ. ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ຮູ້ ຈັກ ສິນ ຄ້າ ຂອງ ຕົນ ດີ ຫຼາຍ ຈົນ ຢາກ ບອກ ທຸກ ຢ່າງ, ຜົນ ຄື ຄລິບ ຍາວ ໜຶ່ງ ນາ ທີ ເຄິ່ງ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ເບິ່ງ ຮອດ ວິ ນາ ທີ ທີ ຊາວ. ຄວາມ ຈິງ ທີ່ ຮັບ ຍາກ ຄື ຄົນ ເບິ່ງ ບໍ່ ຕ້ອງ ການ ຮູ້ ທຸກ ຢ່າງ ໃນ ຄັ້ງ ດຽວ — ເຂົາ ຕ້ອງ ການ ຮູ້ ພຽງ ພໍ ທີ່ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ວ່າ ຈະ ທັກ ຫຼື ບໍ່.

ວິ ທີ ແກ້ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ບັງ ຄັບ ຕົນ ເອງ ດ້ວຍ ຕົວ ຈັບ ເວ ລາ. ຕັ້ງ ໄວ້ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ແລ້ວ ຖ່າຍ ໃຫ້ ຈົບ ພາຍ ໃນ ນັ້ນ. ສິ່ງ ທີ່ ບອກ ບໍ່ ທັນ ໃຫ້ ໄປ ຢູ່ ຄລິບ ອັນ ຕໍ່ ໄປ. ຮ້ານ ທີ່ ເຮັດ ແບບ ນີ້ ຈະ ພົບ ວ່າ ຕົນ ມີ ຫົວ ຂໍ້ ຄລິບ ພຽງ ພໍ ສຳ ລັບ ທັງ ເດືອນ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຄິດ ໃໝ່.

ຂໍ້ ສອງ — ບໍ່ ມີ ຕົວ ໜັງ ສື

ຂໍ້ ນີ້ ໄດ້ ເວົ້າ ໄປ ແລ້ວ ໃນ ຫົວ ຂໍ້ ຜ່ານ ມາ ແຕ່ ຕ້ອງ ຍົກ ມາ ຊ້ຳ ຍ້ອນ ມັນ ຄື ຂໍ້ ທີ່ ຮ້ານ ໃນ ລາວ ພາດ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ຄລິບ ທີ່ ອາ ໄສ ຄຳ ເວົ້າ ຢ່າງ ດຽວ ຈະ ເສຍ ຄົນ ເບິ່ງ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ໄປ ຕັ້ງ ແຕ່ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ ຍ້ອນ ຄົນ ບໍ່ ໄດ້ ເປີດ ສຽງ. ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ຂຶ້ນ ກັບ ວ່າ ຄຳ ເວົ້າ ດີ ປານ ໃດ.

ໃສ່ ພຽງ ສີ່ ຢ່າງ ກໍ ພຽງ ພໍ: ບັນ ຫາ, ຊື່ ສິນ ຄ້າ, ລາ ຄາ, ວິ ທີ ສັ່ງ. ບໍ່ ຕ້ອງ ພິມ ທຸກ ຄຳ ທີ່ ເວົ້າ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ເວ ລາ ພິມ ຈິງ ໆ ໃຫ້ ໃສ່ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ລາ ຄາ — ຂໍ້ ດຽວ ນີ້ ກໍ ຫຼຸດ ຈຳ ນວນ ຂໍ້ ຄວາມ ຖາມ ລາ ຄາ ໄດ້ ຫຼາຍ ແລ້ວ.

ຂໍ້ ສາມ — ບໍ່ ບອກ ວ່າ ໃຫ້ ເຮັດ ຫຍັງ ຕໍ່

ຄລິບ ຈົບ ລົງ ດ້ວຍ ພາບ ສິນ ຄ້າ ສວຍ ໆ ແລ້ວ ຄົນ ເບິ່ງ ກໍ ເລື່ອນ ຜ່ານ ໄປ. ນີ້ ຄື ການ ຈ່າຍ ເງິນ ຊື້ ຄວາມ ສົນ ໃຈ ມາ ແລ້ວ ປ່ອຍ ໃຫ້ ມັນ ຫຼົ່ນ ຫາຍ ໄປ ໃນ ວິ ນາ ທີ ສຸດ ທ້າຍ. ຄົນ ທີ່ ສົນ ໃຈ ຢູ່ ແລ້ວ ຕ້ອງ ໄດ້ ຮັບ ຄຳ ສັ່ງ ຊັດ ເຈນ ວ່າ ຈະ ເຮັດ ຫຍັງ ຕໍ່, ບໍ່ ແມ່ນ ຍ້ອນ ເຂົາ ບໍ່ ຮູ້ ຈັກ ວິ ທີ ທັກ ຂໍ້ ຄວາມ, ແຕ່ ຍ້ອນ ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ຖືກ ບອກ ໃຫ້ ເຮັດ ຫຍັງ ຈະ ບໍ່ ເຮັດ ຫຍັງ.

ຄຳ ສັ່ງ ນັ້ນ ຕ້ອງ ເປັນ ຄຳ ດຽວ ແລະ ຕ້ອງ ເປັນ ວຽກ ທີ່ ເຮັດ ໄດ້ ໃນ ວິ ນາ ທີ ນັ້ນ ເລີຍ. "ທັກ ມາ ຖາມ ໄດ້" ໃຊ້ ໄດ້; "ຕິດ ຕໍ່ ພວກ ເຮົາ ເພື່ອ ຂໍ້ ມູນ ເພີ່ມ ເຕີມ" ໃຊ້ ບໍ່ ໄດ້ ຍ້ອນ ມັນ ບໍ່ ບອກ ວ່າ ຕິດ ຕໍ່ ແນວ ໃດ. ຄວາມ ຕ່າງ ນ້ອຍ ໆ ນີ້ ເຫັນ ຜົນ ໃນ ຕົວ ເລກ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ.

ຕາ ຕະ ລາງ ອາ ການ ກັບ ວິ ທີ ແກ້

ອາ ການ ທີ່ ເຫັນ	ສາ ເຫດ ທີ່ ເປັນ ໄປ ໄດ້ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ	ວຽກ ທີ່ ຄວນ ເຮັດ ກ່ອນ
ຄົນ ເບິ່ງ ຮອດ ສາມ ວິ ນາ ທີ ໜ້ອຍ	ນາດ ເປີດ ບໍ່ ບອກ ວ່າ ຄລິບ ນີ້ ກ່ຽວ ກັບ ຫຍັງ	ຖ່າຍ ໃໝ່ ສະ ເພາະ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ
ຄົນ ຢຸດ ເບິ່ງ ແຕ່ ອອກ ກາງ ຄັນ	ຄລິບ ຍາວ ເກີນ ຫຼື ນາດ ກາງ ຍືດ ຍາດ	ຕັດ ໃຫ້ ສັ້ນ ລົງ ຫ້າ ຫາ ສິບ ວິ ນາ ທີ
ຄົນ ເບິ່ງ ຈົນ ຈົບ ແຕ່ ບໍ່ ທັກ	ບໍ່ ໄດ້ ບອກ ວິ ທີ ສັ່ງ ຫຼື ບອກ ຫຼາຍ ທາງ ພ້ອມ ກັນ	ໃສ່ ຄຳ ສັ່ງ ດຽວ ຢູ່ ສາມ ວິ ນາ ທີ ສຸດ ທ້າຍ
ຂໍ້ ຄວາມ ເຂົ້າ ຫຼາຍ ແຕ່ ບໍ່ ຊື້	ບໍ່ ໄດ້ ບອກ ລາ ຄາ ໃນ ຄລິບ	ໃສ່ ລາ ຄາ ເປັນ ຕົວ ໜັງ ສື ໃນ ນາດ ທີ ສີ່
ຜົນ ດີ ໃນ ອາ ທິດ ທຳ ອິດ ແລ້ວ ຕົກ	ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ເຫັນ ຄລິບ ຊ້ຳ ຫຼາຍ ເທື່ອ ເກີນ ໄປ	ປ່ຽນ ນາດ ເປີດ ໃໝ່ ຫຼື ຂະ ຫຍາຍ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ
ຄົນ ທັກ ມາ ຜິດ ເມືອງ	ຕັ້ງ ພື້ນ ທີ່ ກວ້າງ ເກີນ ຄວາມ ສາ ມາດ ສົ່ງ	ຈຳ ກັດ ພື້ນ ທີ່ ໃຫ້ ຕົງ ກັບ ບ່ອນ ທີ່ ສົ່ງ ໄດ້

ຕາ ຕະ ລາງ ນີ້ ໃຊ້ ຈາກ ເທິງ ລົງ ລຸ່ມ. ຢ່າ ແກ້ ສອງ ຢ່າງ ພ້ອມ ກັນ ໃນ ອາ ທິດ ດຽວ ຍ້ອນ ຈະ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຢ່າງ ໃດ ໄດ້ ຜົນ. ແກ້ ຢ່າງ ດຽວ, ລໍ ສາມ ມື້, ອ່ານ ຕົວ ເລກ, ແລ້ວ ຄ່ອຍ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຕໍ່.

ຂໍ້ ຜິດ ພາດ ຂໍ້ ທີ ສີ່ ທີ່ ບໍ່ ຄ່ອຍ ມີ ໃຜ ເວົ້າ

ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ຢູ່ ໃນ ສາມ ຂໍ້ ຫຼັກ ຍ້ອນ ມັນ ບໍ່ ກ່ຽວ ກັບ ຄລິບ ໂດຍ ກົງ: ຍິງ ໂຄສະນາ ໄປ ໃນ ຂະ ນະ ທີ່ ຮ້ານ ປິດ. ຄລິບ ທີ່ ແລ່ນ ຕອນ ຄ່ຳ ຄືນ ຈະ ໄດ້ ຂໍ້ ຄວາມ ໃນ ຕອນ ຄ່ຳ ຄືນ, ແລະ ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ຄຳ ຕອບ ພາຍ ໃນ ຫຼາຍ ຊົ່ວ ໂມງ ສ່ວນ ຫຼາຍ ຈະ ໄປ ຊື້ ບ່ອນ ອື່ນ ແລ້ວ.

ຖ້າ ຮ້ານ ມີ ຄົນ ຕອບ ພຽງ ຊ່ວງ ເວ ລາ ເຮັດ ວຽກ, ໃຫ້ ຕັ້ງ ຕາ ຕະ ລາງ ໃຫ້ ໂຄສະນາ ແລ່ນ ສະ ເພາະ ຊ່ວງ ນັ້ນ. ງົບ ຈະ ໄປ ໃຊ້ ໃນ ຊ່ວງ ທີ່ ຕອບ ໄດ້ ທັນ ທີ ແທນ ທີ່ ຈະ ກະ ຈາຍ ໄປ ຕະ ຫຼອດ ຊາວ ສີ່ ຊົ່ວ ໂມງ. ນີ້ ຄື ວິ ທີ ເພີ່ມ ຜົນ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ເພີ່ມ ເງິນ ຈັກ ກີບ.

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄົນ ຖາມ ຕໍ່

ຄລິບ ຄວນ ຍາວ ເທົ່າ ໃດ ຈຶ່ງ ດີ ທີ່ ສຸດ

ບໍ່ ມີ ຄວາມ ຍາວ ດຽວ ທີ່ ດີ ກັບ ທຸກ ຮ້ານ. ຈຸດ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຄື ສິບ ຫ້າ ຫາ ສາມ ສິບ ວິ ນາ ທີ ສຳ ລັບ ໂຄສະນາ ໃນ ຟີດ, ແລະ ສິບ ຫາ ສິບ ຫ້າ ວິ ນາ ທີ ສຳ ລັບ Reels. ຫຼັງ ຈາກ ຍິງ ໄປ ສອງ ອາ ທິດ ໃຫ້ ເບິ່ງ ຕົວ ເລກ ຄົນ ເບິ່ງ ຈົນ ຈົບ ແລ້ວ ປັບ ຕາມ ນັ້ນ. ຄລິບ ທີ່ ຄົນ ອອກ ກາງ ຄັນ ຫຼາຍ ຄື ຄລິບ ທີ່ ຍາວ ເກີນ ສຳ ລັບ ລູກ ຄ້າ ຂອງ ທ່ານ, ບໍ່ ວ່າ ຕົວ ເລກ ໃນ ຄູ່ ມື ໃດ ຈະ ບອກ ວ່າ ແນວ ໃດ.

ຕ້ອງ ຈ້າງ ຄົນ ຖ່າຍ ບໍ

ບໍ່ ຕ້ອງ ໃນ ຊ່ວງ ເລີ່ມ ຕົ້ນ. ຄລິບ ຖ່າຍ ເອງ ດ້ວຍ ໂທ ລະ ສັບ ມັກ ໄດ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ ຄລິບ ຈ້າງ ຖ່າຍ ໃນ ໄລ ຍະ ທຳ ອິດ ຍ້ອນ ສອງ ເຫດ ຜົນ: ມັນ ເບິ່ງ ຄື ຂອງ ຈິງ ຫຼາຍ ກວ່າ, ແລະ ມັນ ຖ່າຍ ໃໝ່ ໄດ້ ໄວ ເມື່ອ ຕົວ ເລກ ບອກ ວ່າ ຕ້ອງ ແກ້. ເມື່ອ ໃດ ຄວນ ຈ້າງ? ເມື່ອ ຮູ້ ແລ້ວ ວ່າ ຄລິບ ແບບ ໃດ ຂາຍ ໄດ້ ແລະ ຢາກ ໄດ້ ຄຸນ ນະ ພາບ ພາບ ດີ ຂຶ້ນ ໃນ ຮູບ ແບບ ທີ່ ພິ ສູດ ແລ້ວ.

ຄວນ ໃສ່ ດົນ ຕີ ບໍ

ໃສ່ ໄດ້ ແຕ່ ຢ່າ ໃຫ້ ດົນ ຕີ ກິນ ພື້ນ ທີ່ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ ໂດຍ ບໍ່ ມີ ພາບ ຫຍັງ ເກີດ ຂຶ້ນ. ຂໍ້ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ຄື ເລືອກ ດົນ ຕີ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຢ່າງ ຖືກ ຕ້ອງ. ດົນ ຕີ ທີ່ ດຶງ ມາ ຈາກ ບ່ອນ ອື່ນ ອາດ ເຮັດ ໃຫ້ ຄລິບ ຖືກ ຈຳ ກັດ ການ ເຜີຍ ແຜ່ ຫຼື ຖືກ ປິດ ສຽງ ໃນ ບາງ ພື້ນ ທີ່. ໃຊ້ ຄັງ ດົນ ຕີ ທີ່ ແພ ລດ ຟອມ ໃຫ້ ມາ ຈະ ປອດ ໄພ ກວ່າ.

ຄລິບ ບໍ່ ຜ່ານ ການ ກວດ ຄວນ ເຮັດ ແນວ ໃດ

ສາ ເຫດ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ໃນ ຄລິບ ຮ້ານ ຄ້າ ມີ ສາມ ຢ່າງ: ຕົວ ໜັງ ສື ກ່າວ ອ້າງ ຜົນ ທີ່ ພິ ສູດ ບໍ່ ໄດ້, ພາບ ກ່ອນ ຫຼັງ ຂອງ ຮ່າງ ກາຍ ຄົນ, ແລະ ຄຳ ທີ່ ຟັງ ຄື ຄຳ ສັນ ຍາ ດ້ານ ສຸ ຂະ ພາບ. ອ່ານ ເຫດ ຜົນ ທີ່ ລະ ບົບ ແຈ້ງ ມາ ແລ້ວ ແກ້ ຕົງ ຈຸດ ນັ້ນ ແທນ ທີ່ ຈະ ສົ່ງ ຄລິບ ເກົ່າ ໄປ ຂໍ ກວດ ຄືນ ຊ້ຳ ໆ.

ຄວນ ຍິງ ຄລິບ ພ້ອມ ກັນ ຈັກ ອັນ

ສາມ ອັນ ຄື ຈຳ ນວນ ທີ່ ພໍ ດີ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ນ້ອຍ. ໜ້ອຍ ກວ່າ ນັ້ນ ຈະ ບໍ່ ມີ ຫຍັງ ໃຫ້ ທຽບ; ຫຼາຍ ກວ່າ ນັ້ນ ຈະ ເຮັດ ໃຫ້ ງົບ ຂອງ ແຕ່ ລະ ອັນ ນ້ອຍ ຈົນ ຕົວ ເລກ ບອກ ຫຍັງ ບໍ່ ໄດ້. ໃຫ້ ສາມ ອັນ ນັ້ນ ຕ່າງ ກັນ ທີ່ ນາດ ເປີດ ເປັນ ຫຼັກ ຍ້ອນ ນັ້ນ ຄື ຈຸດ ທີ່ ສ້າງ ຄວາມ ຕ່າງ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ.

ຄລິບ ເກົ່າ ທີ່ ເຄີຍ ໄດ້ ຜົນ ເອົາ ມາ ຍິງ ຄືນ ໄດ້ ບໍ

ໄດ້, ແລະ ຄວນ ເຮັດ. ຫຼັງ ຈາກ ພັກ ໄວ້ ໜຶ່ງ ຫາ ສອງ ເດືອນ, ຄົນ ກຸ່ມ ໃໝ່ ໄດ້ ເຂົ້າ ມາ ໃນ ພື້ນ ທີ່ ເປົ້າ ໝາຍ ແລ້ວ ແລະ ຄລິບ ເກົ່າ ຈະ ໃໝ່ ສຳ ລັບ ເຂົາ. ວິ ທີ ທີ່ ດີ ກວ່າ ອີກ ຄື ຕັດ ນາດ ເປີດ ໃໝ່ ໃສ່ ຄລິບ ເກົ່າ — ໄດ້ ຄລິບ ທີ່ ຄື ໃໝ່ ດ້ວຍ ແຮງ ງານ ບໍ່ ຮອດ ສິບ ນາ ທີ.

ຖ້າ ຂາຍ ບໍ ລິ ການ ບໍ່ ແມ່ນ ສິນ ຄ້າ ຈັບ ຕ້ອງ ໄດ້ ຈະ ຖ່າຍ ຫຍັງ

ຖ່າຍ ຂັ້ນ ຕອນ ການ ເຮັດ ວຽກ ແທນ ຕົວ ສິນ ຄ້າ. ຮ້ານ ຊັກ ອົບ ຖ່າຍ ຕອນ ພັບ ເສື້ອ, ຊ່າງ ແອ ຖ່າຍ ຕອນ ລ້າງ ແຜ່ນ ກອງ, ຄູ ສອນ ພິ ເສດ ຖ່າຍ ຕອນ ອະ ທິ ບາຍ ໂຈດ ໜຶ່ງ ຂໍ້. ຫຼັກ ຂໍ້ ດຽວ ຄື ໃຫ້ ເຫັນ ຜົນ ຂອງ ວຽກ ດ້ວຍ ຕາ, ຢ່າ ຖ່າຍ ພຽງ ໜ້າ ຮ້ານ ກັບ ປ້າຍ ຊື່.

ຕ້ອງ ອອກ ໜ້າ ຈໍ ເອງ ບໍ

ບໍ່ ຕ້ອງ. ຄລິບ ທີ່ ເຫັນ ພຽງ ມື ກັບ ສິນ ຄ້າ ໄດ້ ຜົນ ດີ ຫຼາຍ ແລະ ຖ່າຍ ງ່າຍ ກວ່າ. ຂໍ້ ດີ ອີກ ຂໍ້ ຄື ຖ້າ ພະ ນັກ ງານ ຄົນ ນັ້ນ ອອກ ຈາກ ຮ້ານ ໄປ, ຄລິບ ຍັງ ໃຊ້ ຕໍ່ ໄດ້. ຮ້ານ ທີ່ ໃຊ້ ໜ້າ ຄົນ ເປັນ ຈຸດ ຂາຍ ຈະ ຕ້ອງ ຖ່າຍ ໃໝ່ ໝົດ ເມື່ອ ຄົນ ນັ້ນ ປ່ຽນ ວຽກ.

ຮູບ ໜ້າ ປົກ ຂອງ ຄລິບ ສຳ ຄັນ ບໍ

ສຳ ຄັນ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ເຂົ້າ ມາ ເບິ່ງ ໜ້າ ເພຈ ຫຼື ໜ້າ ລວມ ຄລິບ, ບໍ່ ຄ່ອຍ ສຳ ຄັນ ສຳ ລັບ ໂຄສະນາ ໃນ ຟີດ ຍ້ອນ ຄລິບ ຈະ ຫຼິ້ນ ເອງ. ເລືອກ ພາບ ທີ່ ເຫັນ ສິນ ຄ້າ ຊັດ ແລະ ມີ ຕົວ ໜັງ ສື ໜ້ອຍ. ຢ່າ ໃຊ້ ພາບ ທຳ ອິດ ຂອງ ຄລິບ ໂດຍ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຍ້ອນ ພາບ ນັ້ນ ມັກ ເປັນ ພາບ ມົວ ຕອນ ກ້ອງ ຍັງ ຈັບ ໂຟ ກັດ ບໍ່ ທັນ.

ຄວນ ຍິງ ຈາກ ເພຈ ຫຼື ຈາກ ບັນ ຊີ ສ່ວນ ຕົວ

ຈາກ ເພຈ ສະ ເໝີ. ບັນ ຊີ ສ່ວນ ຕົວ ຍິງ ໂຄສະນາ ບໍ່ ໄດ້ ຢ່າງ ຖືກ ຕ້ອງ ແລະ ບໍ່ ໃຫ້ ຕົວ ເລກ ທີ່ ຕ້ອງ ໃຊ້. ຖ້າ ຍັງ ບໍ່ ມີ ເພຈ ຫຼື ເພຈ ຫາ ກໍ ເປີດ ໃໝ່, ໃຫ້ ອ່ານ ວິ ທີ ເລີ່ມ ຕົ້ນ ແຟນເພຈ ໃໝ່ ກ່ອນ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ເປີດ ງົບ ໂຄສະນາ.

ຍິງ ໄປ ແລ້ວ ບໍ່ ມີ ໃຜ ທັກ ເລີຍ ຄວນ ຢຸດ ຕອນ ໃດ

ຢ່າ ຢຸດ ກ່ອນ ສາມ ມື້ ຍ້ອນ ຊ່ວງ ນັ້ນ ລະ ບົບ ຍັງ ຢູ່ ໃນ ໄລ ຍະ ຮຽນ ຮູ້. ຫຼັງ ສາມ ມື້ ຖ້າ ຕົວ ເລກ ຄົນ ເບິ່ງ ສາມ ວິ ນາ ທີ ຕ່ຳ ໃຫ້ ແກ້ ນາດ ເປີດ; ຖ້າ ຕົວ ນັ້ນ ດີ ແຕ່ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ຄວາມ ໃຫ້ ແກ້ ນາດ ສຸດ ທ້າຍ ກັບ ລາ ຄາ. ຢຸດ ຄລິບ ໄປ ເລີຍ ຄວນ ເຮັດ ເມື່ອ ແກ້ ສອງ ຮອບ ແລ້ວ ຍັງ ບໍ່ ຂຶ້ນ.

ຂັ້ນ ຕໍ່ ໄປ — ແຜນ ສິບ ສີ່ ມື້ ທີ່ ເຮັດ ໄດ້ ຈິງ

ອ່ານ ຈົບ ແລ້ວ ຢ່າ ພຽງ ພັບ ໄວ້. ແຜນ ຂ້າງ ລຸ່ມ ນີ້ ອອກ ແບບ ໃຫ້ ຮ້ານ ທີ່ ມີ ຄົນ ຮັບ ຜິດ ຊອບ ວຽກ ອອນ ລາຍ ຄົນ ດຽວ ເຮັດ ໄດ້ ໂດຍ ໃຊ້ ເວ ລາ ບໍ່ ເກີນ ໜຶ່ງ ຊົ່ວ ໂມງ ຕໍ່ ມື້.

ມື້	ວຽກ	ຮູ້ ວ່າ ສຳ ເລັດ ເມື່ອ ໃດ
ມື້ 1	ອ່ານ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຍ້ອນ ຫຼັງ ໜຶ່ງ ເດືອນ ຈົດ ຄຳ ຖາມ ຊ້ຳ ຫ້າ ຂໍ້	ມີ ບັນ ຊີ ຄຳ ຖາມ ຫ້າ ຂໍ້ ຂຽນ ດ້ວຍ ຄຳ ຂອງ ລູກ ຄ້າ
ມື້ 2	ເລືອກ ສິນ ຄ້າ ສາມ ຢ່າງ ທີ່ ຂາຍ ດີ ທີ່ ສຸດ ຈັບ ຄູ່ ກັບ ຄຳ ຖາມ	ໄດ້ ສາມ ຄູ່ ສິນ ຄ້າ ກັບ ບັນ ຫາ
ມື້ 3	ຂຽນ ໂຄງ ຫ້າ ນາດ ຂອງ ສາມ ຄລິບ ລົງ ເຈ້ຍ	ແຕ່ ລະ ຄລິບ ມີ ຫ້າ ແຖວ ຄົບ
ມື້ 4	ກວດ ເຈັດ ວຽກ ກ່ອນ ຖ່າຍ ແລ້ວ ຖ່າຍ ທັງ ສາມ ຄລິບ ໃນ ຄາວ ດຽວ	ມີ ໄຟ ລ໌ ດິບ ສາມ ອັນ ໃນ ໂຟນ ເດີ ດຽວ
ມື້ 5	ຕັດ ຕໍ່ ໃນ ໂທ ລະ ສັບ ໃສ່ ຕົວ ໜັງ ສື ສີ່ ຢ່າງ	ເປີດ ດ້ວຍ ສຽງ ປິດ ແລ້ວ ຄົນ ອື່ນ ເຂົ້າ ໃຈ
ມື້ 6	ໂພສ ທົດ ລອງ ໃນ ເພຈ ກວດ ວ່າ ຕົວ ໜັງ ສື ບໍ່ ຖືກ ບັງ	ເບິ່ງ ໃນ ໂທ ລະ ສັບ ຈິງ ແລ້ວ ອ່ານ ອອກ ຄົບ
ມື້ 7	ຕັ້ງ ໂຄສະນາ ສາມ ອັນ ໃນ ງົບ ດຽວ ເປົ້າ ໝາຍ ຂໍ້ ຄວາມ	ສະ ຖາ ນະ ຂຶ້ນ ວ່າ ກຳ ລັງ ແລ່ນ
ມື້ 8–9	ຢ່າ ແຕະ ຫຍັງ ປ່ອຍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຮຽນ	ບໍ່ ໄດ້ ເຂົ້າ ໄປ ປັບ ຈັກ ຄັ້ງ
ມື້ 10	ອ່ານ ສີ່ ຕົວ ເລກ ຕາມ ລຳ ດັບ ຈົດ ລົງ ຕາ ຕະ ລາງ	ຮູ້ ວ່າ ຄລິບ ໃດ ນຳ ແລະ ບັນ ຫາ ຢູ່ ນາດ ໃດ
ມື້ 11	ແກ້ ຢ່າງ ດຽວ ຕາມ ຕາ ຕະ ລາງ ອາ ການ	ມີ ຄລິບ ຮຸ່ນ ແກ້ ແລ້ວ ໜຶ່ງ ອັນ
ມື້ 12	ຕັດ ຮຸ່ນ Reels ກັບ ຮຸ່ນ ສະ ຕໍ ຣີ ຈາກ ຄລິບ ທີ່ ນຳ	ໄດ້ ຊິ້ນ ງານ ເພີ່ມ ສອງ ອັນ ໂດຍ ບໍ່ ຖ່າຍ ໃໝ່
ມື້ 13	ຢຸດ ຄລິບ ທີ່ ຕົວ ເລກ ຕ່ຳ ສຸດ ຍ້າຍ ງົບ ໄປ ອັນ ທີ່ ນຳ	ງົບ ຢູ່ ກັບ ຄລິບ ທີ່ ໄດ້ ຜົນ
ມື້ 14	ວາງ ຕາ ຕະ ລາງ ຖ່າຍ ຮອບ ຕໍ່ ໄປ ຂອງ ເດືອນ ໜ້າ	ມີ ວັນ ຖ່າຍ ສອງ ວັນ ຈົດ ໄວ້ ໃນ ປະ ຕິ ທິນ

ສິບ ສີ່ ມື້ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ປະ ກັນ ຍອດ ຂາຍ. ສິ່ງ ທີ່ ມັນ ຮັບ ປະ ກັນ ຄື ຫຼັງ ຈົບ ຮອບ ນີ້ ທ່ານ ຈະ ມີ ຂໍ້ ມູນ ຂອງ ຮ້ານ ຕົນ ເອງ ແທນ ການ ເດົາ — ຮູ້ ວ່າ ນາດ ເປີດ ແບບ ໃດ ດຶງ ລູກ ຄ້າ ຂອງ ຕົນ ໄດ້, ຮູ້ ວ່າ ຄວາມ ຍາວ ເທົ່າ ໃດ ພໍ ດີ, ແລະ ຮູ້ ວ່າ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ຄວາມ ລາ ຄາ ເທົ່າ ໃດ. ຂໍ້ ມູນ ສາມ ຢ່າງ ນີ້ ໃຊ້ ໄດ້ ຕໍ່ ໄປ ອີກ ຫຼາຍ ເດືອນ.

ສະ ຫຼຸບ ຫຍໍ້

ໂຄສະນາ ວີດີໂອ ເຟສບຸກ ບໍ່ ໄດ້ ຮຽກ ຮ້ອງ ອຸ ປະ ກອນ ແພງ. ມັນ ຮຽກ ຮ້ອງ ສາມ ວິ ນາ ທີ ທຳ ອິດ ທີ່ ບອກ ຊັດ ວ່າ ຄລິບ ນີ້ ກ່ຽວ ກັບ ຫຍັງ, ໂຄງ ຫ້າ ນາດ ທີ່ ບໍ່ ສະ ຫຼັບ ລຳ ດັບ, ຕົວ ໜັງ ສື ທີ່ ອ່ານ ອອກ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ເປີດ ສຽງ, ແລະ ນິ ໄສ ອ່ານ ຕົວ ເລກ ສີ່ ຕົວ ຕາມ ລຳ ດັບ ແທນ ການ ເບິ່ງ ຍອດ ຄົນ ມັກ.

ຮ້ານ ທີ່ ເລີ່ມ ຈາກ ຄລິບ ສາມ ອັນ ຖ່າຍ ດ້ວຍ ໂທ ລະ ສັບ ແລ້ວ ປັບ ຕາມ ຕົວ ເລກ ທຸກ ສອງ ອາ ທິດ ຈະ ໄປ ໄກ ກວ່າ ຮ້ານ ທີ່ ຈ່າຍ ເງິນ ຫຼາຍ ໃຫ້ ຄລິບ ສວຍ ອັນ ດຽວ ແລ້ວ ຍິງ ຈົນ ໝົດ ງົບ. ຄວາມ ຕ່າງ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ທີ່ ງົບ ແຕ່ ຢູ່ ທີ່ ຈຳ ນວນ ຮອບ ຂອງ ການ ລອງ ແລະ ແກ້.

ບົດ ອື່ນ ໃນ ຊຸດ ດຽວ ກັນ ທີ່ ຄວນ ອ່ານ ຕໍ່: ວິ ທີ ລົງ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ໃຫ້ ໄດ້ ຜົນ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ເຄີຍ ຕັ້ງ ບັນ ຊີ, ບູສ ໂພສ ຫຼື ໃຊ້ Ads Manager ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ຍັງ ກົດ ບູສ ຢູ່, ແລະ ຕັ້ງ ກຸ່ມ ເປົ້າ ໝາຍ ໃນ ລາວ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ຄລິບ ດີ ແລ້ວ ແຕ່ ຍັງ ໄປ ບໍ່ ຮອດ ຄົນ ຖືກ ກຸ່ມ. ບົດ ທັງ ໝົດ ຢູ່ ໃນ ໜ້າ ລວມ ບົດ ຄວາມ ພາ ສາ ລາວ.

ຄຳ ເຕືອນ ສຸດ ທ້າຍ ເລື່ອງ ຄວາມ ຄາດ ຫວັງ

ຄລິບ ດີ ບໍ່ ໄດ້ ແກ້ ບັນ ຫາ ທຸກ ຢ່າງ. ຖ້າ ລາ ຄາ ສູງ ກວ່າ ຮ້ານ ຂ້າງ ຄຽງ ຫຼາຍ, ຖ້າ ສົ່ງ ຊ້າ ກວ່າ ຄູ່ ແຂ່ງ ສາມ ມື້, ຫຼື ຖ້າ ຕອບ ຂໍ້ ຄວາມ ຊ້າ ເປັນ ວັນ, ໂຄສະນາ ຈະ ພຽງ ແຕ່ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົນ ຮູ້ ບັນ ຫາ ນັ້ນ ໄວ ຂຶ້ນ ເທົ່າ ນັ້ນ. ໂຄສະນາ ຂະ ຫຍາຍ ສິ່ງ ທີ່ ຮ້ານ ເປັນ ຢູ່ ແລ້ວ, ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ປ່ຽນ ຮ້ານ ໃຫ້ ເປັນ ອັນ ອື່ນ.

ດັ່ງ ນັ້ນ ກ່ອນ ຈະ ເພີ່ມ ງົບ ໃຫ້ ຄລິບ ທີ່ ໄດ້ ຜົນ, ໃຫ້ ກວດ ກ່ອນ ວ່າ ຮ້ານ ຮັບ ໄດ້ ບໍ. ຂໍ້ ຄວາມ ເພີ່ມ ຂຶ້ນ ສາມ ເທົ່າ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຕ້ອງ ມີ ຄົນ ຕອບ ເພີ່ມ ຂຶ້ນ ນຳ. ການ ເພີ່ມ ງົບ ໂດຍ ບໍ່ ເພີ່ມ ຄົນ ຕອບ ຄື ວິ ທີ ທີ່ ໄວ ທີ່ ສຸດ ໃນ ການ ເສຍ ທັງ ເງິນ ແລະ ຊື່ ສຽງ ພ້ອມ ກັນ.