ແບ່ງ ງົບ ໂຄສະນາ ລະຫວ່າງ ເຟສບຸກ ກັບ Google ແນວ ໃດ

ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ ໃຊ້ ໃນ ເຮືອນ ຮ້ານ ໜຶ່ງ ຢູ່ ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ ຈ່າຍ ຄ່າ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ຢູ່ ທຸກ ເດືອນ ມາ ໄດ້ ປີ ກວ່າ. ຍອດ ຂາຍ ພໍ ໄປ ໄດ້, ບໍ່ ຫວືອ ຫວາ ແຕ່ ກໍ ບໍ່ ຂາດ ທຶນ. ແລ້ວ ມື້ ໜຶ່ງ ກໍ ມີ ຄົນ ຮູ້ ຈັກ ຖາມ ຄຳ ດຽວ ວ່າ "ເປັນ ຫຍັງ ບໍ່ ລອງ ລົງ Google ແດ່". ຄຳ ຖາມ ນັ້ນ ຟັງ ຄື ງ່າຍ, ແຕ່ ພໍ ຄິດ ຕໍ່ ອີກ ສາມ ນາທີ ມັນ ກາຍ ເປັນ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຕອບ ບໍ່ ໄດ້: ຖ້າ ຈະ ລົງ ຈິງ, ເອົາ ເງິນ ຈາກ ໃສ. ງົບ ມີ ຢູ່ ກ້ອນ ດຽວ. ຫຼຸດ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ລົງ ເຄິ່ງ ໜຶ່ງ ແລ້ວ ຍອດ ທີ່ ພໍ ໄປ ໄດ້ ຢູ່ ນັ້ນ ຈະ ຫຼົ່ນ ບໍ. ຫຼື ຄວນ ຫຼຸດ ພຽງ ໜ້ອຍ ດຽວ. ໜ້ອຍ ດຽວ ນີ້ ຄື ເທົ່າ ໃດ.

ພໍ ເອົາ ຄຳ ຖາມ ນີ້ ໄປ ຄົ້ນຫາ ໃນ ອິນ ເຕີ ເນັດ ຄຳ ຕອບ ທີ່ ໄດ້ ກໍ ຄື ກັນ ໝົດ ທຸກ ບົດ: ຕົວ ເລກ. ບົດ ໜຶ່ງ ບອກ ວ່າ ຮ້ານ ຂາຍ ຂອງ ອອນລາຍ ຄວນ ແບ່ງ ຫົກ ສິບ ໃຫ້ Google ສີ່ ສິບ ໃຫ້ ເຟສບຸກ. ອີກ ບົດ ໜຶ່ງ ບອກ ກັບ ກັນ ວ່າ ຖ້າ ຢາກ ສ້າງ ຍີ່ ຫໍ້ ໃຫ້ ເອົາ ເຈັດ ສິບ ໃສ່ Meta. ອີກ ບົດ ໜຶ່ງ ບອກ ວ່າ ຖ້າ ງົບ ຕໍ່ ເດືອນ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ສາມ ພັນ ໂດ ລາ ຢ່າ ຫາ ແບ່ງ ເລີຍ ໃຫ້ ເລືອກ ກະ ດານ ດຽວ ໄປ ກ່ອນ. ສາມ ຄຳ ຕອບ ນີ້ ຂັດ ກັນ ເອງ ຢູ່ ຕໍ່ ໜ້າ, ແຕ່ ບັນ ຫາ ໃຫຍ່ ກວ່າ ນັ້ນ ຄື ຢ່າງ ອື່ນ: ສາມ ພັນ ໂດ ລາ ຕໍ່ ເດືອນ ຄື ຫຼາຍ ກວ່າ ງົບ ຄ່າ ໂຄສະນາ ທັງ ປີ ຂອງ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຫຼາຍ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ. ບົດ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ບໍ່ ໄດ້ ຂຽນ ຜິດ — ມັນ ພຽງ ແຕ່ ບໍ່ ໄດ້ ຂຽນ ໃຫ້ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ອ່ານ.

ບົດ ຄວາມ ນີ້ ຂຽນ ໃຫ້ ຄົນ ທີ່ ມີ ງົບ ກ້ອນ ດຽວ ແລະ ຕ້ອງ ຕັດ ສິນ ໃຈ ດ້ວຍ ຕົນ ເອງ ວ່າ ຈະ ວາງ ມັນ ໄວ້ ໃສ. ສິ່ງ ທີ່ ຈະ ໄດ້ ອ່ານ ຕໍ່ ໄປ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຕົວ ເລກ ເປີ ເຊັນ ອີກ ຊຸດ ໜຶ່ງ, ແຕ່ ຄື ລຳ ດັບ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຕ້ອງ ຕອບ ໃຫ້ ໄດ້ ກ່ອນ ຈຶ່ງ ຈະ ຮູ້ ວ່າ ຕົວ ເລກ ຂອງ ຮ້ານ ຕົນ ເອງ ຄວນ ເປັນ ເທົ່າ ໃດ: ສອງ ກະ ດານ ນີ້ ຮັບ ຄົນ ຄົນ ລະ ແບບ ກັນ ແນວ ໃດ, ຂີດ ງົບ ຕໍ່າ ສຸດ ທີ່ ຢູ່ ຕໍ່າ ກວ່າ ນັ້ນ ແລ້ວ ຄວນ ຈັບ ກະ ດານ ດຽວ, ວິທີ ເລືອກ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ດ້ວຍ ສີ່ ຄຳ ຖາມ, ເມື່ອ ໃດ ຈຶ່ງ ຄວນ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສອງ ແລະ ເພີ່ມ ດ້ວຍ ສ່ວນ ໃດ ກ່ອນ, ວິທີ ແບ່ງ ເມື່ອ ມີ ຄົບ ສອງ ກະ ດານ ແລ້ວ, ວິທີ ວັດ ສອງ ກະ ດານ ດ້ວຍ ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ, ແລະ ຕາ ຕະ ລາງ ຍ້າຍ ເງິນ ປະ ຈຳ ເດືອນ.

ຂໍ ບອກ ໄວ້ ກ່ອນ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ໃຫ້ ຊັດ: ບົດ ນີ້ ຈະ ບໍ່ ບອກ ຕົວ ເລກ ຄ່າ ຄລິກ ສະ ເລ່ຍ ຫຼື ງົບ ສະ ເລ່ຍ ຂອງ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ໃຫ້ ຈັກ ຕົວ. ບໍ່ ແມ່ນ ຍ້ອນ ຫວງ, ແຕ່ ຍ້ອນ ບໍ່ ມີ ໃຜ ເກັບ ໄວ້ ແທ້ ໆ. ບໍ່ ມີ ອົງ ການ ໃດ ເຜີຍ ແຜ່ ຕົວ ເລກ ວົງ ການ ໂຄສະນາ ອອນລາຍ ຂອງ ລາວ ອອກ ມາ, ແລະ ຕົວ ເລກ ຂອງ ໄທ ຫຼື ຂອງ ອາ ເມ ຣິ ກາ ເອົາ ມາ ໃຊ້ ແທນ ບໍ່ ໄດ້ ເພາະ ຈຳ ນວນ ຄົນ ຊື້ ຂອງ ອອນລາຍ ຕ່າງ ກັນ ຫຼາຍ ສິບ ເທົ່າ. ຄົນ ໃດ ເອົາ ຕົວ ເລກ ສະ ເລ່ຍ ຂອງ ລາວ ມາ ອ້າງ ໃຫ້ ທ່ານ ຟັງ, ໃຫ້ ຖາມ ຄືນ ໜຶ່ງ ຄຳ ວ່າ ເອົາ ມາ ຈາກ ໃສ. ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ບົດ ນີ້ ໃຫ້ ໄດ້ ແລະ ໃຫ້ ໄດ້ ຈິງ ຄື ວິທີ ວັດ ຕົວ ເລກ ຂອງ ຮ້ານ ຕົນ ເອງ, ຊຶ່ງ ເປັນ ຕົວ ເລກ ດຽວ ທີ່ ໃຊ້ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໄດ້ ແທ້.

ແບ່ງ ງົບ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ກັບ Google ແນວ ໃດ ຄຳ ຕອບ ສັ້ນ

ຄຳ ຕອບ ຂ້າງ ເທິງ ນີ້ ສັ້ນ ພໍ ຈະ ຈື່ ໄດ້ ແຕ່ ຍັງ ບໍ່ ພຽງ ພໍ ຈະ ເອົາ ໄປ ໃຊ້ ໃນ ມື້ ຈັນ ຕອນ ເຊົ້າ. ພາກ ທີ່ ເຫຼືອ ຂອງ ບົດ ນີ້ ຄື ການ ແຍກ ຄຳ ຕອບ ນັ້ນ ອອກ ເປັນ ຊິ້ນ ຈົນ ເຫັນ ວ່າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່ ຂັ້ນ ໃດ ແລະ ຄວນ ຍ້າຍ ໄປ ຂັ້ນ ໃດ ຕໍ່.

ເປັນ ຫຍັງ ຄຳ ຖາມ ວ່າ ແບ່ງ ຈັກ ເປີ ເຊັນ ຈຶ່ງ ເປັນ ຄຳ ຖາມ ຜິດ

ຄຳ ຖາມ ເລື່ອງ ເປີ ເຊັນ ຟັງ ຄື ເປັນ ຄຳ ຖາມ ຂອງ ຄົນ ຮອບ ຄອບ, ແຕ່ ຄວາມ ຈິງ ມັນ ຊ້ອນ ຂໍ້ ສົມ ມຸດ ໄວ້ ສາມ ຂໍ້ ໂດຍ ບໍ່ ຮູ້ ຕົວ. ຂໍ້ ທຳ ອິດ ຄື ສົມ ມຸດ ວ່າ ທັງ ສອງ ກະ ດານ ຈະ ໃຫ້ ຜົນ ຕໍ່ ເມື່ອ ໄດ້ ຮັບ ເງິນ ເທົ່າ ໃດ ກໍ ໄດ້ — ຄື ວ່າ ຫົກ ສິບ ເປີ ເຊັນ ຂອງ ຫ້າ ລ້ານ ກີບ ກັບ ຫົກ ສິບ ເປີ ເຊັນ ຂອງ ຫ້າ ສິບ ລ້ານ ກີບ ຈະ ເຮັດ ວຽກ ຄື ກັນ ພຽງ ແຕ່ ນ້ອຍ ໃຫຍ່ ຕ່າງ ກັນ. ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ຈິງ. ທັງ ສອງ ກະ ດານ ມີ ຂີດ ຕໍ່າ ສຸດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ທີ່ ຢູ່ ຕໍ່າ ກວ່າ ນັ້ນ ແລ້ວ ໂຄສະນາ ຈະ ອອກ ໜ້ອຍ ຈົນ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ມູນ ໃຫ້ ອ່ານ ໄດ້ ເລີຍ.

ຂໍ້ ທີ ສອງ ຄື ສົມ ມຸດ ວ່າ ຮ້ານ ທຸກ ຮ້ານ ຢູ່ ຈຸດ ດຽວ ກັນ. ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຂອງ ຊະ ນິດ ທີ່ ຄົນ ພິມ ຫາ ຢູ່ ແລ້ວ — ຢາງ ລົດ, ເຄື່ອງ ອາ ໄຫຼ່, ບໍ ລິ ການ ສ້ອມ ແປງ — ຢູ່ ຄົນ ລະ ໂລກ ກັບ ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຂອງ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຮູ້ ວ່າ ມີ ຢູ່ ໃນ ໂລກ. ຮ້ານ ທຳ ອິດ ຈ່າຍ ເງິນ ໃຫ້ Google ແລ້ວ ໄດ້ ຄົນ ທີ່ ພ້ອມ ຊື້ ທັນ ທີ. ຮ້ານ ທີ ສອງ ຈ່າຍ ເງິນ ໃຫ້ Google ແລ້ວ ໄດ້ ຄວາມ ງຽບ ເພາະ ບໍ່ ມີ ໃຜ ພິມ ຄຳ ນັ້ນ ຫາ ຈັກ ຄົນ. ເປີ ເຊັນ ດຽວ ກັນ ໃຫ້ ຜົນ ຄົນ ລະ ຢ່າງ ສິ້ນ ເຊີງ.

ຂໍ້ ທີ ສາມ ຄື ສົມ ມຸດ ວ່າ ຄົນ ຕັ້ງ ຄ່າ ມີ ເວລາ ຄຸມ ສອງ ບັນ ຊີ. ຢູ່ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຄົນ ທີ່ ຄຸມ ໂຄສະນາ ຄື ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ເອງ ຫຼື ນ້ອງ ຄົນ ໜຶ່ງ ທີ່ ຍັງ ຕ້ອງ ຕອບ ແຊັດ ຫໍ່ ເຄື່ອງ ແລະ ໄປ ສົ່ງ ຂອງ ນຳ. ບັນ ຊີ ດຽວ ທີ່ ຄຸມ ດີ ໃຫ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ ສອງ ບັນ ຊີ ທີ່ ຄຸມ ບໍ່ ໄດ້ ຈັກ ບັນ ຊີ ສະ ເໝີ. ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ມີ ຢູ່ ໃນ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ບົດ ໃດ ເພາະ ຢູ່ ຝັ່ງ ນັ້ນ ຄົນ ຄຸມ ໂຄສະນາ ຄື ອາ ຊີບ ໜຶ່ງ ອາ ຊີບ ຕ່າງ ຫາກ.

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄວນ ຖາມ ແທນ

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ພາ ໄປ ຫາ ຄຳ ຕອບ ໄດ້ ຈິງ ມີ ຢູ່ ສາມ ຄຳ ຖາມ ຊ້ອນ ກັນ. ຄຳ ຖາມ ທີ ໜຶ່ງ: ຄົນ ທີ່ ຊື້ ຂອງ ຂ້ອຍ ຮູ້ ຕົວ ຫຼື ບໍ່ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຂອງ ແບບ ນີ້ ກ່ອນ ຈະ ເຫັນ ຮ້ານ ຂ້ອຍ. ຄຳ ຖາມ ທີ ສອງ: ງົບ ຂອງ ຂ້ອຍ ພໍ ໃຫ້ ກະ ດານ ຮຽນ ຮູ້ ໄດ້ ຈັກ ກະ ດານ. ຄຳ ຖາມ ທີ ສາມ: ຂ້ອຍ ມີ ເວລາ ນັ່ງ ອ່ານ ຕົວ ເລກ ອາ ທິດ ລະ ຈັກ ຄັ້ງ. ສາມ ຄຳ ຕອບ ນີ້ ຮວມ ກັນ ແລ້ວ ບອກ ໄດ້ ເລີຍ ວ່າ ຄວນ ຢູ່ ກະ ດານ ດຽວ ຫຼື ຄວນ ຢູ່ ສອງ ກະ ດານ, ແລະ ບອກ ໄດ້ ດີ ກວ່າ ເປີ ເຊັນ ໃດ ໆ ທີ່ ຢືມ ມາ ຈາກ ບົດ ຂອງ ຄົນ ອື່ນ.

ຖ້າ ອ່ານ ຮອດ ນີ້ ແລ້ວ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຕົວ ເລກ ໄວ ໆ ໜຶ່ງ ຕົວ ໄປ ໃຊ້ ກ່ອນ, ໃຫ້ ຈື່ ຕົວ ນີ້ ໄວ້ ຊົ່ວ ຄາວ: ຖ້າ ຍັງ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ໃນ ຈຸດ ທີ່ ອໍ ເດີ ເຂົ້າ ມາ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ທຸກ ອາ ທິດ, ໃຫ້ ໃສ່ ໜຶ່ງ ຮ້ອຍ ເປີ ເຊັນ ໄວ້ ກະ ດານ ດຽວ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຄຳ ຕອບ ຂີ້ ຄ້ານ — ມັນ ຄື ຄຳ ຕອບ ທີ່ ຖືກ ຕ້ອງ ທີ່ ສຸດ ສຳ ລັບ ບັນ ຊີ ສ່ວນ ຫຼາຍ ຢູ່ ລາວ ໃນ ຕອນ ນີ້, ແລະ ພາກ ຕໍ່ ໄປ ຈະ ອະ ທິ ບາຍ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ.

ສອງ ກະ ດານ ນີ້ ຮັບ ຄົນ ຄົນ ລະ ແບບ ກັນ

ກ່ອນ ຈະ ເວົ້າ ເລື່ອງ ເງິນ ຕ້ອງ ເວົ້າ ເລື່ອງ ຄົນ ກ່ອນ, ເພາະ ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ແພງ ທີ່ ສຸດ ໃນ ເລື່ອງ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ການ ແບ່ງ ຜິດ ອັດ ຕາ ສ່ວນ ແຕ່ ຄື ການ ຄິດ ວ່າ ສອງ ກະ ດານ ນີ້ ຂາຍ ຂອງ ຢ່າງ ດຽວ ກັນ. ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ຂາຍ ຢ່າງ ດຽວ ກັນ. Google ຂາຍ ໂອ ກາດ ໄດ້ ພົບ ຄົນ ທີ່ ກຳລັງ ຍົກ ມື ຖາມ ຢູ່; ເຟສບຸກ ຂາຍ ໂອ ກາດ ໄດ້ ຢຸດ ຄົນ ທີ່ ກຳລັງ ຍ່າງ ຜ່ານ. ສອງ ຢ່າງ ນີ້ ຕ່າງ ກັນ ຄື ກັນ ກັບ ຮ້ານ ທີ່ ຕັ້ງ ຢູ່ ໃນ ຕະ ຫຼາດ ກັບ ຮ້ານ ທີ່ ຍ່າງ ຂາຍ ຕາມ ງານ ບຸນ.

ຄົນ ຢູ່ Google ຄື ຄົນ ທີ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໄປ ແລ້ວ ເຄິ່ງ ໜຶ່ງ

ຄົນ ທີ່ ພິມ ຄຳ ວ່າ "ຮ້ານ ສ້ອມ ແປງ ແອ ວຽງຈັນ" ລົງ ໄປ ໃນ ຊ່ອງ ຄົ້ນຫາ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ໃນ ຂັ້ນ ຕອນ ຂອງ ການ ຢາກ ຮູ້ ຢາກ ເຫັນ ອີກ ຕໍ່ ໄປ. ແອ ຂອງ ລາວ ພັງ ຢູ່ ແລ້ວ. ລາວ ຮ້ອນ ຢູ່ ແລ້ວ. ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ຮູ້ ຄື ຈະ ໂທ ຫາ ໃຜ. ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ໂຄສະນາ ຢູ່ ຊ່ອງ ຄົ້ນຫາ ຈຶ່ງ ປ່ຽນ ເປັນ ອໍ ເດີ ໄດ້ ໄວ ກວ່າ ໂດຍ ທົ່ວ ໄປ — ບໍ່ ແມ່ນ ຍ້ອນ Google ເກັ່ງ ກວ່າ, ແຕ່ ຍ້ອນ ຄົນ ທີ່ ຢູ່ ຕໍ່ ໜ້າ ໂຄສະນາ ນັ້ນ ເດີນ ທາງ ມາ ໄກ ກວ່າ ແລ້ວ.

ແຕ່ ຂໍ້ ດີ ນີ້ ມີ ຂອບ ເຂດ ຂອງ ມັນ ຢູ່ ສອງ ຂໍ້ ທີ່ ຮ້ານ ຢູ່ ລາວ ຕ້ອງ ຮູ້ ໄວ້ ຕັ້ງ ແຕ່ ຕົ້ນ. ຂໍ້ ທຳ ອິດ ຄື ຈຳ ນວນ ຄົນ ພິມ ຫາ ຄື ເພດານ ຕາຍ ຕົວ. ຖ້າ ໃນ ໜຶ່ງ ເດືອນ ມີ ຄົນ ຢູ່ ລາວ ພິມ ຄຳ ນັ້ນ ຫາ ພຽງ ສາມ ສິບ ຄັ້ງ, ຕໍ່ ໃຫ້ ທ່ານ ຖອກ ເງິນ ໃສ່ ຫຼາຍ ປານ ໃດ ມັນ ກໍ ບໍ່ ກາຍ ເປັນ ສາມ ຮ້ອຍ ຄັ້ງ ໄດ້. ໂຄສະນາ ຢູ່ ຊ່ອງ ຄົ້ນຫາ ບໍ່ ສ້າງ ຄວາມ ຕ້ອງ ການ ຂຶ້ນ ໃໝ່ — ມັນ ພຽງ ແຕ່ ໄປ ຢືນ ຢູ່ ຫົນ ທາງ ທີ່ ຄວາມ ຕ້ອງ ການ ຍ່າງ ຜ່ານ. ຂໍ້ ທີ ສອງ ຄື ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຂອງ ຄົນ ລາວ ຫຼາຍ ຄົນ ບໍ່ ໄດ້ ພິມ ເປັນ ພາ ສາ ລາວ ສະ ເໝີ ໄປ; ຫຼາຍ ຄົນ ພິມ ພາ ສາ ໄທ ຫຼື ພິມ ຊື່ ຍີ່ ຫໍ້ ເປັນ ຕົວ ອັງກິດ. ຖ້າ ຕັ້ງ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ໄວ້ ພຽງ ພາ ສາ ດຽວ ທ່ານ ຈະ ພາດ ຄົນ ຄຶ່ງ ໜຶ່ງ ໄປ ໂດຍ ບໍ່ ຮູ້ ຕົວ.

ວິທີ ຫາ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຢ່າງ ລະ ອຽດ, ການ ຕັ້ງ ເຂດ ໃຫ້ ຖືກ ວ່າ ສົ່ງ ໄດ້ ພຽງ ວຽງຈັນ ຫຼື ສົ່ງ ໄດ້ ທົ່ວ ປະ ເທດ, ແລະ ບັນ ຊີ ຄຳ ປະ ຕິ ເສດ ທີ່ ຄວນ ໃສ່ ໄວ້ ຕັ້ງ ແຕ່ ມື້ ທຳ ອິດ — ສາມ ເລື່ອງ ນີ້ ຢູ່ ໃນ ບົດ ລົງ ໂຄສະນາ Google Search ສຳ ລັບ ຮ້ານ ຄ້າ ໃນ ລາວ ຄົບ ແລ້ວ ຈຶ່ງ ຈະ ບໍ່ ເວົ້າ ຊ້ຳ ຢູ່ ນີ້. ບົດ ນີ້ ຮັບ ຜິດ ຊອບ ພຽງ ຄຳ ຖາມ ດຽວ ຄື ເງິນ ຄວນ ວາງ ໄວ້ ໃສ.

ຄົນ ຢູ່ ເຟສບຸກ ຄື ຄົນ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ໄດ້ ຄິດ ຢາກ ໄດ້

ບໍ່ ມີ ໃຜ ເປີດ ເຟສບຸກ ຂຶ້ນ ມາ ເພື່ອ ຊື້ ຂອງ. ຄົນ ເປີດ ຂຶ້ນ ມາ ເພື່ອ ເບິ່ງ ວ່າ ໝູ່ ເຮັດ ຫຍັງ ຢູ່, ເບິ່ງ ຄລິບ ຕະ ຫຼົກ, ຫຼື ພຽງ ແຕ່ ຢາກ ຂ້າ ເວລາ ຫ້າ ນາທີ ໃນ ຕອນ ລໍ ຖ້າ ຫຍັງ ບາງ ຢ່າງ. ໂຄສະນາ ຂອງ ທ່ານ ຄື ສິ່ງ ທີ່ ໂຜ່ ເຂົ້າ ມາ ຂັດ ຈັງ ຫວະ ນັ້ນ. ນີ້ ຄື ຂໍ້ ເສຍ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ຖ້າ ວັດ ດ້ວຍ ອັດ ຕາ ການ ຊື້ ທັນ ທີ, ແຕ່ ມັນ ຄື ຂໍ້ ດີ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ຄື ກັນ ຖ້າ ວັດ ດ້ວຍ ອີກ ຢ່າງ ໜຶ່ງ: ຈຳ ນວນ ຄົນ ທີ່ ເຂົ້າ ຫາ ໄດ້.

ຢູ່ ລາວ ຂໍ້ ນີ້ ສຳ ຄັນ ຫຼາຍ ກວ່າ ຢູ່ ຫຼາຍ ປະ ເທດ, ເພາະ ຄົນ ຈຳ ນວນ ຫຼວງ ຫຼາຍ ໃຊ້ ເວລາ ຢູ່ ໃນ ເຟສບຸກ ຫຼາຍ ກວ່າ ຢູ່ ໃນ ເວັບ ໄຊ ອື່ນ ໃດ ທັງ ໝົດ ຮວມ ກັນ. ສຳ ລັບ ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຂອງ ຊະ ນິດ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ພິມ ຫາ — ເສື້ອ ຜ້າ ແບບ ໃໝ່, ຂອງ ຝາກ, ອາ ຫານ ແປກ, ບໍ ລິ ການ ທີ່ ຄົນ ຍັງ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ມີ — ເຟສບຸກ ບໍ່ ແມ່ນ ທາງ ເລືອກ ໜຶ່ງ ໃນ ຫຼາຍ ທາງ. ມັນ ຄື ທາງ ດຽວ ທີ່ ມີ ຢູ່. ຈະ ໄປ ຊື້ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຂອງ ຂອງ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຮູ້ ຈັກ ຊື່ ໄດ້ ແນວ ໃດ.

ຂໍ້ ເສຍ ຂອງ ຝັ່ງ ນີ້ ຄື ຄົນ ທີ່ ເຫັນ ໂຄສະນາ ຂອງ ທ່ານ ຍັງ ບໍ່ ຮ້ອນ ໃຈ ຢາກ ຊື້, ດັ່ງ ນັ້ນ ຊິ້ນ ງານ — ຮູບ, ຄລິບ, ຄຳ ຂຽນ ສາມ ແຖວ ທຳ ອິດ — ຕ້ອງ ເຮັດ ໜ້າ ທີ່ ສ້າງ ຄວາມ ຢາກ ຂຶ້ນ ມາ ເອງ ຕັ້ງ ແຕ່ ຕົ້ນ. ຢູ່ Google ຮູບ ບໍ່ ດີ ກໍ ຍັງ ຂາຍ ໄດ້ ຖ້າ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ຖືກ; ຢູ່ ເຟສບຸກ ຮູບ ບໍ່ ດີ ຄື ຈົບ. ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ການ ແບ່ງ ງົບ ຫຼາຍ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ, ເພາະ ມັນ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຕ້ອງ ການ ບໍ່ ພຽງ ແຕ່ ເງິນ ແຕ່ ຕ້ອງ ການ ເວລາ ຖ່າຍ ຮູບ ແລະ ຕັດ ຄລິບ ນຳ ດ້ວຍ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ຄົນ ເຮັດ ຊິ້ນ ງານ, ເງິນ ທີ່ ຖອກ ໃສ່ ຝັ່ງ ນີ້ ຈະ ຫາຍ ໄປ ໄວ ກວ່າ ຝັ່ງ ໂນ້ນ.

ເສັ້ນ ທາງ ຊື້ ຂອງ ຮ້ານ ໜຶ່ງ ຢູ່ ວຽງຈັນ ເບິ່ງ ເປັນ ແນວ ໃດ

ເອົາ ຮ້ານ ຂາຍ ຕູ້ ເຢັນ ກັບ ເຄື່ອງ ຊັກ ຜ້າ ຮ້ານ ໜຶ່ງ ມາ ເປັນ ຕົວ ຢ່າງ ເພາະ ມັນ ມີ ຄົບ ທັງ ສອງ ແບບ ຢູ່ ໃນ ຮ້ານ ດຽວ. ຄົນ ທີ່ ຕູ້ ເຢັນ ພັງ ໃນ ຄືນ ນີ້ ຈະ ພິມ ຫາ ໃນ ມື້ ອື່ນ ເຊົ້າ ແນ່ ນອນ — ນີ້ ຄື ຄົນ ຂອງ Google. ແຕ່ ຄົນ ທີ່ ຕູ້ ເຢັນ ຍັງ ດີ ຢູ່ ຈະ ບໍ່ ພິມ ຫາ ຈັກ ເທື່ອ ຕໍ່ ໃຫ້ ຢາກ ໄດ້ ໜ່ວຍ ໃໝ່ ປານ ໃດ ກໍ ຕາມ. ຄົນ ຄົນ ນີ້ ຈະ ຢາກ ໄດ້ ຕໍ່ ເມື່ອ ໄດ້ ເຫັນ ຄລິບ ສັ້ນ ໜຶ່ງ ຄລິບ ຕອນ ພັກ ທ່ຽງ ທີ່ ສະ ແດງ ໃຫ້ ເຫັນ ວ່າ ຕູ້ ໃໝ່ ກິນ ໄຟ ໜ້ອຍ ກວ່າ ເກົ່າ ເທົ່າ ໃດ — ນີ້ ຄື ຄົນ ຂອງ ເຟສບຸກ.

ຮ້ານ ດຽວ ກັນ ນີ້ ຈຶ່ງ ມີ ລູກ ຄ້າ ສອງ ກຸ່ມ ທີ່ ບໍ່ ທັບ ກັນ ເລີຍ, ແລະ ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ທີ່ ແທ້ ຈິງ ຂອງ ການ ມີ ສອງ ກະ ດານ. ບໍ່ ແມ່ນ ຍ້ອນ ຄົນ ອື່ນ ເຮັດ. ບໍ່ ແມ່ນ ຍ້ອນ ຢາກ ດູ ທັນ ສະ ໄໝ. ແຕ່ ຍ້ອນ ຖ້າ ຢູ່ ກະ ດານ ດຽວ ຈະ ພາດ ລູກ ຄ້າ ໄປ ໝົດ ໜຶ່ງ ກຸ່ມ. ຄຳ ຖາມ ຕໍ່ ມາ ຈຶ່ງ ບໍ່ ແມ່ນ ວ່າ ຄວນ ມີ ສອງ ກະ ດານ ບໍ — ຄວນ ມີ ແນ່ ນອນ ຖ້າ ມີ ເງິນ ພໍ — ແຕ່ ຄື ວ່າ ຕອນ ນີ້ ມີ ເງິນ ພໍ ແລ້ວ ຫຼື ຍັງ.

ຄວາມ ຕ່າງ ຂໍ້ ສຸດ ທ້າຍ ທີ່ ຄົນ ມັກ ລືມ

ນອກ ຈາກ ເລື່ອງ ຄົນ ແລ້ວ ຍັງ ມີ ຄວາມ ຕ່າງ ອີກ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ທີ່ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ເງິນ ໂດຍ ກົງ ຄື ຄວາມ ໄວ ໃນ ການ ເຫັນ ຜົນ. ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ໄວ ກວ່າ ເພາະ ຄົນ ພິມ ຫາ ແລ້ວ ຄລິກ ແລ້ວ ໂທ ມາ ໃນ ມື້ ດຽວ ກັນ. ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ຊ້າ ກວ່າ ເພາະ ຄົນ ເຫັນ ຄລິບ ມື້ ນີ້ ແລ້ວ ອາດ ຊື້ ໃນ ອາ ທິດ ໜ້າ ຫຼື ໃນ ເດືອນ ໜ້າ. ຖ້າ ບໍ່ ຮູ້ ຂໍ້ ນີ້ ໄວ້ ກ່ອນ ທ່ານ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ປິດ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ໄວ ເກີນ ໄປ ໃນ ມື້ ທີ ຫ້າ ແລ້ວ ສະ ຫຼຸບ ຜິດ ວ່າ ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ຜົນ.

ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ຍັງ ອະ ທິ ບາຍ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ຄົນ ຈຳ ນວນ ຫຼາຍ ຈຶ່ງ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ Google ດີ ກວ່າ ໃນ ເດືອນ ທຳ ອິດ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ປ່ຽນ ໃຈ ໃນ ເດືອນ ທີ ສາມ. ບໍ່ ແມ່ນ ກະ ດານ ໃດ ປ່ຽນ ໄປ — ແມ່ນ ໜ້າ ຕ່າງ ເວລາ ຂອງ ການ ວັດ ຕ່າງ ຫາກ ທີ່ ຍາວ ຂຶ້ນ ຈົນ ເລີ່ມ ເຫັນ ຜົນ ຂອງ ຝັ່ງ ທີ່ ຊ້າ ກວ່າ. ພາກ ວ່າ ດ້ວຍ ການ ວັດ ຢູ່ ທ້າຍ ບົດ ຈະ ກັບ ມາ ເວົ້າ ເລື່ອງ ນີ້ ຢ່າງ ລະ ອຽດ.

ເປັນ ຫຍັງ ອັດ ຕາ ຫົກ ສິບ ສີ່ ສິບ ຂອງ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຈຶ່ງ ໃຊ້ ບໍ່ ໄດ້

ຖ້າ ພິມ ຄຳ ຖາມ ນີ້ ຫາ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ ທ່ານ ຈະ ໄດ້ ບົດ ຄວາມ ຂອງ ບໍ ລິ ສັດ ຮັບ ຈ້າງ ໂຄສະນາ ຢູ່ ອາ ເມ ຣິ ກາ ກັບ ເອີ ຣົບ ເປັນ ສິບ ບົດ, ແລະ ຫຼາຍ ບົດ ໃນ ນັ້ນ ຂຽນ ດີ ແທ້ ໆ. ບັນ ຫາ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ທີ່ ຄຸນ ນະ ພາບ ຂອງ ບົດ. ບັນ ຫາ ຢູ່ ທີ່ ວ່າ ຕົວ ເລກ ໃນ ບົດ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ຄິດ ມາ ຈາກ ບັນ ຊີ ຊະ ນິດ ໜຶ່ງ ທີ່ ບໍ່ ຄື ບັນ ຊີ ຂອງ ທ່ານ ເລີຍ ຈັກ ຂໍ້, ແລະ ບົດ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ບໍ່ ໄດ້ ບອກ ໄວ້ ວ່າ ຄິດ ມາ ຈາກ ບັນ ຊີ ແບບ ໃດ.

ຂໍ້ ຕ່າງ ຂໍ້ ທີ ໜຶ່ງ ຂະ ໜາດ ຂອງ ງົບ

ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຫຼາຍ ບົດ ວາງ ຂີດ ໄວ້ ວ່າ ຖ້າ ງົບ ຕໍ່ ເດືອນ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ສາມ ພັນ ໂດ ລາ ໃຫ້ ຈັບ ກະ ດານ ດຽວ ໄປ ກ່ອນ. ອ່ານ ຜ່ານ ໆ ຄື ຄຳ ແນະ ນຳ ທຳ ມະ ດາ. ແຕ່ ລອງ ຄິດ ເປັນ ເງິນ ຂອງ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ວຽງຈັນ ເບິ່ງ: ສາມ ພັນ ໂດ ລາ ຕໍ່ ເດືອນ ຄື ຫຼາຍ ກວ່າ ງົບ ຄ່າ ໂຄສະນາ ທັງ ປີ ຂອງ ຮ້ານ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຢູ່ ນີ້. ນັ້ນ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຖ້າ ເອົາ ຄຳ ແນະ ນຳ ຂອງ ບົດ ນັ້ນ ມາ ໃຊ້ ຢ່າງ ຊື່ ໆ, ຄຳ ຕອບ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ລາວ ເກືອບ ທຸກ ຮ້ານ ຄື "ຈັບ ກະ ດານ ດຽວ" — ຊຶ່ງ ບັງ ເອີນ ວ່າ ຖືກ, ແຕ່ ຖືກ ດ້ວຍ ເຫດ ຜົນ ຄົນ ລະ ຢ່າງ ກັບ ທີ່ ບົດ ນັ້ນ ຄິດ ໄວ້.

ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ວາງ ຂີດ ນັ້ນ ໄວ້ ເພາະ ຢູ່ ຕະ ຫຼາດ ຂອງ ເຂົາ ຄ່າ ຄລິກ ແພງ ຫຼາຍ ຈົນ ງົບ ຕໍ່າ ກວ່າ ນັ້ນ ຊື້ ຄລິກ ໄດ້ ໜ້ອຍ ເກີນ ໄປ. ຢູ່ ລາວ ຄ່າ ຄລິກ ຖືກ ກວ່າ ຫຼາຍ ເພາະ ຄົນ ແຂ່ງ ປະ ມູນ ໜ້ອຍ ກວ່າ ຫຼາຍ. ດັ່ງ ນັ້ນ ຂີດ ຕົວ ຈິງ ຂອງ ຮ້ານ ລາວ ຈຶ່ງ ຢູ່ ຕໍ່າ ກວ່າ ສາມ ພັນ ໂດ ລາ ຫຼາຍ — ແຕ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ບອກ ໄດ້ ວ່າ ຕໍ່າ ກວ່າ ເທົ່າ ໃດ ເພາະ ບໍ່ ມີ ໃຜ ເກັບ ຕົວ ເລກ ໄວ້. ນີ້ ຄື ຈຸດ ທີ່ ບົດ ນີ້ ຈະ ບໍ່ ບອກ ຕົວ ເລກ ໃຫ້ ແຕ່ ຈະ ບອກ ວິທີ ວັດ ຂີດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ໃນ ພາກ ຕໍ່ ໄປ ແທນ.

ຂໍ້ ຕ່າງ ຂໍ້ ທີ ສອງ ຄົນ ທີ່ ຢູ່ ໜ້າ ຈໍ

ຢູ່ ຕະ ຫຼາດ ທີ່ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຂຽນ ເຖິງ, ຄົນ ຄຸມ ບັນ ຊີ ໂຄສະນາ ຄື ພະ ນັກ ງານ ຄົນ ໜຶ່ງ ທີ່ ເຮັດ ວຽກ ນີ້ ຢ່າງ ດຽວ ແປດ ຊົ່ວ ໂມງ ຕໍ່ ມື້, ຫຼື ຄື ບໍ ລິ ສັດ ຮັບ ຈ້າງ ທັງ ບໍ ລິ ສັດ. ຢູ່ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ລາວ ຄົນ ຄຸມ ບັນ ຊີ ຄື ເຈົ້າ ຂອງ ຮ້ານ ທີ່ ຫາ ກໍ ຫໍ່ ເຄື່ອງ ສົ່ງ ໄປ ຫຼວງ ພະ ບາງ ແລ້ວ ນັ່ງ ລົງ ເປີດ ໂທ ລະ ສັບ ຂຶ້ນ ມາ ໃນ ຕອນ ສາມ ທຸ່ມ. ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ມີ ຜົນ ພຽງ ຕໍ່ ຄຸນ ນະ ພາບ ຂອງ ການ ຄຸມ — ມັນ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ຈຳ ນວນ ກະ ດານ ທີ່ ຄຸມ ໄດ້ ໂດຍ ກົງ.

ບັນ ຊີ ໂຄສະນາ ບໍ່ ໄດ້ ຄຸມ ຕົນ ເອງ ໄດ້. ທຸກ ອາ ທິດ ຕ້ອງ ມີ ຄົນ ເປີດ ເຂົ້າ ໄປ ເບິ່ງ ວ່າ ເງິນ ອອກ ໄປ ຫາ ຫຍັງ, ຄຳ ໃດ ກິນ ງົບ ໂດຍ ບໍ່ ໃຫ້ ອໍ ເດີ, ຮູບ ໃດ ເລີ່ມ ຈືດ. ຖ້າ ຄົນ ຄົນ ດຽວ ຕ້ອງ ເຮັດ ວຽກ ນີ້ ໃນ ສອງ ບັນ ຊີ ພ້ອມ ກັນ ໃນ ຄືນ ວັນ ອາ ທິດ, ສິ່ງ ທີ່ ເກີດ ຂຶ້ນ ຈິງ ບໍ່ ແມ່ນ ວ່າ ເຂົາ ຈະ ໃຊ້ ເວລາ ສອງ ເທົ່າ — ແຕ່ ຄື ວ່າ ເຂົາ ຈະ ເບິ່ງ ຜ່ານ ໆ ທັງ ສອງ ບັນ ຊີ ແລ້ວ ບໍ່ ໄດ້ ແກ້ ຫຍັງ ຈັກ ບັນ ຊີ. ນີ້ ຄື ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ທີ່ ບໍ່ ປະ ກົດ ຢູ່ ໃນ ບິນ ຂອງ ກະ ດານ ໃດ ເລີຍ ແຕ່ ຈ່າຍ ດ້ວຍ ຜົນ ຂອງ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ.

ຂໍ້ ຕ່າງ ຂໍ້ ທີ ສາມ ຄົນ ຊື້ ຂອງ ອອນລາຍ ມີ ຫຼາຍ ປານ ໃດ

ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຄິດ ບົນ ພື້ນ ຖານ ວ່າ ຄົນ ທີ່ ເຫັນ ໂຄສະນາ ແລ້ວ ສົນ ໃຈ ຈະ ກົດ ເຂົ້າ ໄປ ໃນ ເວັບ ໄຊ ແລ້ວ ຈ່າຍ ເງິນ ດ້ວຍ ບັດ ຢູ່ ໃນ ນັ້ນ ເລີຍ. ຢູ່ ລາວ ເສັ້ນ ທາງ ນີ້ ຂາດ ຢູ່ ຫຼາຍ ບ່ອນ: ຮ້ານ ຈຳ ນວນ ຫຼວງ ຫຼາຍ ບໍ່ ມີ ເວັບ ໄຊ, ຄົນ ຊື້ ຈຳ ນວນ ຫຼວງ ຫຼາຍ ບໍ່ ຈ່າຍ ດ້ວຍ ບັດ, ແລະ ການ ຊື້ ຂາຍ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຈົບ ຢູ່ ໃນ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ດ້ວຍ ການ ຖາມ ລາ ຄາ ຕໍ່ ລອງ ແລ້ວ ໂອນ ເງິນ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ຂໍ້ ດ້ອຍ ຂອງ ຕະ ຫຼາດ ລາວ — ມັນ ຄື ວິທີ ຄ້າ ຂາຍ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ດີ ຢູ່ ນີ້ — ແຕ່ ມັນ ເຮັດ ໃຫ້ ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຂອງ ທັງ ສອງ ກະ ດານ ອ່ານ ຄົນ ລະ ຄວາມ ໝາຍ ກັບ ທີ່ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ສົມ ມຸດ ໄວ້.

ຜົນ ທີ່ ຕາມ ມາ ຄື ອັດ ຕາ ສ່ວນ ໃດ ໆ ທີ່ ຄິດ ຂຶ້ນ ຈາກ ຕົວ ເລກ ຍອດ ຂາຍ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຈະ ບໍ່ ກົງ ກັບ ຄວາມ ຈິງ ຂອງ ຮ້ານ ທ່ານ, ເພາະ ຍອດ ຂາຍ ຈິງ ຈຳ ນວນ ຫຼາຍ ບໍ່ ໄດ້ ຖືກ ນັບ ໄວ້ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ຈັກ ໜ້າ ຈໍ. ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຜ່ານ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ເປັນ ຫຼັກ ຈຶ່ງ ຕ້ອງ ນັບ ດ້ວຍ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຄຽງ ຄູ່ ໄປ ນຳ ສະ ເໝີ. ພາກ ວ່າ ດ້ວຍ ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ ຢູ່ ທ້າຍ ບົດ ຈະ ບອກ ວິທີ ເຮັດ ຢ່າງ ລະ ອຽດ.

ແລ້ວ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ໃຊ້ ບໍ່ ໄດ້ ເລີຍ ບໍ

ໃຊ້ ໄດ້, ແຕ່ ໃຊ້ ຄົນ ລະ ຢ່າງ. ສິ່ງ ທີ່ ບົດ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ໃຫ້ ໄດ້ ດີ ຄື ໂຄງ ຄວາມ ຄິດ — ເຊັ່ນ ແນວ ຄິດ ວ່າ ຄວນ ວັດ ດ້ວຍ ຕົວ ເລກ ດຽວ ກັນ, ຫຼື ແນວ ຄິດ ວ່າ ບໍ່ ຄວນ ຍ້າຍ ເງິນ ຖີ່ ເກີນ ໄປ. ສິ່ງ ທີ່ ບົດ ເຫຼົ່າ ນັ້ນ ໃຫ້ ບໍ່ ໄດ້ ຄື ຕົວ ເລກ. ໃຫ້ ອ່ານ ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ເອົາ ວິທີ ຄິດ ແລ້ວ ຖິ້ມ ຕົວ ເລກ ຂອງ ເຂົາ ໄວ້ ຢູ່ ນັ້ນ. ຖ້າ ຢາກ ອ່ານ ບົດ ທີ່ ວາງ ໂຄງ ເລື່ອງ ນີ້ ໄວ້ ຄົບ ຖ້ວນ, ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຂອງ Orova ຊື່ How to split ad budget across Google, Meta and TikTok — ບົດ ນີ້ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ — ວາງ ໂຄງ ໄວ້ ຄົບ ແລ້ວ, ໃຫ້ ອ່ານ ເອົາ ວິທີ ຄິດ ຄື ກັນ.

ຂີດ ຈິງ ຕໍ່າ ກວ່າ ນີ້ ແລ້ວ ໃຫ້ ຈັບ ກະ ດານ ດຽວ

ນີ້ ຄື ພາກ ທີ່ ສຳ ຄັນ ທີ່ ສຸດ ຂອງ ບົດ ນີ້, ແລະ ຄື ພາກ ທີ່ ຄົນ ຢາກ ຂ້າມ ທີ່ ສຸດ ຄື ກັນ ເພາະ ຄຳ ຕອບ ຂອງ ມັນ ບໍ່ ຖືກ ໃຈ ໃຜ. ຄວາມ ຈິງ ຂໍ້ ນີ້ ຄື: ງົບ ນ້ອຍ ທີ່ ຖືກ ຫານ ສອງ ບໍ່ ໄດ້ ກາຍ ເປັນ ສອງ ໂອ ກາດ ນ້ອຍ ໆ ແຕ່ ກາຍ ເປັນ ສອງ ຄວາມ ລົ້ມ ເຫຼວ ນ້ອຍ ໆ ຫຼາຍ ກວ່າ. ເຫດ ຜົນ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ທີ່ ໂຊກ ຫຼື ຝີ ມື ແຕ່ ຢູ່ ທີ່ ວິທີ ເຮັດ ວຽກ ຂອງ ທັງ ສອງ ກະ ດານ ເອງ.

ວິທີ ຮຽນ ຮູ້ ຂອງ ກະ ດານ ຕ້ອງ ໃຊ້ ຈຳ ນວນ ຄັ້ງ ບໍ່ ແມ່ນ ໃຊ້ ເງິນ

ທັງ ສອງ ກະ ດານ ຕັດ ສິນ ໃຈ ແທນ ທ່ານ ດ້ວຍ ແບບ ຈຳ ລອງ ທີ່ ຮຽນ ຮູ້ ຈາກ ຜົນ ທີ່ ຜ່ານ ມາ. ແບບ ຈຳ ລອງ ຊະ ນິດ ນີ້ ຕ້ອງ ການ ຈຳ ນວນ ເຫດ ການ ຈຳ ນວນ ໜຶ່ງ ຈຶ່ງ ຈະ ແຍກ ອອກ ໄດ້ ວ່າ ສິ່ງ ທີ່ ເຫັນ ຄື ຮູບ ແບບ ຈິງ ຫຼື ຄື ຄວາມ ບັງ ເອີນ. ຖ້າ ໃນ ໜຶ່ງ ອາ ທິດ ມີ ອໍ ເດີ ເຂົ້າ ມາ ສອງ ອໍ ເດີ, ຄວາມ ຕ່າງ ລະ ຫວ່າງ ສອງ ກັບ ສີ່ ຄື ຄວາມ ຕ່າງ ຂອງ ໂຊກ ບໍ່ ແມ່ນ ຂອງ ຝີ ມື. ລະ ບົບ ບໍ່ ຮູ້ ຈັກ ຄຳ ວ່າ ໂຊກ. ມັນ ຈະ ຖື ວ່າ ສິ່ງ ທີ່ ເກີດ ໃນ ອາ ທິດ ນັ້ນ ຄື ບົດ ຮຽນ ແລ້ວ ໄປ ຫາ ຄົນ ແບບ ນັ້ນ ຕໍ່ — ຊຶ່ງ ອາດ ຜິດ ທັງ ໝົດ.

ນີ້ ຄື ເຫດ ຜົນ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ບັນ ຊີ ງົບ ນ້ອຍ ຈຶ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ພຽງ ແຕ່ "ຮຽນ ຊ້າ ກວ່າ" ຄື ທີ່ ຄົນ ມັກ ເວົ້າ ກັນ. ມັນ ຮຽນ ຜິດ ດ້ວຍ ຄວາມ ໝັ້ນ ໃຈ. ຄວາມ ຕ່າງ ນີ້ ໃຫຍ່ ຫຼາຍ ເພາະ ຮຽນ ຊ້າ ຄື ລໍ ຖ້າ ອີກ ໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ກໍ ດີ ຂຶ້ນ, ແຕ່ ຮຽນ ຜິດ ຄື ຍິ່ງ ລໍ ຖ້າ ຍິ່ງ ຫຼົງ ທາງ ໄກ ຂຶ້ນ. ບັນ ຊີ ທີ່ ຮຽນ ຜິດ ໄປ ສາມ ອາ ທິດ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເວລາ ດຶງ ກັບ ຄືນ ດົນ ກວ່າ ບັນ ຊີ ທີ່ ບໍ່ ໄດ້ ເລີ່ມ ເລີຍ.

ພໍ ຮູ້ ຂໍ້ ນີ້ ແລ້ວ ຄຳ ຖາມ ເລື່ອງ ການ ແບ່ງ ງົບ ກໍ ປ່ຽນ ໜ້າ ຕາ ໄປ ເລີຍ. ການ ແບ່ງ ງົບ ອອກ ສອງ ກ້ອນ ບໍ່ ໄດ້ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ແຕ່ ລະ ຝັ່ງ ຈະ ໄດ້ ຜົນ ເຄິ່ງ ໜຶ່ງ ຂອງ ທີ່ ຄວນ ຈະ ໄດ້. ມັນ ອາດ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ຕົກ ລົງ ໄປ ຢູ່ ຕໍ່າ ກວ່າ ຂີດ ທີ່ ຈະ ຮຽນ ຖືກ ໄດ້ ພ້ອມ ກັນ, ແລ້ວ ໄດ້ ຜົນ ຮວມ ໜ້ອຍ ກວ່າ ຕອນ ຢູ່ ກະ ດານ ດຽວ ດ້ວຍ ຊ້ຳ.

ວິທີ ວັດ ຂີດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຢືມ ຕົວ ເລກ ໃຜ

ບໍ່ ຕ້ອງ ຫາ ຕົວ ເລກ ສະ ເລ່ຍ ຂອງ ວົງ ການ. ໃຫ້ ວັດ ດ້ວຍ ບັນ ຊີ ຂອງ ຕົນ ເອງ ດ້ວຍ ສາມ ບາດ ກ້າວ ນີ້, ໃຊ້ ເວລາ ບໍ່ ຮອດ ເຄິ່ງ ຊົ່ວ ໂມງ.

ບາດ ກ້າວ ທີ ໜຶ່ງ — ຫາ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ກະ ດານ ທີ່ ກຳລັງ ຈ່າຍ ຢູ່. ເອົາ ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ ທັງ ໝົດ ຂອງ ເດືອນ ຜ່ານ ມາ ຫານ ດ້ວຍ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຈິງ ທີ່ ນັບ ໄດ້ ຈາກ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຮ້ານ ໃນ ເດືອນ ນັ້ນ. ຢ່າ ໃຊ້ ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ໂຄສະນາ ຖ້າ ຂາຍ ຜ່ານ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ເປັນ ຫຼັກ. ຕົວ ເລກ ທີ່ ໄດ້ ນີ້ ຄື ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ທ່ານ.

ບາດ ກ້າວ ທີ ສອງ — ຄິດ ວ່າ ຢາກ ໄດ້ ຈັກ ອໍ ເດີ ຕໍ່ ອາ ທິດ ຈຶ່ງ ຈະ ອ່ານ ຕົວ ເລກ ອອກ. ຄຳ ຕອບ ຂອງ ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ຄວນ ຕໍ່າ ກວ່າ ສິບ ອໍ ເດີ ຕໍ່ ອາ ທິດ ຕໍ່ ກະ ດານ. ບໍ່ ແມ່ນ ຕົວ ເລກ ວິ ເສດ ຫຍັງ — ມັນ ພຽງ ແຕ່ ຄື ຈຳ ນວນ ທີ່ ໜ້ອຍ ທີ່ ສຸດ ທີ່ ຍັງ ພໍ ໃຫ້ ທ່ານ ເຫັນ ຄວາມ ຕ່າງ ໄດ້ ດ້ວຍ ຕາ ເມື່ອ ຕົວ ເລກ ຂຶ້ນ ຫຼື ລົງ ໃນ ອາ ທິດ ຕໍ່ ມາ. ຕໍ່າ ກວ່າ ນີ້ ທ່ານ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຈາກ ສຽງ ລົບ ກວນ ບໍ່ ແມ່ນ ຈາກ ສັນ ຍານ.

ບາດ ກ້າວ ທີ ສາມ — ຄູນ ສອງ ຕົວ ນັ້ນ ເຂົ້າ ກັນ. ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຄູນ ດ້ວຍ ສິບ ຄື ງົບ ຕໍ່ ອາ ທິດ ຕໍ່າ ສຸດ ຂອງ ໜຶ່ງ ກະ ດານ. ຄູນ ດ້ວຍ ສີ່ ຈຶ່ງ ໄດ້ ງົບ ຕໍ່ ເດືອນ. ຖ້າ ງົບ ຕໍ່ ເດືອນ ທັງ ໝົດ ຂອງ ທ່ານ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ສອງ ເທົ່າ ຂອງ ຕົວ ເລກ ນັ້ນ, ແປ ວ່າ ທ່ານ ຍັງ ຢູ່ ໃນ ຂັ້ນ ໜຶ່ງ ກະ ດານ. ຕົວ ເລກ ນີ້ ຄື ຂີດ ຂອງ ຮ້ານ ທ່ານ ເອງ, ບໍ່ ຢືມ ຂອງ ໃຜ, ແລະ ຈະ ປ່ຽນ ໄປ ຕາມ ເວລາ ດັ່ງ ນັ້ນ ໃຫ້ ຄິດ ໃໝ່ ທຸກ ໄຕ ມາດ.

ສາມ ຂັ້ນ ແລະ ຄວນ ເຮັດ ຫຍັງ ໃນ ແຕ່ ລະ ຂັ້ນ

ຂັ້ນ ໜຶ່ງ — ງົບ ພໍ ໃຫ້ ກະ ດານ ດຽວ. ນີ້ ຄື ບ່ອນ ຢູ່ ຂອງ ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ລາວ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ໃນ ຕອນ ນີ້. ວຽກ ຢູ່ ຂັ້ນ ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ການ ຫາ ວິທີ ແບ່ງ — ແມ່ນ ການ ເລືອກ ໃຫ້ ຖືກ ວ່າ ກະ ດານ ໃດ ແລ້ວ ບີບ ຜົນ ອອກ ຈາກ ກະ ດານ ນັ້ນ ໃຫ້ ໝົດ. ຄຳ ຖາມ ສີ່ ຂໍ້ ໃນ ພາກ ຕໍ່ ໄປ ຄື ເຄື່ອງ ມື ຂອງ ຂັ້ນ ນີ້.

ຂັ້ນ ສອງ — ງົບ ພໍ ໃຫ້ ກະ ດານ ດຽວ ບວກ ເສດ ເຫຼືອ. ຂັ້ນ ນີ້ ອັນ ຕະ ລາຍ ທີ່ ສຸດ ເພາະ ມັນ ຫຼອກ ໃຫ້ ຄິດ ວ່າ ພ້ອມ ແລ້ວ. ວຽກ ຢູ່ ຂັ້ນ ນີ້ ຄື ຢ່າ ຫາ ແບ່ງ ຄື ກັນ, ແຕ່ ໃຫ້ ເອົາ ເສດ ນັ້ນ ໄປ ລົງ ທຶນ ໃນ ສິ່ງ ທີ່ ຈະ ເຮັດ ໃຫ້ ກະ ດານ ທີ ສອງ ເປີດ ໄດ້ ດີ ໃນ ພາຍ ຫຼັງ — ຖ່າຍ ຮູບ ໃຫ້ ຄົບ ຊຸດ, ຂຽນ ຄຳ ອະ ທິ ບາຍ ສິນຄ້າ ໃຫ້ ຄົບ, ຕັ້ງ ການ ນັບ ອໍ ເດີ ໃຫ້ ຖືກ. ນີ້ ຄື ການ ລົງ ທຶນ ທີ່ ບໍ່ ເສຍ ຖິ້ມ ບໍ່ ວ່າ ຈະ ເລືອກ ກະ ດານ ໃດ ໃນ ພາຍ ຫຼັງ.

ຂັ້ນ ສາມ — ງົບ ພໍ ໃຫ້ ສອງ ກະ ດານ ຢືນ ຢູ່ ເໜືອ ຂີດ ພ້ອມ ກັນ. ຂັ້ນ ນີ້ ຈຶ່ງ ຄ່ອຍ ເລີ່ມ ຄິດ ເລື່ອງ ອັດ ຕາ ສ່ວນ, ແລະ ພາກ ວ່າ ດ້ວຍ ວິທີ ແບ່ງ ຢູ່ ກາງ ບົດ ນີ້ ຄື ເຄື່ອງ ມື ຂອງ ຂັ້ນ ນີ້. ຂໍ້ ສັງ ເກດ ໜຶ່ງ: ຂັ້ນ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ມາ ຈາກ ການ ຫານ ງົບ ເກົ່າ — ມັນ ມາ ຈາກ ການ ທີ່ ຍອດ ຂາຍ ໃຫຍ່ ຂຶ້ນ ຈົນ ງົບ ໃຫຍ່ ຂຶ້ນ ຕາມ. ຖ້າ ພະ ຍາ ຍາມ ໄປ ຂັ້ນ ສາມ ດ້ວຍ ງົບ ຂອງ ຂັ້ນ ໜຶ່ງ, ຜົນ ຄື ຖອຍ ກັບ ໄປ ຕໍ່າ ກວ່າ ຂັ້ນ ໜຶ່ງ.

ຂໍ້ ຍົກ ເວັ້ນ ດຽວ ທີ່ ຍອມ ໃຫ້ ແບ່ງ ທັງ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ຂີດ

ມີ ຢູ່ ກໍ ລະ ນີ ດຽວ ທີ່ ຄວນ ຍອມ ໃຫ້ ມີ ສອງ ກະ ດານ ທັງ ທີ່ ງົບ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ຂີດ: ເມື່ອ ກະ ດານ ທີ ສອງ ບໍ່ ໄດ້ ເຮັດ ໜ້າ ທີ່ ຫາ ລູກ ຄ້າ ໃໝ່ ແຕ່ ເຮັດ ໜ້າ ທີ່ ປ້ອງ ກັນ ຊື່ ຮ້ານ ຂອງ ຕົນ ເອງ. ນັ້ນ ຄື ໂຄສະນາ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ເປັນ ຊື່ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ເອງ, ຊຶ່ງ ໃຊ້ ເງິນ ໜ້ອຍ ຫຼາຍ ເພາະ ບໍ່ ມີ ໃຜ ມາ ແຂ່ງ ປະ ມູນ ຊື່ ຮ້ານ ທ່ານ. ພາກ ວ່າ ດ້ວຍ ການ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສອງ ຈະ ອະ ທິ ບາຍ ຂໍ້ ນີ້ ຢ່າງ ລະ ອຽດ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ຈຶ່ງ ຄວນ ເລີ່ມ ຈາກ ບ່ອນ ນີ້ ສະ ເໝີ.

ເລືອກ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ດ້ວຍ ສີ່ ຄຳ ຖາມ

ຖ້າ ພາກ ຜ່ານ ມາ ພາ ໃຫ້ ໄດ້ ຄຳ ຕອບ ວ່າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່ ຂັ້ນ ໜຶ່ງ ກະ ດານ, ຄຳ ຖາມ ຕໍ່ ໄປ ຄື ກະ ດານ ໃດ. ຢ່າ ຕອບ ດ້ວຍ ຄວາມ ຄຸ້ນ ເຄີຍ ວ່າ ເຄີຍ ໃຊ້ ອັນ ໃດ ຢູ່, ແລະ ຢ່າ ຕອບ ດ້ວຍ ຄຳ ບອກ ຕໍ່ ຂອງ ຄົນ ຮູ້ ຈັກ. ໃຫ້ ຕອບ ດ້ວຍ ສີ່ ຄຳ ຖາມ ນີ້ ຕາມ ລຳ ດັບ. ຕອບ ດ້ວຍ ຕົນ ເອງ ຢ່າງ ຊື່ ສັດ ໃຊ້ ເວລາ ບໍ່ ຮອດ ສິບ ນາທີ, ແລະ ຄຳ ຕອບ ຈະ ໜັກ ໄປ ຝັ່ງ ໃດ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ໃນ ເກືອບ ທຸກ ກໍ ລະ ນີ.

ຄຳ ຖາມ ທີ ໜຶ່ງ ມີ ຄົນ ພິມ ຫາ ຂອງ ແບບ ນີ້ ບໍ

ນີ້ ຄື ຄຳ ຖາມ ທີ່ ໜັກ ທີ່ ສຸດ ໃນ ສີ່ ຂໍ້. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ໃຜ ພິມ ຫາ, ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ຈະ ບໍ່ ມີ ຄົນ ໃຫ້ ຮັບ ບໍ່ ວ່າ ຈະ ຕັ້ງ ຄ່າ ດີ ປານ ໃດ. ວິທີ ກວດ ທີ່ ບໍ່ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເຄື່ອງ ມື ໃດ ເລີຍ: ເປີດ Google ຂຶ້ນ ມາ ແລ້ວ ພິມ ຄຳ ທີ່ ຄິດ ວ່າ ຄົນ ຈະ ພິມ ຫາ ຂອງ ຂອງ ທ່ານ. ພິມ ທັງ ພາ ສາ ລາວ ແລະ ພາ ສາ ໄທ ນຳ. ຖ້າ ຜົນ ທີ່ ອອກ ມາ ມີ ໂຄສະນາ ຂອງ ຄົນ ອື່ນ ຢູ່ ເທິງ ສຸດ ຢູ່ ແລ້ວ ແປ ວ່າ ມີ ຄົນ ຍອມ ຈ່າຍ ເງິນ ເພື່ອ ຄຳ ນັ້ນ — ນັ້ນ ຄື ຫຼັກ ຖານ ວ່າ ມີ ຄົນ ພິມ ຫາ ຢູ່ ຈິງ.

ຖ້າ ຜົນ ອອກ ມາ ບໍ່ ມີ ໂຄສະນາ ຈັກ ອັນ ແລະ ຜົນ ທຳ ມະ ດາ ກໍ ບໍ່ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ຫຍັງ ກັບ ຂອງ ຂອງ ທ່ານ ເລີຍ, ນັ້ນ ຄື ສັນ ຍານ ວ່າ ຄຳ ນັ້ນ ຍັງ ບໍ່ ມີ ຄົນ ຫາ. ຢ່າ ຟ້າວ ສະ ຫຼຸບ ຈາກ ຄຳ ດຽວ — ລອງ ຫ້າ ຫາ ສິບ ຄຳ ກ່ອນ. ແລະ ໃຫ້ ຈື່ ໄວ້ ວ່າ ວິທີ ນີ້ ບອກ ໄດ້ ພຽງ ວ່າ ມີ ຫຼື ບໍ່ ມີ, ບອກ ບໍ່ ໄດ້ ວ່າ ມີ ຫຼາຍ ປານ ໃດ. ຢູ່ ລາວ ບໍ່ ມີ ເຄື່ອງ ມື ໃດ ບອກ ຈຳ ນວນ ຄັ້ງ ຄົ້ນຫາ ຂອງ ຄຳ ພາ ສາ ລາວ ໄດ້ ຢ່າງ ໜ້າ ເຊື່ອ ຖື ໃນ ຕອນ ນີ້, ແລະ ບໍ່ ຄວນ ໄປ ເຊື່ອ ຕົວ ເລກ ຈາກ ບ່ອນ ໃດ ທີ່ ອ້າງ ວ່າ ບອກ ໄດ້.

ຄຳ ຖາມ ທີ ສອງ ຂອງ ຂອງ ທ່ານ ລາ ຄາ ເທົ່າ ໃດ

ລາ ຄາ ບອກ ໄດ້ ວ່າ ທ່ານ ຈ່າຍ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ໄດ້ ສູງ ປານ ໃດ ໂດຍ ຍັງ ເຫຼືອ ກຳ ໄລ. ຂອງ ລາ ຄາ ສູງ ຮັບ ຄ່າ ຄລິກ ແພງ ໄດ້, ຊຶ່ງ ເໝາະ ກັບ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ຄລິກ ໜຶ່ງ ຄລິກ ແພງ ກວ່າ ແຕ່ ໃກ້ ການ ຊື້ ກວ່າ. ຂອງ ລາ ຄາ ຕໍ່າ ຕ້ອງ ການ ຈຳ ນວນ ຄົນ ເຫັນ ຫຼາຍ ໆ ດ້ວຍ ຄ່າ ຖືກ, ຊຶ່ງ ເໝາະ ກັບ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຫຼາຍ ກວ່າ.

ມີ ອີກ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ທີ່ ຕິດ ມາ ກັບ ລາ ຄາ ຄື ຄວາມ ຖີ່ ຂອງ ການ ຊື້ ຊ້ຳ. ຂອງ ທີ່ ຊື້ ຄັ້ງ ດຽວ ໃນ ຫ້າ ປີ ຄື ຕູ້ ເຢັນ ຕ້ອງ ຄິດ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຢ່າງ ລະ ມັດ ລະ ວັງ ເພາະ ບໍ່ ມີ ຄັ້ງ ທີ ສອງ ມາ ຊ່ວຍ ຖົວ. ຂອງ ທີ່ ຊື້ ຊ້ຳ ທຸກ ເດືອນ ຄື ອາ ຫານ ເສີມ ຫຼື ເຄື່ອງ ສຳ ອາງ ຮັບ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຄັ້ງ ທຳ ອິດ ແພງ ໄດ້ ເພາະ ຈະ ໄດ້ ຄືນ ໃນ ຄັ້ງ ຕໍ່ ໆ ໄປ. ຂໍ້ ນີ້ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ການ ເລືອກ ກະ ດານ ຫຼາຍ ກວ່າ ທີ່ ຄົນ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຄິດ.

ຄຳ ຖາມ ທີ ສາມ ຄົນ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໄວ ຫຼື ຊ້າ

ບໍ ລິ ການ ສ້ອມ ແປງ ສຸກ ເສີນ ຄື ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໃນ ຫ້າ ນາທີ. ການ ເລືອກ ໂຮງ ຮຽນ ໃຫ້ ລູກ ຄື ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໃນ ສາມ ເດືອນ. ສອງ ຢ່າງ ນີ້ ຕ້ອງ ການ ກະ ດານ ຄົນ ລະ ຢ່າງ. ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໄວ ເໝາະ ກັບ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ເພາະ ຄົນ ຢູ່ ໃນ ຈັງ ຫວະ ທີ່ ຢາກ ໄດ້ ຄຳ ຕອບ ດຽວ ນີ້. ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຊ້າ ເໝາະ ກັບ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຫຼາຍ ກວ່າ ເພາະ ທ່ານ ຕ້ອງ ໄດ້ ປະ ກົດ ຕົວ ຢູ່ ຕໍ່ ໜ້າ ຄົນ ຄົນ ນັ້ນ ຫຼາຍ ຄັ້ງ ຕະ ຫຼອດ ໄລ ຍະ ທີ່ ລາວ ຄິດ ຢູ່.

ວິທີ ຮູ້ ວ່າ ຮ້ານ ຂອງ ຕົນ ຢູ່ ຝັ່ງ ໃດ ງ່າຍ ຫຼາຍ: ເປີດ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ຂຶ້ນ ມາ ແລ້ວ ເບິ່ງ ຫ້າ ສິບ ບົດ ສົນ ທະ ນາ ຫຼ້າ ສຸດ. ນັບ ວ່າ ມີ ຈັກ ຄົນ ທີ່ ຖາມ ແລ້ວ ຈ່າຍ ໃນ ມື້ ດຽວ ກັນ, ແລະ ຈັກ ຄົນ ທີ່ ຖາມ ແລ້ວ ຫາຍ ໄປ ແລ້ວ ກັບ ມາ ອີກ ໃນ ອາ ທິດ ຕໍ່ ມາ. ຕົວ ເລກ ນີ້ ຄື ຄຳ ຕອບ ຂອງ ຮ້ານ ທ່ານ, ບໍ່ ຕ້ອງ ໄປ ຖາມ ໃຜ.

ຄຳ ຖາມ ທີ ສີ່ ມີ ບ່ອນ ໃຫ້ ຄົນ ໄປ ຮອດ ແລ້ວ ບໍ

ຄຳ ຖາມ ນີ້ ຄື ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄົນ ຂ້າມ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ແລະ ຄື ຄຳ ຖາມ ທີ່ ເຮັດ ໃຫ້ ເງິນ ຫາຍ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ໂຄສະນາ ພາ ຄົນ ມາ ຮອດ ປະ ຕູ ໄດ້ ແຕ່ ບໍ່ ໄດ້ ຂາຍ ຂອງ ໃຫ້. ສິ່ງ ທີ່ ຂາຍ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ຄົນ ໄປ ຮອດ ຫຼັງ ຈາກ ກົດ. ຖ້າ ບ່ອນ ນັ້ນ ຄື ເພຈ ທີ່ ໂພສ ຫຼ້າ ສຸດ ຄື ສາມ ເດືອນ ກ່ອນ, ຫຼື ຄື ໜ້າ ສິນຄ້າ ທີ່ ບໍ່ ບອກ ລາ ຄາ, ຫຼື ຄື ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຕອບ ໃນ ຕອນ ຄ່ຳ — ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຈະ ຫາຍ ໄປ ຢູ່ ບ່ອນ ນັ້ນ ໝົດ ບໍ່ ວ່າ ຈະ ເລືອກ ກະ ດານ ໃດ.

ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ຕ້ອງ ການ ບ່ອນ ໃຫ້ ໄປ ຮອດ ທີ່ ໜັກ ແໜ້ນ ກວ່າ ເພາະ ຄົນ ທີ່ ພິມ ຫາ ຄາດ ຫວັງ ຄຳ ຕອບ ທັນ ທີ ແລະ ພ້ອມ ຈະ ກົດ ຫຼັງ ໃນ ສາມ ວິ ນາ ທີ ຖ້າ ບໍ່ ເຫັນ ສິ່ງ ທີ່ ຫາ. ຖ້າ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ຍັງ ບໍ່ ມີ ໜ້າ ສິນຄ້າ ທີ່ ບອກ ລາ ຄາ ບອກ ຮູບ ບອກ ວິທີ ສັ່ງ ໄວ້ ຄົບ, ໃຫ້ ໄປ ເຮັດ ບ່ອນ ນັ້ນ ກ່ອນ ແລ້ວ ຄ່ອຍ ຄິດ ເລື່ອງ ແບ່ງ ງົບ. ວິທີ ເຮັດ ໜ້າ ສິນຄ້າ ໃຫ້ ຄົບ ຢູ່ ໃນ ບົດ SEO ໜ້າ ສິນຄ້າ ສຳ ລັບ ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ ອອນລາຍ ໃນ ລາວ ແລ້ວ.

ນັບ ຄະ ແນນ ແລ້ວ ຢ່າ ຕໍ່ ລອງ ກັບ ຄຳ ຕອບ

ຕອບ ຄົບ ສີ່ ຂໍ້ ແລ້ວ ນັບ ວ່າ ຝັ່ງ ໃດ ໄດ້ ຫຼາຍ ຂໍ້ ກວ່າ. ສາມ ຕໍ່ ໜຶ່ງ ຫຼື ສີ່ ຕໍ່ ສູນ ຄື ຄຳ ຕອບ ຊັດ ເຈນ ໃຫ້ ໄປ ຝັ່ງ ນັ້ນ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຄິດ ຕໍ່. ສອງ ຕໍ່ ສອງ ຄື ກໍ ລະ ນີ ທີ່ ຫາ ຍາກ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ, ແລະ ເມື່ອ ເກີດ ຂຶ້ນ ໃຫ້ ໃຊ້ ກົດ ຕັດ ສິນ ໜຶ່ງ ຂໍ້: ເລືອກ ຝັ່ງ ທີ່ ທ່ານ ມີ ວັດ ຖຸ ດິບ ພ້ອມ ກວ່າ ຢູ່ ແລ້ວ. ມີ ຮູບ ສິນຄ້າ ຄົບ ຊຸດ ແລ້ວ ໃຫ້ ໄປ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ; ມີ ໜ້າ ສິນຄ້າ ຄົບ ແລ້ວ ໃຫ້ ໄປ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ. ຢ່າ ເລືອກ ຝັ່ງ ທີ່ ຕ້ອງ ສ້າງ ທຸກ ຢ່າງ ຂຶ້ນ ໃໝ່ ຕັ້ງ ແຕ່ ຕົ້ນ ໃນ ຕອນ ທີ່ ງົບ ຍັງ ນ້ອຍ.

ງົບ ຕໍ່ ມື້ ບໍ່ ໄດ້ ຄົງ ທີ່ ຄື ທີ່ ຄິດ

ກ່ອນ ຈະ ໄປ ຮອດ ພາກ ວ່າ ດ້ວຍ ການ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສອງ ຕ້ອງ ແກ້ ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ໜຶ່ງ ຂໍ້ ກ່ອນ, ເພາະ ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ຂໍ້ ນີ້ ເຮັດ ໃຫ້ ຄົນ ຕົກ ໃຈ ແລ້ວ ປິດ ແຄມ ເປນ ຖິ້ມ ໃນ ມື້ ທີ ສາມ ຢູ່ ເປັນ ປະ ຈຳ. ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ນັ້ນ ຄື ການ ຄິດ ວ່າ ຕັ້ງ ງົບ ຕໍ່ ມື້ ໄວ້ ເທົ່າ ໃດ ແລ້ວ ມັນ ຈະ ໃຊ້ ເທົ່າ ນັ້ນ ຕົງ ໆ ທຸກ ມື້.

Google ຂຽນ ໄວ້ ເອງ ວ່າ ບາງ ມື້ ຈະ ໃຊ້ ເກີນ

ຢູ່ ໜ້າ ເອ ກະ ສານ ຊ່ວຍ ເຫຼືອ ຂອງ Google Ads ຫົວ ຂໍ້ ວ່າ ດ້ວຍ ງົບ ສະ ເລ່ຍ ຕໍ່ ມື້, Google ຂຽນ ໄວ້ ເອງ ວ່າ ຕົວ ເລກ ທີ່ ທ່ານ ຕັ້ງ ຄື ຄ່າ ສະ ເລ່ຍ ທີ່ ທ່ານ ພໍ ໃຈ ຈະ ໃຊ້ ຕໍ່ ມື້ ຕະ ຫຼອດ ເດືອນ, ບໍ່ ແມ່ນ ເພດານ ຕາຍ ຕົວ ຂອງ ແຕ່ ລະ ມື້. ແລະ ຂຽນ ຕໍ່ ໄປ ວ່າ ລະ ບົບ ຈະ ຈັດ ການ ໃຫ້ ໃຊ້ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ໃນ ມື້ ທີ່ ຄາດ ວ່າ ຈະ ໄດ້ ຄລິກ ແລະ ໄດ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ, ຊຶ່ງ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ບາງ ມື້ ຈະ ໃຊ້ ບໍ່ ຮອດ ຕົວ ເລກ ທີ່ ຕັ້ງ ໄວ້ ແລະ ບາງ ມື້ ຈະ ໃຊ້ ເກີນ.

ນີ້ ຄື ຄຳ ຂອງ ຜູ້ ຂາຍ ເອງ, ບໍ່ ແມ່ນ ຂອງ ບົດ ນີ້, ແລະ ໜ້າ ນັ້ນ ເປີດ ອ່ານ ໄດ້ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ເຂົ້າ ບັນ ຊີ. ໃຫ້ ຈື່ ບ່ອນ ນີ້ ໄວ້ ເປັນ ນິ ໄສ: ເມື່ອ ໃດ ທີ່ ຄຳ ບອກ ຕໍ່ ໃນ ກຸ່ມ ຄົນ ຂາຍ ຂອງ ຂັດ ກັນ ເອງ, ໃຫ້ ໄປ ອ່ານ ໜ້າ ເອ ກະ ສານ ຂອງ ຜູ້ ຂາຍ ກ່ອນ. ມັນ ບໍ່ ໄດ້ ບອກ ທຸກ ຢ່າງ ແລະ ບໍ່ ໄດ້ ບອກ ຂໍ້ ເສຍ ຂອງ ຕົນ ເອງ, ແຕ່ ສິ່ງ ທີ່ ມັນ ບອກ ນັ້ນ ຖືກ ຕ້ອງ ແລະ ອັບ ເດດ ກວ່າ ຄຳ ບອກ ຕໍ່ ສະ ເໝີ.

ຂໍ້ ນີ້ ມີ ຜົນ ຫຍັງ ຕໍ່ ການ ແບ່ງ ງົບ

ມີ ຜົນ ສາມ ຂໍ້ ແລະ ທັງ ສາມ ຂໍ້ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ກັບ ຄົນ ງົບ ນ້ອຍ ໂດຍ ກົງ. ຂໍ້ ທຳ ອິດ: ຢ່າ ຕັດ ສິນ ຜົນ ຈາກ ຕົວ ເລກ ຂອງ ມື້ ດຽວ. ຖ້າ ມື້ ອັງ ຄານ ໃຊ້ ເງິນ ໜ້ອຍ ກວ່າ ທີ່ ຕັ້ງ ໄວ້ ຫຼາຍ ນັ້ນ ບໍ່ ໄດ້ ແປ ວ່າ ຕັ້ງ ຄ່າ ຜິດ. ຂໍ້ ທີ ສອງ: ຢ່າ ຕົກ ໃຈ ເມື່ອ ເຫັນ ມື້ ໜຶ່ງ ໃຊ້ ເກີນ ຕົວ ເລກ ທີ່ ຕັ້ງ. ຕົວ ເລກ ທີ່ ຄວນ ເບິ່ງ ຄື ຍອດ ຮວມ ຂອງ ເດືອນ ບໍ່ ແມ່ນ ຍອດ ຂອງ ມື້. ຂໍ້ ທີ ສາມ ແລະ ຂໍ້ ນີ້ ສຳ ຄັນ ທີ່ ສຸດ: ຖ້າ ງົບ ຕໍ່ ມື້ ນ້ອຍ ຫຼາຍ ຢູ່ ແລ້ວ, ຄວາມ ແກວ່ງ ນີ້ ຈະ ເຮັດ ໃຫ້ ບາງ ມື້ ໂຄສະນາ ຂອງ ທ່ານ ເກືອບ ບໍ່ ອອກ ເລີຍ — ແລະ ນັ້ນ ຄື ອີກ ເຫດ ຜົນ ໜຶ່ງ ທີ່ ບໍ່ ຄວນ ຫານ ງົບ ນ້ອຍ ອອກ ເປັນ ສອງ ກ້ອນ.

ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ກໍ ມີ ພຶດ ຕິ ກຳ ຄ້າຍ ກັນ ໃນ ຮູບ ແບບ ຂອງ ຕົນ ເອງ. ຄວາມ ຕ່າງ ຂອງ ລາຍ ລະ ອຽດ ບໍ່ ສຳ ຄັນ ເທົ່າ ຫຼັກ ການ ດຽວ ກັນ ນີ້: ທັງ ສອງ ກະ ດານ ຈັດ ການ ເງິນ ຂອງ ທ່ານ ເປັນ ຊ່ວງ ເວລາ ບໍ່ ແມ່ນ ເປັນ ມື້, ດັ່ງ ນັ້ນ ຄົນ ອ່ານ ຜົນ ກໍ ຕ້ອງ ອ່ານ ເປັນ ຊ່ວງ ເວລາ ຄື ກັນ. ຕາ ຕະ ລາງ ວັດ ຜົນ ຢູ່ ພາກ ຫຼັງ ຈຶ່ງ ຕັ້ງ ໄວ້ ເປັນ ອາ ທິດ ແລະ ເປັນ ເດືອນ ທັງ ໝົດ, ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ໃດ ໃຫ້ ເບິ່ງ ເປັນ ມື້ ເລີຍ.

ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ເກີດ ຈາກ ຄວາມ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ຂໍ້ ນີ້

ຮູບ ແບບ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຄື ແບບ ນີ້: ເປີດ ແຄມ ເປນ ວັນ ຈັນ, ວັນ ພຸດ ເປີດ ມາ ເບິ່ງ ເຫັນ ໃຊ້ ເງິນ ໄປ ຫຼາຍ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ ແລ້ວ ຍັງ ບໍ່ ມີ ອໍ ເດີ, ຈຶ່ງ ຫຼຸດ ງົບ ລົງ ເຄິ່ງ ໜຶ່ງ. ວັນ ສຸກ ເຫັນ ວ່າ ຍັງ ບໍ່ ມີ ອໍ ເດີ ຄື ເກົ່າ ຈຶ່ງ ປິດ ຖິ້ມ ແລ້ວ ໄປ ເປີດ ອີກ ກະ ດານ ໜຶ່ງ ແທນ. ອາ ທິດ ຕໍ່ ມາ ເຮັດ ຄື ເກົ່າ ອີກ ຢູ່ ກະ ດານ ໃໝ່. ຜົນ ສຸດ ທ້າຍ ຄື ຈ່າຍ ຄ່າ ຮຽນ ໃຫ້ ສອງ ກະ ດານ ໂດຍ ບໍ່ ໄດ້ ໃຫ້ ກະ ດານ ໃດ ຮຽນ ຈົບ ຈັກ ກະ ດານ.

ທາງ ອອກ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ທີ່ ຄວາມ ອົດ ທົນ ຢ່າງ ດຽວ ແຕ່ ຢູ່ ທີ່ ການ ຕັ້ງ ກົດ ໄວ້ ລ່ວງ ໜ້າ ຕັ້ງ ແຕ່ ກ່ອນ ເປີດ. ຂຽນ ໄວ້ ໃສ່ ເຈ້ຍ ວ່າ ຈະ ບໍ່ ແຕະ ຫຍັງ ເລີຍ ໃນ ເຈັດ ມື້ ທຳ ອິດ ນອກ ຈາກ ກວດ ວ່າ ຕັ້ງ ຄ່າ ຖືກ, ແລະ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໃນ ມື້ ທີ ສິບ ສີ່ ດ້ວຍ ຕົວ ເລກ ໃດ ແດ່. ຂຽນ ໄວ້ ກ່ອນ ເປີດ ເພາະ ຫຼັງ ຈາກ ເປີດ ໄປ ແລ້ວ ຄວາມ ກັງ ວົນ ຈະ ເປັນ ຄົນ ຂຽນ ແທນ.

ເມື່ອ ໃດ ຈຶ່ງ ຄວນ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສອງ ແລະ ເພີ່ມ ດ້ວຍ ສ່ວນ ໃດ

ຄຳ ຕອບ ສັ້ນ ຄື: ເມື່ອ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ໃຫ້ ອໍ ເດີ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ຕິດ ຕໍ່ ກັນ ສີ່ ອາ ທິດ ໂດຍ ບໍ່ ມີ ອາ ທິດ ໃດ ເປັນ ສູນ, ແລະ ເມື່ອ ມີ ເງິນ ໃໝ່ ເຂົ້າ ມາ ໃນ ງົບ. ສອງ ເງື່ອນ ໄຂ ນີ້ ຕ້ອງ ຄົບ ທັງ ຄູ່. ຂາດ ຂໍ້ ໃດ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ໃຫ້ ລໍ ຖ້າ ຕໍ່. ພາກ ນີ້ ຈະ ອະ ທິ ບາຍ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ຈຶ່ງ ຕ້ອງ ຄົບ ທັງ ຄູ່ ແລະ ຄວນ ເລີ່ມ ກະ ດານ ໃໝ່ ດ້ວຍ ສ່ວນ ໃດ ກ່ອນ.

ເປັນ ຫຍັງ ຕ້ອງ ເປັນ ເງິນ ໃໝ່ ບໍ່ ແມ່ນ ເງິນ ດຶງ ອອກ

ຮ້ານ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ພະ ຍາ ຍາມ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສອງ ດ້ວຍ ການ ດຶງ ເງິນ ອອກ ຈາກ ກະ ດານ ທຳ ອິດ, ເພາະ ມັນ ຄື ວິທີ ດຽວ ທີ່ ບໍ່ ຕ້ອງ ຂໍ ເງິນ ເພີ່ມ ຈາກ ໃຜ. ບັນ ຫາ ຄື ກະ ດານ ທຳ ອິດ ບໍ່ ໄດ້ ໃຫ້ ຜົນ ເປັນ ເສັ້ນ ຊື່. ຫຼຸດ ງົບ ລົງ ຊາວ ຫ້າ ເປີ ເຊັນ ບໍ່ ໄດ້ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຈະ ໄດ້ ອໍ ເດີ ໜ້ອຍ ລົງ ຊາວ ຫ້າ ເປີ ເຊັນ. ຖ້າ ການ ຫຼຸດ ນັ້ນ ພາ ໃຫ້ ຕົກ ລົງ ໄປ ຢູ່ ຕໍ່າ ກວ່າ ຂີດ ຮຽນ ຮູ້, ຜົນ ອາດ ຫຼຸດ ໜັກ ກວ່າ ນັ້ນ ຫຼາຍ ເທົ່າ.

ຮ້າຍ ກວ່າ ນັ້ນ ຄື ທ່ານ ຈະ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຜົນ ທີ່ ຫຼຸດ ລົງ ນັ້ນ ມາ ຈາກ ການ ຫຼຸດ ງົບ ຫຼື ມາ ຈາກ ຊ່ວງ ຕະ ຫຼາດ ຊາ, ເພາະ ໄດ້ ປ່ຽນ ສອງ ຢ່າງ ພ້ອມ ກັນ ໃນ ອາ ທິດ ດຽວ. ວິ ໄນ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຕະ ຫຼອດ ຄື: ປ່ຽນ ເທື່ອ ລະ ຢ່າງ ດຽວ. ຖ້າ ບໍ່ ມີ ເງິນ ໃໝ່ ຈິງ ໆ ແລະ ຢາກ ລອງ ກະ ດານ ທີ ສອງ ຢ່າງ ຫຼີກ ບໍ່ ໄດ້, ໃຫ້ ດຶງ ອອກ ບໍ່ ເກີນ ຫນຶ່ງ ສ່ວນ ຫ້າ ຂອງ ງົບ ເກົ່າ ແລ້ວ ຖື ວ່າ ນັ້ນ ຄື ຄ່າ ຮຽນ ທີ່ ຍອມ ຈ່າຍ, ບໍ່ ແມ່ນ ການ ລົງ ທຶນ ທີ່ ຫວັງ ຜົນ ຄືນ ໃນ ເດືອນ ນັ້ນ.

ເລີ່ມ ດ້ວຍ ສ່ວນ ທີ່ ຖືກ ທີ່ ສຸດ ກ່ອນ ສະ ເໝີ

ຖ້າ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ຂອງ ທ່ານ ຄື ເຟສບຸກ ແລະ ກຳລັງ ຈະ ເພີ່ມ Google, ຢ່າ ເລີ່ມ ດ້ວຍ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທົ່ວ ໄປ ຂອງ ໝວດ ສິນຄ້າ. ໃຫ້ ເລີ່ມ ດ້ວຍ ຊື່ ຮ້ານ ຂອງ ຕົນ ເອງ. ຄົນ ທີ່ ເຫັນ ຄລິບ ຂອງ ທ່ານ ໃນ ເຟສບຸກ ແລ້ວ ສົນ ໃຈ ຈຳ ນວນ ໜຶ່ງ ຈະ ບໍ່ ກົດ ໃນ ຄລິບ ນັ້ນ ເລີຍ ແຕ່ ຈະ ໄປ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫາ ໃນ Google ພາຍ ຫຼັງ. ນີ້ ຄື ພຶດ ຕິ ກຳ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ຢູ່ ລາວ ເພາະ ຄົນ ລະ ວັງ ການ ກົດ ລິງ ໃນ ໂຄສະນາ.

ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ເປັນ ຊື່ ຮ້ານ ຕົນ ເອງ ຖືກ ຫຼາຍ ເພາະ ບໍ່ ມີ ໃຜ ມາ ແຂ່ງ ປະ ມູນ, ແລະ ຄົນ ທີ່ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫາ ຄື ຄົນ ທີ່ ຢາກ ໄດ້ ຢູ່ ແລ້ວ. ນີ້ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ເງິນ ຈຳ ນວນ ໜ້ອຍ ໃຫ້ ຜົນ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ໃນ ບັນ ດາ ບ່ອນ ທັງ ໝົດ. ມັນ ຍັງ ເຮັດ ໜ້າ ທີ່ ອີກ ຢ່າງ ໜຶ່ງ ຄື ປ້ອງ ກັນ ບໍ່ ໃຫ້ ຮ້ານ ອື່ນ ມາ ຊື້ ຊື່ ຂອງ ທ່ານ ໄປ ວາງ ໂຄສະນາ ຂອງ ເຂົາ ໄວ້ ເໜືອ ຜົນ ຂອງ ທ່ານ.

ຖ້າ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ຂອງ ທ່ານ ຄື Google ແລະ ກຳລັງ ຈະ ເພີ່ມ ເຟສບຸກ, ໃຫ້ ເລີ່ມ ດ້ວຍ ກຸ່ມ ຄົນ ທີ່ ເຄີຍ ຕິດ ຕໍ່ ກັບ ຮ້ານ ມາ ແລ້ວ — ຄົນ ທີ່ ເຄີຍ ທັກ ມາ, ຄົນ ທີ່ ຕິດ ຕາມ ເພຈ, ຄົນ ທີ່ ເຄີຍ ເບິ່ງ ຄລິບ ຈົນ ຈົບ. ຢ່າ ເລີ່ມ ດ້ວຍ ການ ຍິງ ຫາ ຄົນ ທັງ ປະ ເທດ. ເຫດ ຜົນ ຄື ກັນ ກັບ ຂ້າງ ເທິງ: ເລີ່ມ ຈາກ ບ່ອນ ທີ່ ຄວາມ ຢາກ ມີ ຢູ່ ແລ້ວ ຈຶ່ງ ຈະ ເຫັນ ຜົນ ໄວ ພໍ ທີ່ ຈະ ຮູ້ ວ່າ ຄວນ ໄປ ຕໍ່ ຫຼື ບໍ່.

ຕັ້ງ ງົບ ໃຫ້ ກະ ດານ ໃໝ່ ເທົ່າ ໃດ ໃນ ເດືອນ ທຳ ອິດ

ໃຫ້ ຄິດ ຍ້ອນ ຫຼັງ ຈາກ ຈຳ ນວນ ຄັ້ງ ບໍ່ ແມ່ນ ຈາກ ເປີ ເຊັນ. ຖ້າ ຢາກ ໃຫ້ ກະ ດານ ໃໝ່ ໃຫ້ ອໍ ເດີ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ສິບ ອໍ ເດີ ຕໍ່ ອາ ທິດ ຈຶ່ງ ຈະ ອ່ານ ອອກ, ແລະ ຄາດ ວ່າ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຂອງ ກະ ດານ ໃໝ່ ຈະ ແພງ ກວ່າ ຂອງ ກະ ດານ ເກົ່າ ໃນ ເດືອນ ທຳ ອິດ ປະ ມານ ໜຶ່ງ ເທົ່າ ຄື່ງ ຍ້ອນ ຍັງ ບໍ່ ທັນ ຮຽນ, ຄູນ ອອກ ມາ ກໍ ຈະ ໄດ້ ງົບ ຕໍ່າ ສຸດ ຂອງ ເດືອນ ທຳ ອິດ. ຖ້າ ຕົວ ເລກ ນັ້ນ ຫຼາຍ ກວ່າ ເງິນ ໃໝ່ ທີ່ ມີ ຢູ່, ແປ ວ່າ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ເວລາ. ໃຫ້ ລໍ ຖ້າ ຕໍ່ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ຮູ້ ສຶກ ຜິດ.

ຢ່າ ຕັ້ງ ງົບ ຂອງ ກະ ດານ ໃໝ່ ໄວ້ ຕໍ່າ ຈົນ ຮູ້ ວ່າ ຈະ ບໍ່ ໄດ້ ຜົນ ແລ້ວ ບອກ ຕົນ ເອງ ວ່າ "ລອງ ເບິ່ງ ກ່ອນ". ການ ລອງ ແບບ ນັ້ນ ບໍ່ ໄດ້ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ຫຍັງ ເລີຍ ນອກ ຈາກ ຄວາມ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ ໄດ້ ລອງ ແລ້ວ. ຖ້າ ເງິນ ບໍ່ ພໍ ໃຫ້ ລອງ ຢ່າງ ຖືກ ຕ້ອງ, ການ ບໍ່ ລອງ ຄື ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ທີ່ ດີ ກວ່າ ການ ລອງ ແບບ ຄື່ງ ໆ ກາງ ໆ.

ຢ່າ ເປີດ ກະ ດານ ໃໝ່ ໃນ ເດືອນ ທີ່ ມີ ເລື່ອງ ອື່ນ ປົນ

ຂໍ້ ນີ້ ຟັງ ຄື ເລື່ອງ ນ້ອຍ ແຕ່ ມີ ຜົນ ຫຼາຍ. ຢ່າ ເປີດ ກະ ດານ ທີ ສອງ ໃນ ເດືອນ ທີ່ ຮ້ານ ກຳລັງ ຈັດ ໂປ ຣ ໂມ ຊັນ ໃຫຍ່, ຫຼື ໃນ ເດືອນ ບຸນ ທີ່ ຍອດ ຂາຍ ຜິດ ປົກ ກະ ຕິ ຢູ່ ແລ້ວ, ຫຼື ໃນ ເດືອນ ທີ່ ຫາ ກໍ ປ່ຽນ ຮູບ ໜ້າ ຮ້ານ ໃໝ່ ໝົດ. ເຫດ ຜົນ ຄື ຖ້າ ຍອດ ຂຶ້ນ ທ່ານ ຈະ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຂຶ້ນ ຍ້ອນ ກະ ດານ ໃໝ່ ຫຼື ຍ້ອນ ບຸນ, ແລະ ຄຳ ຕອບ ຜິດ ນັ້ນ ຈະ ພາ ໃຫ້ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຜິດ ຕໍ່ ໄປ ອີກ ຫຼາຍ ເດືອນ.

ເດືອນ ທີ່ ດີ ທີ່ ສຸດ ສຳ ລັບ ການ ເປີດ ກະ ດານ ໃໝ່ ຄື ເດືອນ ທຳ ມະ ດາ ທີ່ ໜ້າ ເບື່ອ ທີ່ ສຸດ — ບໍ່ ມີ ບຸນ, ບໍ່ ມີ ໂປ ຣ ໂມ ຊັນ, ບໍ່ ມີ ການ ປ່ຽນ ແປງ ອື່ນ ໃນ ຮ້ານ. ນັ້ນ ຄື ເດືອນ ດຽວ ທີ່ ຕົວ ເລກ ຈະ ບອກ ຄວາມ ຈິງ ໃຫ້ ຟັງ ໄດ້.

ວິທີ ແບ່ງ ເມື່ອ ມີ ຄົບ ສອງ ກະ ດານ ແລ້ວ

ພາກ ນີ້ ຂຽນ ໃຫ້ ຮ້ານ ທີ່ ຜ່ານ ຂີດ ມາ ແລ້ວ ຈິງ ໆ — ມີ ອໍ ເດີ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ, ມີ ເງິນ ພໍ ໃຫ້ ສອງ ກະ ດານ ຢືນ ຢູ່ ເໜືອ ຂີດ ພ້ອມ ກັນ, ແລະ ມີ ຄົນ ຄຸມ ໄດ້ ທັງ ສອງ ບັນ ຊີ. ຖ້າ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ຈຸດ ນັ້ນ ໃຫ້ ຂ້າມ ພາກ ນີ້ ໄປ ກ່ອນ ແລ້ວ ກັບ ມາ ອ່ານ ໃນ ພາຍ ຫຼັງ. ອ່ານ ໄປ ກ່ອນ ບໍ່ ໄດ້ ເສຍ ຫາຍ ຫຍັງ ແຕ່ ຢ່າ ຟ້າວ ເອົາ ໄປ ໃຊ້.

ຫຼັກ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ໃຫ້ ໜ້າ ວຽກ ນຳ ບໍ່ ແມ່ນ ໃຫ້ ເປີ ເຊັນ ນຳ

ແທນ ທີ່ ຈະ ຖາມ ວ່າ ຈະ ແບ່ງ ຈັກ ເປີ ເຊັນ, ໃຫ້ ຖາມ ວ່າ ແຕ່ ລະ ກະ ດານ ຮັບ ໜ້າ ວຽກ ຫຍັງ ໃນ ຮ້ານ ນີ້. ຕົວ ຢ່າງ ຂອງ ຮ້ານ ຂາຍ ເຄື່ອງ ໃຊ້ ໃນ ເຮືອນ: ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ຮັບ ໜ້າ ວຽກ "ຮັບ ຄົນ ທີ່ ເຄື່ອງ ພັງ ດຽວ ນີ້ ແລະ ຄົນ ທີ່ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫາ", ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຮັບ ໜ້າ ວຽກ "ໃຫ້ ຄົນ ຮູ້ ວ່າ ຮ້ານ ນີ້ ມີ ຢູ່ ແລະ ໃຫ້ ຄົນ ເກົ່າ ກັບ ມາ ຊື້ ອີກ". ພໍ ໜ້າ ວຽກ ຊັດ ແລ້ວ ງົບ ຈະ ຕາມ ມາ ເອງ ຈາກ ຄຳ ຖາມ ວ່າ ໜ້າ ວຽກ ນັ້ນ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເງິນ ເທົ່າ ໃດ ຈຶ່ງ ຈະ ເຮັດ ໄດ້.

ວິທີ ຄິດ ແບບ ນີ້ ຕ່າງ ຈາກ ວິທີ ຄິດ ດ້ວຍ ເປີ ເຊັນ ຢູ່ ຈຸດ ສຳ ຄັນ ໜຶ່ງ: ມັນ ບອກ ໄດ້ ວ່າ ເມື່ອ ໃດ ຄວນ ຢຸດ ເພີ່ມ ເງິນ. ໜ້າ ວຽກ "ຮັບ ຄົນ ທີ່ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫາ" ມີ ເພດານ ຢູ່ — ຄົນ ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫາ ມີ ຈຳ ນວນ ຈຳ ກັດ, ຖອກ ເງິນ ເພີ່ມ ໄປ ກໍ ບໍ່ ໄດ້ ຄົນ ເພີ່ມ. ຄົນ ທີ່ ຄິດ ດ້ວຍ ເປີ ເຊັນ ຈະ ບໍ່ ເຫັນ ເພດານ ນີ້ ແລ້ວ ຈະ ຖອກ ເງິນ ໃສ່ ຕໍ່ ໄປ ຈົນ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ພຸ່ງ ຂຶ້ນ ໂດຍ ບໍ່ ຮູ້ ສາ ເຫດ.

ຈຸດ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ຕົວ ຈິງ

ຖ້າ ຢາກ ໄດ້ ຈຸດ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ໜຶ່ງ ຈຸດ ເພື່ອ ບໍ່ ໃຫ້ ຕິດ ຢູ່ ບ່ອນ ຄິດ, ໃຫ້ ໃຊ້ ວິທີ ນີ້: ໃຫ້ ກະ ດານ ທີ່ ພິ ສູດ ຕົນ ເອງ ມາ ແລ້ວ ຖື ສ່ວນ ໃຫຍ່ ໄວ້ ຄື ເກົ່າ, ແລ້ວ ໃຫ້ ກະ ດານ ໃໝ່ ຖື ສ່ວນ ທີ່ ພໍ ດີ ກັບ ໜ້າ ວຽກ ທີ່ ມັນ ຮັບ. ໃນ ຮ້ານ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຕົວ ເລກ ນີ້ ຈົບ ລົງ ຢູ່ ບ່ອນ ທີ່ ກະ ດານ ໃໝ່ ຖື ໜຶ່ງ ສ່ວນ ສີ່ ຫາ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ສາມ ຂອງ ງົບ ຮວມ ໃນ ໄຕ ມາດ ທຳ ອິດ, ແລ້ວ ຄ່ອຍ ຂະ ຫຍາຍ ຕາມ ຜົນ ທີ່ ວັດ ໄດ້.

ຢ່າ ອ່ານ ຕົວ ເລກ ນີ້ ເປັນ ກົດ. ມັນ ຄື ຈຸດ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ມູນ ຂອງ ຕົນ ເອງ ເລີຍ, ແລະ ມັນ ຄວນ ຖືກ ແທນ ທີ່ ດ້ວຍ ຕົວ ເລກ ຈິງ ຂອງ ຮ້ານ ທ່ານ ພາຍ ໃນ ສາມ ເດືອນ. ຖ້າ ຜ່ານ ໄປ ຫົກ ເດືອນ ແລ້ວ ຍັງ ໃຊ້ ຕົວ ເລກ ນີ້ ຢູ່ ແປ ວ່າ ບໍ່ ໄດ້ ວັດ ຫຍັງ ເລີຍ ຕະ ຫຼອດ ຫົກ ເດືອນ ນັ້ນ.

ສາມ ຢ່າງ ທີ່ ຄວນ ແບ່ງ ນອກ ຈາກ ເງິນ

ຄົນ ມັກ ຄິດ ວ່າ ການ ແບ່ງ ງົບ ຄື ການ ແບ່ງ ເງິນ ຢ່າງ ດຽວ. ຄວາມ ຈິງ ມີ ອີກ ສາມ ຢ່າງ ທີ່ ຕ້ອງ ແບ່ງ ນຳ ແລະ ຖ້າ ບໍ່ ແບ່ງ ໃຫ້ ດີ ເງິນ ທີ່ ແບ່ງ ໄວ້ ຢ່າງ ດີ ກໍ ບໍ່ ມີ ຄວາມ ໝາຍ.

ຢ່າງ ທຳ ອິດ — ເວລາ. ຖາມ ຕົນ ເອງ ວ່າ ຈະ ໃຫ້ ເວລາ ອາ ທິດ ລະ ຈັກ ຊົ່ວ ໂມງ ກັບ ແຕ່ ລະ ບັນ ຊີ ແລ້ວ ຂຽນ ໄວ້ ໃນ ປະ ຕິ ທິນ ຄື ນັດ ໝາຍ. ບັນ ຊີ ທີ່ ບໍ່ ມີ ນັດ ໝາຍ ຄື ບັນ ຊີ ທີ່ ຈະ ບໍ່ ໄດ້ ຮັບ ການ ເບິ່ງ ແຍງ ພາຍ ໃນ ສາມ ອາ ທິດ.

ຢ່າງ ທີ ສອງ — ຊິ້ນ ງານ. ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ກິນ ຮູບ ແລະ ຄລິບ ຫຼາຍ ກວ່າ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ຫຼາຍ ເທົ່າ. ຖ້າ ບໍ່ ໄດ້ ວາງ ແຜນ ໄວ້ ວ່າ ໃຜ ຈະ ຖ່າຍ ຮູບ ໃໝ່ ໃຫ້ ເດືອນ ລະ ຈັກ ຊຸດ, ຝັ່ງ ນັ້ນ ຈະ ຈືດ ລົງ ພາຍ ໃນ ຫົກ ອາ ທິດ ບໍ່ ວ່າ ຈະ ໃສ່ ເງິນ ຫຼາຍ ປານ ໃດ.

ຢ່າງ ທີ ສາມ — ຄວາມ ອົດ ທົນ. ຢ່າ ໃຫ້ ສອງ ກະ ດານ ໜ້າ ຕ່າງ ເວລາ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຄື ກັນ. ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ຕັດ ສິນ ໄດ້ ໃນ ສອງ ອາ ທິດ; ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຕ້ອງ ໃຫ້ ຢ່າງ ໜ້ອຍ ສີ່ ອາ ທິດ ເພາະ ຄົນ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຊ້າ ກວ່າ. ຄົນ ທີ່ ໃຊ້ ໜ້າ ຕ່າງ ດຽວ ກັນ ກັບ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ຈະ ປິດ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຖິ້ມ ຢູ່ ເລື້ອຍ ໆ ໂດຍ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຕົນ ເອງ ຕັດ ສິນ ໄວ ເກີນ ໄປ.

ຢ່າ ໃຫ້ ສອງ ກະ ດານ ໄປ ຮັບ ຄົນ ດຽວ ກັນ

ນີ້ ຄື ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ພົບ ໃນ ຮ້ານ ທີ່ ມີ ສອງ ກະ ດານ ແລ້ວ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ຊື້ ຄຳ ທີ່ ເປັນ ຊື່ ຮ້ານ, ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຍິງ ຫາ ຄົນ ທີ່ ຕິດ ຕາມ ເພຈ ຢູ່ ແລ້ວ — ສອງ ຝັ່ງ ນີ້ ໄປ ຮັບ ຄົນ ດຽວ ກັນ ຄື ຄົນ ທີ່ ຮູ້ ຈັກ ຮ້ານ ຢູ່ ແລ້ວ ແລະ ຈະ ຊື້ ຢູ່ ແລ້ວ. ຜົນ ຄື ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ງາມ ຫຼາຍ ແຕ່ ຍອດ ຂາຍ ຮວມ ຂອງ ຮ້ານ ບໍ່ ຂຶ້ນ ຈັກ ກີບ, ເພາະ ບໍ່ ໄດ້ ໄປ ຫາ ຄົນ ໃໝ່ ຈັກ ຄົນ.

ວິທີ ກວດ ງ່າຍ ໆ ຄື ບວກ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ທີ່ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ອ້າງ ວ່າ ຕົນ ເຮັດ ໄດ້ ແລ້ວ ທຽບ ກັບ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຈິງ ໃນ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຮ້ານ. ຖ້າ ຜົນ ບວກ ຫຼາຍ ກວ່າ ຈຳ ນວນ ຈິງ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ, ນັ້ນ ຄື ຫຼັກ ຖານ ວ່າ ສອງ ຝັ່ງ ກຳລັງ ນັບ ຄົນ ດຽວ ກັນ ຢູ່. ພາກ ຕໍ່ ໄປ ວ່າ ດ້ວຍ ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ ຈະ ອະ ທິ ບາຍ ວິທີ ແກ້ ຢ່າງ ລະ ອຽດ.

ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ຂອງ Orova ຊື່ How to Set an Ads Budget That Matches Growth Goals — ບົດ ນີ້ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ — ວາງ ວິທີ ຄິດ ງົບ ຈາກ ເປົ້າ ໝາຍ ການ ເຕີບ ໂຕ ໄວ້ ລະ ອຽດ ກວ່າ ນີ້ ອີກ ຂັ້ນ ໜຶ່ງ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ຢາກ ອ່ານ ຕໍ່.

ວັດ ສອງ ກະ ດານ ດ້ວຍ ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ຄົນ ຖາມ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຫຼັງ ຈາກ ມີ ສອງ ກະ ດານ ຄື "ຝັ່ງ ໃດ ໄດ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ". ວິທີ ຕອບ ທີ່ ຄົນ ໃຊ້ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ຄື ເປີດ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ຂຶ້ນ ມາ ແລ້ວ ທຽບ ຕົວ ເລກ ຜົນ ຕອບ ແທນ ຂອງ ສອງ ຝັ່ງ. ວິທີ ນີ້ ບໍ່ ພຽງ ແຕ່ ບໍ່ ຖືກ ຕ້ອງ — ມັນ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ທີ່ ຜິດ ຢ່າງ ເປັນ ລະ ບົບ ໄປ ໃນ ທິດ ດຽວ ກັນ ທຸກ ຄັ້ງ.

ສາມ ເຫດ ຜົນ ທີ່ ຕົວ ເລກ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ທຽບ ກັນ ບໍ່ ໄດ້

ເຫດ ຜົນ ທີ ໜຶ່ງ — ໜ້າ ຕ່າງ ເວລາ ຂອງ ການ ນັບ ບໍ່ ຄື ກັນ. ແຕ່ ລະ ກະ ດານ ຕັ້ງ ໄວ້ ວ່າ ຈະ ນັບ ອໍ ເດີ ໃຫ້ ໂຄສະນາ ຊິ້ນ ໜຶ່ງ ຖ້າ ຄົນ ຊື້ ພາຍ ໃນ ຈັກ ມື້ ຫຼັງ ຈາກ ເຫັນ ຫຼື ຫຼັງ ຈາກ ກົດ. ຄ່າ ຕັ້ງ ຕົ້ນ ຂອງ ສອງ ຝັ່ງ ບໍ່ ຄື ກັນ, ແລະ ຄົນ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ບໍ່ ເຄີຍ ໄປ ເບິ່ງ ວ່າ ຂອງ ຕົນ ຕັ້ງ ໄວ້ ເທົ່າ ໃດ. ຝັ່ງ ທີ່ ນັບ ຍາວ ກວ່າ ຈະ ອ້າງ ຜົນ ໄດ້ ຫຼາຍ ກວ່າ ໂດຍ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ.

ເຫດ ຜົນ ທີ ສອງ — ນັບ ຄົນ ດຽວ ກັນ ໄດ້ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ. ຄົນ ຄົນ ໜຶ່ງ ເຫັນ ຄລິບ ໃນ ເຟສບຸກ ໃນ ວັນ ຈັນ, ພິມ ຊື່ ຮ້ານ ຫາ ໃນ Google ໃນ ວັນ ພຸດ, ແລ້ວ ຊື້ ໃນ ວັນ ພະ ຫັດ. ທັງ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ຈະ ນັບ ອໍ ເດີ ນີ້ ເປັນ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຢ່າງ ເຕັມ ໜ່ວຍ. ບໍ່ ມີ ໃຜ ຂີ້ ຕົວະ — ແຕ່ ລະ ຝັ່ງ ພຽງ ແຕ່ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ອີກ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ມີ ຢູ່. ຜົນ ຄື ຖ້າ ບວກ ຕົວ ເລກ ຂອງ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ເຂົ້າ ກັນ ທ່ານ ຈະ ໄດ້ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຫຼາຍ ກວ່າ ຄວາມ ຈິງ.

ເຫດ ຜົນ ທີ ສາມ — ນິ ຍາມ ຂອງ ຄຳ ວ່າ ເຫັນ ບໍ່ ຄື ກັນ. ບາງ ຝັ່ງ ນັບ ວ່າ ຄົນ ໄດ້ ເຫັນ ໂຄສະນາ ແລ້ວ ຖ້າ ພຽງ ແຕ່ ຄລິບ ຫຼິ້ນ ໄປ ໄດ້ ສອງ ສາມ ວິ ນາ ທີ ໃນ ຕອນ ທີ່ ຄົນ ເລື່ອນ ຜ່ານ. ຄົນ ຄົນ ນັ້ນ ອາດ ບໍ່ ໄດ້ ຫລຽວ ເບິ່ງ ຈັກ ໜ້ອຍ. ຖ້າ ຝັ່ງ ນັ້ນ ໄດ້ ຮັບ ຄວາມ ດີ ຄວາມ ຊອບ ຈາກ ອໍ ເດີ ທີ່ ຈະ ເກີດ ຢູ່ ແລ້ວ, ຕົວ ເລກ ຂອງ ມັນ ຈະ ງາມ ໂດຍ ບໍ່ ໄດ້ ເຮັດ ຫຍັງ ເລີຍ.

ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້

ໄມ້ ບັນ ທັດ ນັ້ນ ຄື ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ທັງ ຮ້ານ, ນັບ ຈາກ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຮ້ານ ບໍ່ ແມ່ນ ຈາກ ໜ້າ ຈໍ ໃດ. ວິທີ ຄິດ ຄື ເອົາ ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ ທັງ ໝົດ ຂອງ ເດືອນ — ຮວມ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ — ຫານ ດ້ວຍ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຈິງ ທັງ ໝົດ ຂອງ ເດືອນ ນັ້ນ. ຕົວ ເລກ ດຽວ ນີ້ ບອກ ໄດ້ ວ່າ ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຂອງ ຮ້ານ ກຳລັງ ເຮັດ ວຽກ ດີ ຂຶ້ນ ຫຼື ຮ້າຍ ລົງ, ແລະ ມັນ ຄື ຕົວ ເລກ ດຽວ ທີ່ ບໍ່ ມີ ໃຜ ນັບ ຊ້ຳ ໄດ້.

ຕົວ ເລກ ນີ້ ບໍ່ ບອກ ວ່າ ຝັ່ງ ໃດ ດີ ກວ່າ. ຢ່າ ຄາດ ຫວັງ ໃຫ້ ມັນ ບອກ. ສິ່ງ ທີ່ ມັນ ບອກ ຄື ຮ້ານ ໂດຍ ລວມ ດີ ຂຶ້ນ ຫຼື ບໍ່, ຊຶ່ງ ເປັນ ຄຳ ຖາມ ທີ່ ສຳ ຄັນ ກວ່າ ຫຼາຍ. ຄຳ ຖາມ ວ່າ ຝັ່ງ ໃດ ດີ ກວ່າ ນັ້ນ ຕອບ ໄດ້ ດ້ວຍ ວິທີ ອື່ນ ທີ່ ຈະ ເວົ້າ ຢູ່ ຂໍ້ ຕໍ່ ໄປ.

ວິທີ ຮູ້ ວ່າ ຝັ່ງ ໃດ ເຮັດ ວຽກ ໂດຍ ບໍ່ ຕ້ອງ ທຽບ ໜ້າ ຈໍ

ວິທີ ທີ່ ໜ້າ ເຊື່ອ ຖື ທີ່ ສຸດ ແລະ ບໍ່ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເຄື່ອງ ມື ໃດ ເລີຍ ຄື ຖາມ ຄົນ ຊື້. ໃສ່ ຄຳ ຖາມ ໜຶ່ງ ຄຳ ໄວ້ ໃນ ບົດ ສົນ ທະ ນາ ຕອນ ຢືນ ຢັນ ອໍ ເດີ: "ຮູ້ ຈັກ ຮ້ານ ເຮົາ ຈາກ ໃສ". ຈົດ ຄຳ ຕອບ ໄວ້ ໃນ ຖັນ ໜຶ່ງ ຂອງ ສະ ໝຸດ ອໍ ເດີ. ຄຳ ຕອບ ຈະ ບໍ່ ຄົບ ຮ້ອຍ ເປີ ເຊັນ ແລະ ບາງ ຄົນ ຈຳ ຜິດ, ແຕ່ ພໍ ສະ ສົມ ໄດ້ ຮ້ອຍ ອໍ ເດີ ຮູບ ແບບ ຈະ ປະ ກົດ ຂຶ້ນ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ ແລະ ຊັດ ກວ່າ ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ໃດ ໆ.

ວິທີ ທີ ສອງ ຄື ປິດ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ໄວ້ ສອງ ອາ ທິດ ແລ້ວ ເບິ່ງ ວ່າ ຍອດ ຮວມ ຂອງ ຮ້ານ ຫຼຸດ ລົງ ເທົ່າ ໃດ. ນີ້ ຄື ການ ທົດ ລອງ ທີ່ ຊື່ ສັດ ທີ່ ສຸດ ທີ່ ຮ້ານ ນ້ອຍ ເຮັດ ໄດ້, ແລະ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ທີ່ ບໍ່ ມີ ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ໃດ ໃຫ້ ໄດ້. ຂໍ້ ຄວນ ລະ ວັງ: ຢ່າ ເຮັດ ໃນ ເດືອນ ບຸນ, ຢ່າ ເຮັດ ພ້ອມ ກັບ ການ ປ່ຽນ ອື່ນ, ແລະ ຢ່າ ເຮັດ ຖີ່ ກວ່າ ໄຕ ມາດ ລະ ຄັ້ງ ເພາະ ການ ປິດ ເປີດ ຖີ່ ໆ ພາ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຕ້ອງ ຮຽນ ໃໝ່ ທຸກ ຄັ້ງ.

ຢ່າ ຫຼົງ ຕົວ ເລກ ທີ່ ບໍ່ ມີ ເງິນ ຢູ່ ໃນ ນັ້ນ

ຢູ່ ໜ້າ ຈໍ ຂອງ ທັງ ສອງ ກະ ດານ ມີ ຕົວ ເລກ ຢູ່ ຫຼາຍ ສິບ ຕົວ ແລະ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ບໍ່ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ກັບ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຂອງ ທ່ານ ເລີຍ. ຈຳ ນວນ ຄົນ ເຫັນ, ຈຳ ນວນ ຄົນ ກົດ ຖືກ ໃຈ, ຈຳ ນວນ ຄົນ ແບ່ງ ປັນ — ຕົວ ເລກ ເຫຼົ່າ ນີ້ ຂຶ້ນ ລົງ ໄດ້ ໂດຍ ບໍ່ ມີ ຜົນ ຫຍັງ ຕໍ່ ຍອດ ຂາຍ. ຕົວ ເລກ ທີ່ ຄວນ ຈົດ ໄວ້ ມີ ພຽງ ສາມ ຕົວ ຄື ເງິນ ທີ່ ໃຊ້ ໄປ, ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຈິງ, ແລະ ຜົນ ຫານ ຂອງ ສອງ ຕົວ ນັ້ນ.

ຮ້ານ ທີ່ ຈົດ ສາມ ຕົວ ນີ້ ໄວ້ ທຸກ ອາ ທິດ ຢ່າງ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ຕະ ຫຼອດ ຫົກ ເດືອນ ຈະ ຮູ້ ຈັກ ບັນ ຊີ ຂອງ ຕົນ ດີ ກວ່າ ຄົນ ທີ່ ອ່ານ ບົດ ຄວາມ ເລື່ອງ ນີ້ ຫ້າ ສິບ ບົດ. ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ໄດ້ ເວົ້າ ຫຼິ້ນ ແລະ ບໍ່ ໄດ້ ຖ່ອມ ຕົວ — ຂໍ້ ມູນ ຂອງ ຮ້ານ ຕົນ ເອງ ຄື ສິ່ງ ດຽວ ທີ່ ບົດ ຄວາມ ໃດ ໃນ ໂລກ ໃຫ້ ບໍ່ ໄດ້.

ຕາ ຕະ ລາງ ຍ້າຍ ເງິນ ປະ ຈຳ ເດືອນ

ພໍ ມີ ໄມ້ ບັນ ທັດ ແລ້ວ ຄຳ ຖາມ ຕໍ່ ໄປ ຄື ຈະ ຍ້າຍ ເງິນ ເມື່ອ ໃດ ແລະ ຍ້າຍ ເທົ່າ ໃດ. ຄຳ ຕອບ ທີ່ ຜິດ ທີ່ ສຸດ ຄື "ຍ້າຍ ເມື່ອ ຮູ້ ສຶກ ວ່າ ຄວນ ຍ້າຍ", ເພາະ ຄວາມ ຮູ້ ສຶກ ຈະ ພາ ໃຫ້ ຍ້າຍ ຖີ່ ເກີນ ໄປ ສະ ເໝີ ແລະ ການ ຍ້າຍ ຖີ່ ຄື ສາ ເຫດ ອັນ ດັບ ຕົ້ນ ໆ ຂອງ ບັນ ຊີ ທີ່ ບໍ່ ເຄີຍ ດີ ຂຶ້ນ ຈັກ ເທື່ອ.

ນັດ ໝາຍ ເດືອນ ລະ ຄັ້ງ ບໍ່ ຫຼາຍ ກວ່າ ນັ້ນ

ຕັ້ງ ວັນ ໜຶ່ງ ໄວ້ ໃນ ເດືອນ — ເອົາ ວັນ ທີ ຫ້າ ຂອງ ທຸກ ເດືອນ ກໍ ໄດ້ — ແລ້ວ ເຮັດ ພຽງ ສີ່ ຂໍ້ ນີ້ ໃນ ວັນ ນັ້ນ. ຂໍ້ ໜຶ່ງ: ຈົດ ເງິນ ທີ່ ໃຊ້ ໄປ ຂອງ ແຕ່ ລະ ຝັ່ງ ໃນ ເດືອນ ຜ່ານ ມາ. ຂໍ້ ສອງ: ຈົດ ຈຳ ນວນ ອໍ ເດີ ຈິງ ຮວມ ຈາກ ສະ ໝຸດ ຮ້ານ. ຂໍ້ ສາມ: ຫານ ອອກ ມາ ເປັນ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຮວມ ແລ້ວ ຂຽນ ຕໍ່ ຈາກ ຕົວ ເລກ ຂອງ ສາມ ເດືອນ ຜ່ານ ມາ ໄວ້ ໃນ ແຖວ ດຽວ ກັນ. ຂໍ້ ສີ່: ຕັດ ສິນ ໃຈ ດ້ວຍ ກົດ ຂ້າງ ລຸ່ມ ນີ້.

ວັນ ອື່ນ ໃນ ເດືອນ ຫ້າມ ຍ້າຍ ເງິນ. ຫ້າມ ຈິງ ໆ. ຖ້າ ເຫັນ ຫຍັງ ຜິດ ປົກ ກະ ຕິ ຢ່າງ ຮ້າຍ ແຮງ ຈົນ ຢຸດ ບໍ່ ໄດ້ — ເຊັ່ນ ເງິນ ອອກ ໄວ ຜິດ ປົກ ກະ ຕິ ຫຼາຍ ເທົ່າ — ນັ້ນ ບໍ່ ແມ່ນ ການ ຍ້າຍ ງົບ ແຕ່ ຄື ການ ຢຸດ ຄວາມ ເສຍ ຫາຍ, ຄົນ ລະ ເລື່ອງ ກັນ, ເຮັດ ໄດ້ ທັນ ທີ.

ກົດ ຍ້າຍ ເງິນ ສາມ ຂໍ້

ກົດ ຂໍ້ ໜຶ່ງ — ຍ້າຍ ຄັ້ງ ລະ ບໍ່ ເກີນ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ຫ້າ. ບໍ່ ວ່າ ຕົວ ເລກ ຈະ ບອກ ຫຍັງ, ຢ່າ ຍ້າຍ ເກີນ ຊາວ ເປີ ເຊັນ ຂອງ ງົບ ຂອງ ຝັ່ງ ໃດ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ໃນ ຄັ້ງ ດຽວ. ເຫດ ຜົນ ຄື ການ ປ່ຽນ ງົບ ຫຼາຍ ໃນ ຄັ້ງ ດຽວ ພາ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຂອງ ຝັ່ງ ນັ້ນ ກັບ ໄປ ຢູ່ ໄລ ຍະ ຮຽນ ຮູ້ ໃໝ່, ແລະ ໄລ ຍະ ນັ້ນ ຄື ໄລ ຍະ ທີ່ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ແພງ ທີ່ ສຸດ. ຍ້າຍ ໜ້ອຍ ແຕ່ ຍ້າຍ ສະ ໝ່ຳ ສະ ເໝີ ໃຫ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ ຍ້າຍ ໜັກ ເປັນ ຄັ້ງ ຄາວ.

ກົດ ຂໍ້ ສອງ — ຕ້ອງ ເຫັນ ຮູບ ແບບ ດຽວ ກັນ ສອງ ເດືອນ ຕິດ ຕໍ່ ກັນ ຈຶ່ງ ຍ້າຍ. ເດືອນ ດຽວ ບໍ່ ພຽງ ພໍ. ຕະ ຫຼາດ ຢູ່ ລາວ ມີ ຄວາມ ແກວ່ງ ຕາມ ລະ ດູ ແລະ ຕາມ ບຸນ ຫຼາຍ ກວ່າ ທີ່ ຄິດ; ເດືອນ ທີ່ ມີ ບຸນ ໃຫຍ່ ຢູ່ ໃນ ນັ້ນ ອ່ານ ບໍ່ ໄດ້ ເລີຍ. ຮູບ ແບບ ດຽວ ກັນ ສອງ ເດືອນ ຕິດ ຕໍ່ ກັນ ຄື ຫຼັກ ຖານ ທີ່ ໜ້ອຍ ທີ່ ສຸດ ທີ່ ພໍ ໃຊ້ ຕັດ ສິນ ໃຈ ໄດ້.

ກົດ ຂໍ້ ສາມ — ຍ້າຍ ຫາ ຝັ່ງ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ເພດານ ເທົ່າ ນັ້ນ. ຖ້າ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ໃຫ້ ຜົນ ດີ ກວ່າ ແຕ່ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ທີ່ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ຖືກ ຮັບ ໝົດ ແລ້ວ, ການ ຖອກ ເງິນ ເພີ່ມ ໃສ່ ຝັ່ງ ນັ້ນ ຈະ ໄດ້ ພຽງ ຄລິກ ທີ່ ບໍ່ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ເພີ່ມ ຂຶ້ນ. ວິທີ ກວດ ວ່າ ຮອດ ເພດານ ຫຼື ຍັງ: ເບິ່ງ ວ່າ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ໃໝ່ ທີ່ ເຂົ້າ ມາ ໃນ ເດືອນ ຜ່ານ ມາ ຍັງ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ຢູ່ ຫຼື ບໍ່. ຖ້າ ເລີ່ມ ເຫັນ ຄຳ ແປກ ໆ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ນັ້ນ ຄື ສັນ ຍານ ວ່າ ຮອດ ເພດານ ແລ້ວ.

ເຈັດ ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ

ໜຶ່ງ — ຫານ ງົບ ອອກ ສອງ ກ້ອນ ຕັ້ງ ແຕ່ ມື້ ທຳ ອິດ. ນີ້ ຄື ຄວາມ ຜິດ ພາດ ທີ່ ບົດ ນີ້ ໃຊ້ ເນື້ອ ທີ່ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ ໄປ ກັບ ມັນ. ຜົນ ທີ່ ໄດ້ ບໍ່ ແມ່ນ ສອງ ໂອ ກາດ ແຕ່ ຄື ສອງ ບັນ ຊີ ທີ່ ບໍ່ ມີ ຂໍ້ ມູນ ພໍ ໃຫ້ ຮຽນ ຖືກ ຈັກ ບັນ ຊີ.

ສອງ — ດຶງ ເງິນ ອອກ ຈາກ ກະ ດານ ທີ່ ກຳລັງ ໄປ ໄດ້ ດີ. ກະ ດານ ທີ່ ໄປ ໄດ້ ດີ ຄື ຊັບ ສິນ ບໍ່ ແມ່ນ ບໍ່ ນ້ຳ ມັນ ໃຫ້ ຂຸດ. ຫາ ເງິນ ໃໝ່ ໃຫ້ ກະ ດານ ໃໝ່, ຫຼື ບໍ່ ດັ່ງ ນັ້ນ ກໍ ລໍ ຖ້າ.

ສາມ — ຕັດ ສິນ ຜົນ ໃນ ມື້ ທີ ສາມ. ທັງ ສອງ ກະ ດານ ໃຊ້ ງົບ ບໍ່ ຄົງ ທີ່ ໃນ ແຕ່ ລະ ມື້ ຢູ່ ແລ້ວ ຕາມ ທີ່ ຜູ້ ຂາຍ ຂຽນ ໄວ້ ເອງ, ດັ່ງ ນັ້ນ ຕົວ ເລກ ຂອງ ສາມ ມື້ ບອກ ໄດ້ ພຽງ ວ່າ ຕັ້ງ ຄ່າ ຖືກ ຫຼື ບໍ່ — ບອກ ບໍ່ ໄດ້ ວ່າ ໄດ້ ຜົນ ຫຼື ບໍ່.

ສີ່ — ທຽບ ຕົວ ເລກ ຜົນ ຕອບ ແທນ ຂອງ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ໂດຍ ກົງ. ສາມ ເຫດ ຜົນ ຢູ່ ພາກ ຜ່ານ ມາ ບອກ ໄວ້ ແລ້ວ ວ່າ ເປັນ ຫຍັງ ຈຶ່ງ ທຽບ ບໍ່ ໄດ້. ໃຫ້ ໃຊ້ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ທັງ ຮ້ານ ແທນ.

ຫ້າ — ໃຫ້ ສອງ ກະ ດານ ໄປ ຮັບ ຄົນ ດຽວ ກັນ. ອາ ການ ຄື ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ງາມ ຂຶ້ນ ແຕ່ ຍອດ ຂາຍ ຈິງ ເທົ່າ ເກົ່າ. ວິທີ ກວດ ຄື ບວກ ອໍ ເດີ ຂອງ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ແລ້ວ ທຽບ ກັບ ສະ ໝຸດ ຮ້ານ.

ຫົກ — ລືມ ວ່າ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ກິນ ຮູບ ກັບ ຄລິບ. ຖອກ ເງິນ ໃສ່ ຝັ່ງ ນັ້ນ ໂດຍ ບໍ່ ມີ ຄົນ ຖ່າຍ ຮູບ ໃໝ່ ໃຫ້ ຄື ຖອກ ນ້ຳ ໃສ່ ຖັງ ບໍ່ ມີ ກົ້ນ. ວາງ ແຜນ ຊິ້ນ ງານ ໄປ ພ້ອມ ກັບ ວາງ ແຜນ ງົບ ສະ ເໝີ.

ເຈັດ — ບໍ່ ຈົດ ຫຍັງ ໄວ້ ເລີຍ. ຮ້ານ ທີ່ ບໍ່ ມີ ສະ ໝຸດ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃຈ ດ້ວຍ ຄວາມ ຊົງ ຈຳ ຂອງ ສາມ ອາ ທິດ ຫຼ້າ ສຸດ ສະ ເໝີ, ແລະ ຄວາມ ຊົງ ຈຳ ນັ້ນ ຈະ ຈື່ ພຽງ ເລື່ອງ ທີ່ ຮ້າຍ ແຮງ ທີ່ ສຸດ ບໍ່ ແມ່ນ ເລື່ອງ ທີ່ ພົບ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ.

ຂໍ້ ຄວນ ຮູ້ ສະ ເພາະ ຂອງ ຕະ ຫຼາດ ລາວ

ທຸກ ຢ່າງ ທີ່ ຂຽນ ມາ ຂ້າງ ເທິງ ໃຊ້ ໄດ້ ກັບ ຮ້ານ ຢູ່ ປະ ເທດ ໃດ ກໍ ໄດ້. ພາກ ນີ້ ຄື ຂໍ້ ທີ່ ໃຊ້ ໄດ້ ສະ ເພາະ ຢູ່ ລາວ ແລະ ບໍ່ ມີ ຢູ່ ໃນ ບົດ ພາ ສາ ອື່ນ ບົດ ໃດ ເພາະ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຂຽນ ໄວ້.

ຄູ່ ແຂ່ງ ຂອງ ທ່ານ ອາດ ບໍ່ ໄດ້ ຢູ່ ໃນ ລາວ

ຮ້ານ ຢູ່ ໄທ ຈຳ ນວນ ໜຶ່ງ ຍິງ ໂຄສະນາ ຂ້າມ ມາ ຫາ ຄົນ ຢູ່ ລາວ, ໂດຍ ສະ ເພາະ ໃນ ໝວດ ເສື້ອ ຜ້າ, ເຄື່ອງ ສຳ ອາງ ແລະ ອາ ຫານ ເສີມ. ນັ້ນ ໝາຍ ຄວາມ ວ່າ ຕອນ ທ່ານ ຄິດ ວ່າ ກຳລັງ ແຂ່ງ ກັບ ຮ້ານ ຢູ່ ວຽງຈັນ ສາມ ຮ້ານ, ຄວາມ ຈິງ ອາດ ກຳລັງ ແຂ່ງ ກັບ ຮ້ານ ຢູ່ ອຸ ດອນ ຫຼື ຢູ່ ກຸງ ເທບ ທີ່ ມີ ງົບ ຫຼາຍ ກວ່າ ຫຼາຍ ເທົ່າ ນຳ. ຂໍ້ ນີ້ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ການ ແບ່ງ ງົບ ໂດຍ ກົງ ເພາະ ມັນ ດັນ ຄ່າ ໃນ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຂຶ້ນ ໃນ ບາງ ໝວດ ຈົນ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ກາຍ ເປັນ ທາງ ທີ່ ຖືກ ກວ່າ ໂດຍ ບໍ່ ຄາດ ຄິດ.

ວິທີ ກວດ ວ່າ ຕົນ ເອງ ຢູ່ ໃນ ສະ ພາບ ນັ້ນ ຫຼື ບໍ່ ຄື ໄປ ເບິ່ງ ໂຄສະນາ ທີ່ ກຳລັງ ຍິງ ຫາ ຄົນ ຢູ່ ລາວ ດ້ວຍ ຄັງ ໂຄສະນາ ຂອງ Meta ແລ້ວ ຕັ້ງ ປະ ເທດ ໄວ້ ທີ່ ລາວ. ວິທີ ເປີດ ຄັງ ນັ້ນ ແລະ ວິທີ ອ່ານ ຢູ່ ໃນ ບົດ ເບິ່ງ ໂຄສະນາ ຄູ່ ແຂ່ງ ໃນ ເຟສບຸກ ໄດ້ ຟຣີ ດ້ວຍ Ad Library. ຖ້າ ເຫັນ ຊື່ ຮ້ານ ເປັນ ພາ ສາ ໄທ ຫຼາຍ ກວ່າ ພາ ສາ ລາວ ໃນ ໝວດ ຂອງ ທ່ານ, ນັ້ນ ຄື ຄຳ ຕອບ.

ການ ຊື້ ຂາຍ ຈົບ ຢູ່ ໃນ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ

ຢູ່ ຫຼາຍ ປະ ເທດ ຄົນ ກົດ ໂຄສະນາ ແລ້ວ ໄປ ຈ່າຍ ເງິນ ຢູ່ ໜ້າ ເວັບ ເລີຍ. ຢູ່ ລາວ ຄົນ ກົດ ແລ້ວ ທັກ ມາ ຖາມ ລາ ຄາ, ຕໍ່ ລອງ, ຖາມ ຄ່າ ສົ່ງ, ແລ້ວ ໂອນ ເງິນ ໃນ ພາຍ ຫຼັງ. ຜົນ ຄື ໜ້າ ຈໍ ໂຄສະນາ ເຫັນ ພຽງ ຄົນ ກົດ ທັກ — ມັນ ບໍ່ ຮູ້ ວ່າ ຫຼັງ ຈາກ ນັ້ນ ມີ ເງິນ ເຂົ້າ ຫຼື ບໍ່. ຖ້າ ປ່ອຍ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຮຽນ ຈາກ ຈຳ ນວນ ຄົນ ທັກ ຢ່າງ ດຽວ, ມັນ ຈະ ໄປ ຫາ ຄົນ ທີ່ ມັກ ທັກ ແຕ່ ບໍ່ ຊື້ ຫຼາຍ ຂຶ້ນ ເລື້ອຍ ໆ.

ທາງ ອອກ ທີ່ ຮ້ານ ນ້ອຍ ເຮັດ ໄດ້ ຈິງ ບໍ່ ຕ້ອງ ໃຊ້ ເຄື່ອງ ມື ແພງ: ຈົດ ອໍ ເດີ ຈິງ ໄວ້ ໃນ ຕາ ຕະ ລາງ ໜຶ່ງ ຕາ ຕະ ລາງ ພ້ອມ ຖັນ ວ່າ ມາ ຈາກ ຝັ່ງ ໃດ, ແລ້ວ ໃຊ້ ຕົວ ເລກ ນັ້ນ ເປັນ ຄວາມ ຈິງ ແທນ ຕົວ ເລກ ໃນ ໜ້າ ຈໍ. ນີ້ ບໍ່ ແມ່ນ ວິທີ ທີ່ ດີ ທີ່ ສຸດ ໃນ ໂລກ ແຕ່ ມັນ ຄື ວິທີ ທີ່ ດີ ທີ່ ສຸດ ທີ່ ເຮັດ ໄດ້ ດ້ວຍ ຄົນ ສອງ ຄົນ ແລະ ໂທ ລະ ສັບ ໜຶ່ງ ໜ່ວຍ.

ເລື່ອງ ການ ຈ່າຍ ເງິນ ຄ່າ ໂຄສະນາ

ຂໍ້ ນີ້ ບໍ່ ກ່ຽວ ກັບ ການ ແບ່ງ ງົບ ໂດຍ ກົງ ແຕ່ ມີ ຜົນ ຕໍ່ ແຜນ ຂອງ ທ່ານ ຢ່າງ ແທ້ ຈິງ: ບັດ ທະ ນາ ຄານ ບາງ ໃບ ຢູ່ ລາວ ຖືກ ປະ ຕິ ເສດ ຢູ່ ໜ້າ ຈ່າຍ ເງິນ ຂອງ ກະ ດານ ໂຄສະນາ. ຖ້າ ວາງ ແຜນ ຈະ ເປີດ ກະ ດານ ທີ ສອງ ໃນ ເດືອນ ໜ້າ, ໃຫ້ ໄປ ທົດ ລອງ ຜູກ ບັດ ໄວ້ ກ່ອນ ຕັ້ງ ແຕ່ ມື້ ນີ້ ດ້ວຍ ຈຳ ນວນ ເງິນ ນ້ອຍ. ຢ່າ ໄປ ຮູ້ ວ່າ ບັດ ໃຊ້ ບໍ່ ໄດ້ ໃນ ມື້ ທີ່ ຕັ້ງ ໃຈ ຈະ ເປີດ ແຄມ ເປນ ໃຫຍ່.

ຄຳ ແນະ ນຳ ອີກ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ຄື ຢ່າ ຜູກ ບັດ ໃບ ດຽວ ໄວ້ ກັບ ທັງ ສອງ ບັນ ຊີ ຖ້າ ຫຼີກ ໄດ້. ຖ້າ ບັດ ນັ້ນ ມີ ບັນ ຫາ ຂຶ້ນ ມາ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ຈະ ຢຸດ ພ້ອມ ກັນ, ແລະ ການ ຢຸດ ກະ ທັນ ຫັນ ຄື ສິ່ງ ທີ່ ພາ ໃຫ້ ຕ້ອງ ເລີ່ມ ຮຽນ ໃໝ່ ທັງ ສອງ ຝັ່ງ ພ້ອມ ກັນ.

ຄຳ ຖາມ ທີ່ ພົບ ເລື້ອຍ ເລື່ອງ ການ ແບ່ງ ງົບ ໂຄສະນາ ເຟສບຸກ ກັບ Google

ຖ້າ ມີ ງົບ ພຽງ ໜ້ອຍ ດຽວ ຄວນ ເລີ່ມ ຝັ່ງ ໃດ

ຕອບ ດ້ວຍ ສີ່ ຄຳ ຖາມ ໃນ ພາກ ວ່າ ດ້ວຍ ການ ເລືອກ ກະ ດານ ທຳ ອິດ, ຢ່າ ຕອບ ດ້ວຍ ຄວາມ ຮູ້ ສຶກ. ແຕ່ ຖ້າ ຢາກ ໄດ້ ຄຳ ຕອບ ຢ່າງ ຫຍໍ້: ຖ້າ ຂອງ ຂອງ ທ່ານ ມີ ຄົນ ພິມ ຫາ ຢູ່ ແລ້ວ ໃຫ້ ໄປ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ; ຖ້າ ບໍ່ ມີ ໃຜ ຮູ້ ວ່າ ຂອງ ແບບ ນີ້ ມີ ຢູ່ ໃນ ໂລກ ໃຫ້ ໄປ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ. ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ລາວ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຢູ່ ໃນ ກຸ່ມ ທີ ສອງ.

ຄົນ ບອກ ວ່າ Google ແພງ ກວ່າ ຈິງ ບໍ

ຄ່າ ຄລິກ ຂອງ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ ແພງ ກວ່າ ໂດຍ ທົ່ວ ໄປ, ແຕ່ ຄ່າ ຄລິກ ບໍ່ ແມ່ນ ຕົວ ເລກ ທີ່ ຄວນ ເບິ່ງ. ຕົວ ເລກ ທີ່ ຄວນ ເບິ່ງ ຄື ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ. ຄລິກ ແພງ ທີ່ ກາຍ ເປັນ ອໍ ເດີ ໜຶ່ງ ໃນ ສາມ ຄັ້ງ ຖືກ ກວ່າ ຄລິກ ຖືກ ທີ່ ກາຍ ເປັນ ອໍ ເດີ ໜຶ່ງ ໃນ ຫ້າ ສິບ ຄັ້ງ. ຄຳ ວ່າ ແພງ ຫຼື ຖືກ ຕັດ ສິນ ໄດ້ ຫຼັງ ຈາກ ຫານ ແລ້ວ ເທົ່າ ນັ້ນ.

ຄວນ ໃສ່ TikTok ນຳ ບໍ

ຫຼັກ ການ ດຽວ ກັນ ໝົດ: ຢ່າ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສາມ ຖ້າ ສອງ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ຍັງ ບໍ່ ຢືນ ຢູ່ ເໜືອ ຂີດ ຢ່າງ ໝັ້ນ ຄົງ. ຄຳ ຖາມ ບໍ່ ແມ່ນ ວ່າ TikTok ດີ ຫຼື ບໍ່ ດີ — ຄຳ ຖາມ ຄື ວ່າ ມີ ເງິນ ໃໝ່ ແລະ ມີ ຄົນ ເຮັດ ຄລິບ ໃຫ້ ຫຼື ບໍ່. ຝັ່ງ ນັ້ນ ກິນ ຊິ້ນ ງານ ໜັກ ກວ່າ ເຟສບຸກ ອີກ.

ຄວນ ໃຫ້ ລະ ບົບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ແບ່ງ ງົບ ໃຫ້ ບໍ

ຮູບ ແບບ ແຄມ ເປນ ທີ່ ໃຫ້ ລະ ບົບ ຕັດ ສິນ ໃຈ ແທນ ໃຊ້ ໄດ້ ດີ ຕໍ່ ເມື່ອ ບັນ ຊີ ມີ ຂໍ້ ມູນ ພໍ. ຢູ່ ບັນ ຊີ ທີ່ ຂໍ້ ມູນ ຍັງ ບາງ ມັນ ຈະ ຮຽນ ຜິດ ດ້ວຍ ຄວາມ ໝັ້ນ ໃຈ. ບົດ Advantage+ ແລະ Performance Max ຄື ຫຍັງ ຄວນ ໃຊ້ ເມື່ອ ໃດ ອະ ທິ ບາຍ ຂີດ ຈິງ ກ່ອນ ຈະ ກົດ ເປີດ ໄວ້ ຄົບ ແລ້ວ. ອີກ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ທີ່ ຕ້ອງ ຈື່: ລະ ບົບ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ ຂອງ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ບໍ່ ໄດ້ ຮູ້ ວ່າ ອີກ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ມີ ຢູ່ — ບໍ່ ມີ ລະ ບົບ ໃດ ແບ່ງ ງົບ ຂ້າມ ສອງ ບໍ ລິ ສັດ ໃຫ້ ທ່ານ ໄດ້.

ຖ້າ ຫຼຸດ ງົບ ຝັ່ງ ໜຶ່ງ ຜົນ ຈະ ຫຼຸດ ຕາມ ສ່ວນ ບໍ

ບໍ່. ນີ້ ຄື ຂໍ້ ທີ່ ຄົນ ເຂົ້າ ໃຈ ຜິດ ຫຼາຍ ທີ່ ສຸດ. ຜົນ ບໍ່ ໄດ້ ເປັນ ເສັ້ນ ຊື່ ກັບ ງົບ. ຖ້າ ການ ຫຼຸດ ພາ ໃຫ້ ຕົກ ລົງ ໄປ ຕໍ່າ ກວ່າ ຂີດ ຮຽນ ຮູ້, ຜົນ ຈະ ຫຼຸດ ໜັກ ກວ່າ ສັດ ສ່ວນ ທີ່ ຫຼຸດ ຫຼາຍ ເທົ່າ, ແລະ ການ ດຶງ ກັບ ຄືນ ໃຊ້ ເວລາ ດົນ ກວ່າ ຕອນ ຫຼຸດ ຫຼາຍ ເທົ່າ ຄື ກັນ.

ຢູ່ ໃສ ຈຶ່ງ ຈະ ຫາ ບົດ ອື່ນ ອ່ານ ຕໍ່ ໄດ້

ບົດ ພາ ສາ ລາວ ຂອງ Orova ຢູ່ ທີ່ /lo/news ທັງ ໝົດ, ແລະ ບົດ ທີ່ ກ່ຽວ ຂ້ອງ ກັບ ບົດ ນີ້ ໂດຍ ກົງ ຄື ລົງ ໂຄສະນາ Google Search ສຳ ລັບ ຮ້ານ ຄ້າ ໃນ ລາວ ສຳ ລັບ ຄົນ ທີ່ ຈະ ເລີ່ມ ຝັ່ງ ຄົ້ນຫາ. ບົດ ພາ ສາ ອັງກິດ ມີ ຫຼາຍ ກວ່າ ແຕ່ ຕ້ອງ ອ່ານ ດ້ວຍ ຄວາມ ລະ ວັງ ເລື່ອງ ຕົວ ເລກ ຄື ທີ່ ບອກ ໄວ້ ຢູ່ ພາກ ກາງ ບົດ.

Orova Ads ຊ່ວຍ ຫຍັງ ໄດ້ ແດ່ ແລະ ຊ່ວຍ ຫຍັງ ບໍ່ ໄດ້

ພາກ ນີ້ ຂຽນ ໄວ້ ໃຫ້ ຊັດ ເພື່ອ ບໍ່ ໃຫ້ ໃຜ ຄາດ ຫວັງ ຜິດ. ວຽກ ໃນ ບົດ ນີ້ ແບ່ງ ໄດ້ ເປັນ ສອງ ກອງ ຢ່າງ ຊັດ ເຈນ: ກອງ ທີ່ ເປັນ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຂອງ ຄົນ, ແລະ ກອງ ທີ່ ເປັນ ການ ຮວບ ຮວມ ກັບ ອ່ານ ຕົວ ເລກ. ກອງ ທຳ ອິດ ບໍ່ ມີ ເຄື່ອງ ມື ໃດ ໃນ ໂລກ ເຮັດ ແທນ ໄດ້. ກອງ ທີ ສອງ ຄື ບ່ອນ ທີ່ ເຄື່ອງ ມື ຊ່ວຍ ໄດ້ ຈິງ.

ສິ່ງ ທີ່ Orova Ads ເຮັດ ໄດ້

ເອົາ ສາມ ກະ ດານ ມາ ໄວ້ ຕາ ຕະ ລາງ ດຽວ. Orova Ads ຕໍ່ ກັບ Google Ads, Meta Ads ແລະ TikTok Ads ແລ້ວ ສະ ແດງ ຂໍ້ ມູນ ໃນ ຕາ ຕະ ລາງ ດຽວ ກັນ ລະ ດັບ ແຄມ ເປນ ຊຸດ ໂຄສະນາ ແລະ ຊິ້ນ ໂຄສະນາ ພ້ອມ ຖັນ ທີ່ ຕັ້ງ ເອງ ໄດ້. ນີ້ ຄື ວຽກ ຂອງ ຫົວ ຂໍ້ ວ່າ ດ້ວຍ ໄມ້ ບັນ ທັດ ອັນ ດຽວ ໂດຍ ກົງ — ບໍ່ ຕ້ອງ ເປີດ ສອງ ໜ້າ ຈໍ ແລ້ວ ຈົດ ໃສ່ ເຈ້ຍ ອີກ.

ຕັ້ງ ຕົວ ຊີ້ ວັດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ໄດ້. ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ທັງ ຮ້ານ ຄື ຕົວ ເລກ ທີ່ ບົດ ນີ້ ແນະ ນຳ ໃຫ້ ໃຊ້, ແລະ ມັນ ບໍ່ ມີ ຢູ່ ໃນ ໜ້າ ຈໍ ມາດ ຕະ ຖານ ຂອງ ກະ ດານ ໃດ ເລີຍ ເພາະ ແຕ່ ລະ ກະ ດານ ເຫັນ ພຽງ ສ່ວນ ຂອງ ຕົນ.

API ການ ປ່ຽນ ເປັນ ລູກ ຄ້າ ຄົບ ສາມ ກະ ດານ. ສ້າງ ກຸນ ແຈ ລັບ, ທົດ ສອບ, ແລະ ເບິ່ງ ລາຍ ການ ເຫດ ການ ໄດ້. ນີ້ ຄື ວຽກ ຂອງ ຫົວ ຂໍ້ ວ່າ ດ້ວຍ ການ ນັບ ໃຫ້ ຖືກ, ຊຶ່ງ ເປັນ ຮາກ ຂອງ ທຸກ ຢ່າງ ໃນ ບົດ ນີ້.

ຜູ້ ຊ່ວຍ ທີ່ ມີ ຄວາມ ຊົງ ຈຳ ແລະ ມີ ຕາ ຕະ ລາງ ເວລາ. ນັດ ໝາຍ ເດືອນ ລະ ຄັ້ງ ໃນ ຫົວ ຂໍ້ ວ່າ ດ້ວຍ ການ ຍ້າຍ ເງິນ ຕັ້ງ ໃຫ້ ຜູ້ ຊ່ວຍ ຮວບ ຮວມ ຕົວ ເລກ ໄວ້ ໃຫ້ ລ່ວງ ໜ້າ ໄດ້, ແລະ ຄວາມ ຊົງ ຈຳ ຂອງ ມັນ ຈື່ ໄດ້ ວ່າ ເດືອນ ຜ່ານ ມາ ຕັດ ສິນ ໃຈ ຫຍັງ ໄປ ແດ່.

ກົດ ພື້ນ ຖານ ຕໍ່ ແຕ່ ລະ ການ ກະ ທຳ ແລະ ວົງ ວຽນ ວິ ເຄາະ ກ່ອນ ລົງ ມື. ກົດ ຂໍ້ ໜຶ່ງ ໃນ ບົດ ນີ້ ວ່າ ຢ່າ ຍ້າຍ ເກີນ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ຫ້າ ຕໍ່ ຄັ້ງ ຕັ້ງ ໄວ້ ເປັນ ກົດ ໃນ ລະ ບົບ ໄດ້, ແລະ ທຸກ ການ ປ່ຽນ ແປງ ຈະ ຜ່ານ ຂັ້ນ ວິ ເຄາະ ກ່ອນ ຈຶ່ງ ຈະ ລົງ ໄປ ຫາ ບັນ ຊີ ຈິງ.

ສິ່ງ ທີ່ Orova Ads ເຮັດ ບໍ່ ໄດ້

ບໍ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ ແທນ ວ່າ ຄວນ ຢູ່ ໜຶ່ງ ກະ ດານ ຫຼື ສອງ ກະ ດານ. ຄຳ ຖາມ ສີ່ ຂໍ້ ໃນ ພາກ ເລືອກ ກະ ດານ ທຳ ອິດ ຄື ວຽກ ຂອງ ຄົນ ທີ່ ຮູ້ ຈັກ ຮ້ານ ຕົນ ເອງ, ບໍ່ ແມ່ນ ວຽກ ຂອງ ຊອບ ແວ ໃດ.

ບໍ່ ຂຸດ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ໃຫ້. Orova ນຳ ເຂົ້າ ຄຳ ຄົ້ນຫາ ດ້ວຍ ໄຟ Excel ໄດ້ ແຕ່ ບໍ່ ໄດ້ ຄົ້ນ ຫາ ຄຳ ໃໝ່ ໃຫ້ ທ່ານ, ແລະ ບໍ່ ມີ ຕົວ ເລກ ຈຳ ນວນ ຄັ້ງ ຄົ້ນຫາ ຂອງ ຄຳ ພາ ສາ ລາວ ໃຫ້.

ບໍ່ ຖ່າຍ ຮູບ ບໍ່ ຕັດ ຄລິບ ໃຫ້. ຊິ້ນ ງານ ຄື ວຽກ ຂອງ ຄົນ ຢູ່ ຮ້ານ, ແລະ ບົດ ນີ້ ບອກ ໄວ້ ແລ້ວ ວ່າ ຝັ່ງ ເຟສບຸກ ຈະ ຈືດ ພາຍ ໃນ ຫົກ ອາ ທິດ ຖ້າ ບໍ່ ມີ ຊິ້ນ ງານ ໃໝ່.

ບໍ່ ນັບ ອໍ ເດີ ທີ່ ຈົບ ຢູ່ ໃນ ກ່ອງ ຂໍ້ ຄວາມ ໃຫ້ ອັດ ຕະ ໂນ ມັດ. ຮ້ານ ທີ່ ຂາຍ ຜ່ານ ການ ທັກ ຕ້ອງ ຈົດ ສະ ໝຸດ ຂອງ ຕົນ ເອງ ຢູ່ ດີ. ນີ້ ຄື ຂໍ້ ຈຳ ກັດ ຂອງ ທຸກ ເຄື່ອງ ມື ບໍ່ ແມ່ນ ຂອງ Orova ຢ່າງ ດຽວ.

ໜ້າ ຈໍ ຍັງ ເປັນ ພາ ສາ ອັງກິດ. ຕົວ ແອັບ ຍັງ ບໍ່ ມີ ພາ ສາ ລາວ ໃນ ຕອນ ນີ້. ຂຽນ ໄວ້ ໃຫ້ ຮູ້ ລ່ວງ ໜ້າ ດີ ກວ່າ ໃຫ້ ຮູ້ ຕອນ ເປີດ ເຂົ້າ ໄປ ແລ້ວ.

ສະ ຫຼຸບ ແລະ ລາຍ ການ ກວດ ສິບ ຂໍ້

ຄຳ ຖາມ ວ່າ ຈະ ແບ່ງ ງົບ ລະ ຫວ່າງ ເຟສບຸກ ກັບ Google ແນວ ໃດ ບໍ່ ມີ ຄຳ ຕອບ ເປັນ ເປີ ເຊັນ, ແລະ ຄົນ ໃດ ໃຫ້ ຄຳ ຕອບ ເປັນ ເປີ ເຊັນ ໂດຍ ບໍ່ ຖາມ ຫຍັງ ກ່ຽວ ກັບ ຮ້ານ ຂອງ ທ່ານ ເລີຍ ຄື ຄົນ ທີ່ ບໍ່ ໄດ້ ຄິດ. ຄຳ ຕອບ ຈິງ ຢູ່ ໃນ ສາມ ຂໍ້: ລູກ ຄ້າ ຂອງ ທ່ານ ຢູ່ ຈຸດ ໃດ ຂອງ ການ ຕັດ ສິນ ໃຈ, ງົບ ຂອງ ທ່ານ ພໍ ໃຫ້ ຈັກ ກະ ດານ ຢືນ ຢູ່ ເໜືອ ຂີດ, ແລະ ທ່ານ ມີ ເວລາ ຄຸມ ໄດ້ ຈັກ ບັນ ຊີ. ຮ້ານ ນ້ອຍ ຢູ່ ລາວ ສ່ວນ ໃຫຍ່ ຕອບ ໄດ້ ວ່າ ໜຶ່ງ ກະ ດານ, ແລະ ນັ້ນ ຄື ຄຳ ຕອບ ທີ່ ຖືກ ບໍ່ ແມ່ນ ຄຳ ຕອບ ທີ່ ໜ້າ ອາຍ.

ເອົາ ສິບ ຂໍ້ ນີ້ ໄປ ໃຊ້ ໄດ້ ເລີຍ ໃນ ອາ ທິດ ນີ້.

1. ຫາ ຄ່າ ໃຊ້ ຈ່າຍ ຕໍ່ ອໍ ເດີ ຈິງ ຂອງ ເດືອນ ຜ່ານ ມາ ຈາກ ສະ ໝຸດ ຮ້ານ ບໍ່ ແມ່ນ ຈາກ ໜ້າ ຈໍ.
2. ຄູນ ດ້ວຍ ສິບ ແລ້ວ ຄູນ ດ້ວຍ ສີ່ ເພື່ອ ຫາ ງົບ ຕໍ່ ເດືອນ ຕໍ່າ ສຸດ ຂອງ ໜຶ່ງ ກະ ດານ.
3. ຖ້າ ງົບ ຮວມ ຍັງ ບໍ່ ຮອດ ສອງ ເທົ່າ ຂອງ ຕົວ ເລກ ນັ້ນ ໃຫ້ ຈັບ ກະ ດານ ດຽວ ໃນ ໄຕ ມາດ ນີ້.
4. ຕອບ ສີ່ ຄຳ ຖາມ ເລືອກ ກະ ດານ ແລ້ວ ນັບ ຄະ ແນນ, ຢ່າ ຕໍ່ ລອງ ກັບ ຜົນ ທີ່ ໄດ້.
5. ກວດ ວ່າ ບ່ອນ ທີ່ ຄົນ ໄປ ຮອດ ຫຼັງ ຈາກ ກົດ ພ້ອມ ແລ້ວ ຫຼື ຍັງ ກ່ອນ ຈ່າຍ ຄ່າ ໂຄສະນາ ຈັກ ກີບ.
6. ຂຽນ ໄວ້ ກ່ອນ ເປີດ ວ່າ ຈະ ບໍ່ ແຕະ ຫຍັງ ໃນ ເຈັດ ມື້ ທຳ ອິດ ແລະ ຈະ ຕັດ ສິນ ໃນ ມື້ ທີ ສິບ ສີ່ ດ້ວຍ ຕົວ ເລກ ໃດ.
7. ໃສ່ ຄຳ ຖາມ ວ່າ ຮູ້ ຈັກ ຮ້ານ ຈາກ ໃສ ໄວ້ ໃນ ບົດ ສົນ ທະ ນາ ຕອນ ຢືນ ຢັນ ອໍ ເດີ ແລ້ວ ຈົດ ຄຳ ຕອບ ໄວ້.
8. ຕັ້ງ ນັດ ໝາຍ ວັນ ທີ ຫ້າ ຂອງ ທຸກ ເດືອນ ໄວ້ ໃນ ປະ ຕິ ທິນ ສຳ ລັບ ການ ຍ້າຍ ເງິນ.
9. ຍ້າຍ ຄັ້ງ ລະ ບໍ່ ເກີນ ໜຶ່ງ ສ່ວນ ຫ້າ ແລະ ຕ້ອງ ເຫັນ ຮູບ ແບບ ດຽວ ກັນ ສອງ ເດືອນ ຕິດ ຕໍ່ ກັນ ກ່ອນ.
10. ເມື່ອ ຈະ ເພີ່ມ ກະ ດານ ທີ ສອງ ໃຫ້ ໃຊ້ ເງິນ ໃໝ່ ແລະ ເລີ່ມ ຈາກ ສ່ວນ ທີ່ ຖືກ ທີ່ ສຸດ ຄື ຊື່ ຮ້ານ ຂອງ ຕົນ ເອງ.

ບົດ ພາ ສາ ລາວ ບົດ ອື່ນ ຂອງ Orova ຢູ່ ທີ່ /lo/news, ແລະ ຖ້າ ຢາກ ເບິ່ງ ວ່າ ເຄື່ອງ ມື ຊ່ວຍ ຂັ້ນ ຕອນ ໃດ ໄດ້ ແດ່ ໃຫ້ ໄປ ທີ່ ໜ້າ Orova Ads. ຂໍ້ ໃດ ໃນ ສິບ ຂໍ້ ຂ້າງ ເທິງ ທີ່ ຍັງ ບໍ່ ໄດ້ ເຮັດ, ໃຫ້ ເລີ່ມ ຈາກ ຂໍ້ ນັ້ນ ກ່ອນ.